port 3 ساعت 02:10 دقیقه صبح جونگکوک: روی تخت دراز کشیدم، تقریبا چهار ساعته فقط به سقف زل زدم. اروم زمزمه میکنم: متنفر... ازم متنفره؟... بلند میشیم، اماده میشیم از خونه میزنم بیرون ماشینمو روشن میکنم. نسیم خنک ب صورتم میخوره، حرکت میکنم و توی شهر رانندگی میکنم. ساعت 01:50 دقیقه بعد از ظهر تهیونگ: اروم بیدار میشم، چشم هام سنگینه بلند میشم و بخاطر سرگیجه اروم دستمو ب دیوار تکیه میدم. وارد سالن میشم و خبری از جونگکوک نمیبینم. نفس عمیقی میکشم و اروم قدم میزنم سمت اشپزخونه مشغول درست کردن پنکیک میشم و اروم بوی خامه و تون فرنگی فضا رو پر میکنه. با ذوق تو ظرف میذارمش و رو کاناپه میشینم. تلویزیون و روشن میکنم و مشغول خوردن میشم. اومممم افرین تهیونگ دستپختت عالیههه!! میخندم و ب ساعت نگاه میکنم. خندم محو میشه، جونگکوک باید تا الان برمیگشت. اهمیتی نمیدم و اروم شیرتوت فرنگیمو سرمیکشم. ساعت 09:50 دقیقه شب تهیونگ: ب ساعت نگاه میکنم، ی پیام برای جونگکوک مینویسم "بابا؟ کجایی؟ کی برمیگردی؟" کلافه موهامو بالا میزنم. غرورم اجازه ارسال پیامو نمیده ولی.... بالاخره فرستادمش هر چند ثانیه یکبار ب صفحه گوشی نگاه میکنم. خبری نیست! کم کم استرس میگیرم پتویی ک دورم پیچیده رو اروم تو دستم فشار میدم و گوشه کاناپه جمع میشم... جئون واقعا رفته بود؟ قرار نبود دیگه برگرده؟

port 4 ساعت 03:20 دقیقه صبح جونگکوک: وارد خونه میشم، به اون سنگینی سخت برمیگردم نفس عمیقی میکشم کتمو اروم روی کاناپه میذارم و ب پسر کوچولویی ک ازم متنفر بود نگاه میکنم ک اروم روی کاناپه خوابش برده. بلندش میکنم داخل اتاق میبرمش لبخند میزنم. اما با تکرار حرف و اون لحنش لبخندم محو میشه. وارد اتاق خودم میشم و رو تخت میشینم. اروم کراواتم و درمیارم و رو میز میذارم. دکمه لباسمو باز میکنم. هیچ وقت تاحالت همچین حس پوچی و ناکافی بودن نکرده بودم. اروم قاب عکس خانوادگیم رو برمیدارم. تو کشو پایین پرتش میکنم و درش و میبندم. روی تخت دراز میکشم. گرمای پتو روی تخت کاملا با پوست سردم در تضاده. عمیق و جدی با خودم زمزمه میکنم: این درست نیست جئون، تو نباید عاشق پسر کوچولوت باشی، سنگینی شدیدی سال هاست که روی قلبشه، حس تنهایی، سرکوب احساسات، خستگی شدید و بدتراز همه سکوت! انقدر مشغول فکر کردن بود که، حتی یادش رفته بود پلک بزنه، چه برسه بخواد پلک هاشو برای مدتی ببنده و استراحت کنه. ساعت 10:10 دقیقه تهیونگ: با استرس بلند میشم، سریع سمت اتاق جئون میدوم. و وقتی اونو روی تختش میبینم، ارامش خاصی میگیرم ولی، تکیه میدم و داد میزنم: هی جئون؟ چرا برگشتی پسس مگه قرار نبود ولم کنیی؟ صدام برعکس غرورم شدید میلرزه. جونگکوک خیلی اروم روی تخت میشینه، نگاهش سرد، خنثی و صورتش رنگ پریدست. ی حرف مگه چقدر میتونست ی ادم و نابود کنه؟! تهیونگ از اون سکوت سرد ترسید اروم ایستاد ولی چیزی نگفت برگشت داخل سالن و روی کاناپه نشست. ساعت 12:08 دقیقه بعد از ظهر تهیونگ: روی کاناپه وول میخورم... تقریبا ی هفته ای میشه که جئون رفتارش عوض شده، دیگه تهیونگ کوچولو صدام نمیکنه، از فامیلیم برای صدا کردنم استفاده میکنه، دیگه بغلم نمیکنه، دیگه حتی لبخند هم نمیزنه. ترسیدم، کم نه خیلی ترسیدم.. تنها محبتی ک دریافت میکردم و از دست داده بودم و نمیدونستم برای برگشتنش باید چیکار کنم. پاهامو بغل میکنم و تو فکر غرق میشم ک با صدای باز شدن در ب خودم میام. جئون اروم وارد خونه میشه، روی صندلی اشپزخونه میشینه زمزمه میکنع، زمزمش بم، اروم و لرزانه - تهیونگ، داری اذیت میشی درسته؟ به مامانت پیام دادم... میری پیش خودش زندگی کنی. با اون چند کلمه حس پوچی پیدا کردم، بابام؟ داره بیرونم میکنه؟ چند بار زیر لب با خودم زمزمه میکنم.. یعنی اشتباه نشنیدم؟ واقعا داری بیرونم میکنی. میخواستم گریه کنم، داد بزنم که میخوام پیشت بمونم ولی، غرورم باز لجبازی کرد. بلند شدم عصبی داد زدم. معلومه، میرم پیش مامانم زندگی کنم. میرم تو اتاقم و درو محکم میکوبم. ساعت 02:06 دقیقه شب جونگکوک: از شدت کشیدن سیگار اروم سرفه میکنم ب بیرون خیره شدم و نفس عمیق میکشم. تهیونگ انقدر راحت میتونست ولش کنه و بره؟ بعد این همه سال؟ میخنده، ی خنده عصبی و کوتاه که بیشتر شبیه پوزخنده اروم فنجون قهوه رو سرمیکشم. درسته، اون اصن دوست نداشت صبح شه، اون نمیخواست تهیونگ بره و تنها تفاوت بین جونگکوک و تهیونگ غرور بود. اروم صدای باز شدن در اتاق منو از فکر بیرون میکشه. ب پاهای برهنه ی تقریبا کوچیک ک وارد اتاقم میشن نگاه میکنم. تهیونگ خیلی اروم کنارم رو تخت میشینه نگاهش بغض خاصی داره... لباش میلرزه، اون داره سکوت میکنه، دقیقا همون کاری ک من سال ها کردم. سرمو کج میکنم، چیشده بچه؟ اروم سرشو بالا میاره چشم های قهوه ایش پر از اشکه. اصلا دوست ندارم اینجوری ببینمش، من نمیتونم تهیونگمو اینجوری ببینم، ولی این فاصله همه جیو بهتر میکنه. دوباره میپرسم. چیشده؟ ساکت ب چشم هام نگاه میکنه لب هاش چند بار از هم فاصلع گرفتن ولی چیزی نگفت. اما لحظه های اخر زمزمه کرد: نمیخوام، نمیتونم هیچ جوره نمیتونم برم ج.. جونگکوک.. لطفا.. م. منو بیرون نکن... من.. من.. نمیخوام برم... صدای گریه های نسبتاً بلندش فضا رو پر. میکنه. این همون تهیونگ مغرور بود؟