چطور؟

به راستی عجب ایمان ضعیفی دارم، که هنوز به یقین نگفتم خداوندمن الله است، و همین ست که من هنوز گاهی می‌گریم برای دنیا و این حیات فانی و دردهای مزخرف اش هنوز می‌گریم زجه می‌زنم و در ترس هایش غرق می‌شوم.. چقدر عجیب و چه‌قدر پراز تأسف..

دروغ چرا؟برای منم خیلی سخته که واقعا از صمیم قلبم برای غم اهل بیت از دنیا بیشتر سنگ به سینه بزنم،و خیلی تلاشم رو می‌کردم و می‌کنم،تلاش هایی که 99 درصد مواقع بی‌نتیجه بودن بخاطر کم‌کاری خودم، ولی خب چون به این نوع موضوعات خیلی علاقه دارم، با خوندن و مطالعه، با ذکر های ساده موقعی که از دنیا با حرص گریه می‌کردم سعی کردم یکم، حداقل یکم، کنار تمام عذاب وجدان هام و نفرین هام به خودم، یکم درمورد این موضوعات فکر کنم. و باید بهتون بگم همون چند ثانیه ای که آدم از دنیا و جهان فانی دل می‌کنه، آگاه می‌شه کیه و برای چی ساخته شده، آرامش بخش ترین لحظه های کوتاه عمرم بود..

فرض کنید میون یه صحرای بی آب و علف بعد از ده روز، چشمه ای پیدا کنید که سراب نیست، واقعی به اندازه وجودت، پاک به اندازه نوزاد تازه متولد شده و تازه به اندازه جوانه تازه از خاک دراومده..

واقعا همین حس بود.. خیلی زیبا بود و آرزومه بازم تجربه اش کنم، می‌خوام انقدر بخونم،درمورد خودم فکرکنم،وقت بذارم، مهم نیست چی بشه، می‌خوام بتونم دوباره تجربه‌اش کنم حتی برای یک ثانیه.. البته اگر لیاقتی باشه:))))

می‌دونید چیه.. دنیا انقدر ما انسان های فانی رو سرگرم خودش می‌کنه[درست مثل احادیث مولایمان امیرالمؤمنین علیه السلام] که اصلا تو حتی اگر دقیقه ای هم هوشیار بشی، لحظهٔ بعد کافیه یه اتفاق بیفته، یه اتفاق کوچیک، همین کافیه تا حواست کامل پرت بشه.. حالا فرض کن جهان، هزار و خورده ای سال به همراه کلی چیزای دیگه همین کار رو هرثانیه با انسان انجام می‌ده.. حتما باید سخت باشه آدم واقعا بخواد گذشته و آینده و حال «حقیقی» خودش رو به خاطر بیاره..

دلم نمی‌خواد یادم بره می‌خوام هرلحظه به یاد بیارم.. درست مثل فرد پیری که توی بیمارستان خاطراتش درحال پاک شدن اند و درحال تقلاست برای اینکه همه‌رو یادش بمونه..

-یا مولاتي یا فاطمة «س» أغیثینی..

Maybe I'm just carried away and all of this is gonna be disappeared after a while, BTW, LET'S HAVE FUN!

‌

گل‌های‌سرخ و سفید، اگر چیزی آزارتون می‌داد رهاش کنید؛