فرض کنید میون یه صحرای بی آب و علف بعد از ده روز، چشمه ای پیدا کنید که سراب نیست، واقعی به اندازه وجودت، پاک به اندازه نوزاد تازه متولد شده و تازه به اندازه جوانه تازه از خاک دراومده..

واقعا همین حس بود.. خیلی زیبا بود و آرزومه بازم تجربه اش کنم، می‌خوام انقدر بخونم،درمورد خودم فکرکنم،وقت بذارم، مهم نیست چی بشه، می‌خوام بتونم دوباره تجربه‌اش کنم حتی برای یک ثانیه.. البته اگر لیاقتی باشه:))))

می‌دونید چیه.. دنیا انقدر ما انسان های فانی رو سرگرم خودش می‌کنه[درست مثل احادیث مولایمان امیرالمؤمنین علیه السلام] که اصلا تو حتی اگر دقیقه ای هم هوشیار بشی، لحظهٔ بعد کافیه یه اتفاق بیفته، یه اتفاق کوچیک، همین کافیه تا حواست کامل پرت بشه.. حالا فرض کن جهان، هزار و خورده ای سال به همراه کلی چیزای دیگه همین کار رو هرثانیه با انسان انجام می‌ده.. حتما باید سخت باشه آدم واقعا بخواد گذشته و آینده و حال «حقیقی» خودش رو به خاطر بیاره..

دلم نمی‌خواد یادم بره می‌خوام هرلحظه به یاد بیارم.. درست مثل فرد پیری که توی بیمارستان خاطراتش درحال پاک شدن اند و درحال تقلاست برای اینکه همه‌رو یادش بمونه..

-یا مولاتي یا فاطمة «س» أغیثینی..

Maybe I'm just carried away and all of this is gonna be disappeared after a while, BTW, LET'S HAVE FUN!

‌

گل‌های‌سرخ و سفید، اگر چیزی آزارتون می‌داد رهاش کنید؛

مردم قدرت مهربون بودن رو خیلی دست کم می‌گیرن مهربونی به آدما فضا می‌ده آرامش می‌بخشه یه کلبهٔ آروم و قشنگ می‌شه برای نشستن یه استراحت کوتاه به دور از اهریمن ها.. فرصت این‌رو می‌ده که آدم‌ها بهتر بتونن بهترین خودشون باشن.. چرا مهربون نیستن خیلیا؟

خب عالیه ✓ یه خواستهٔ دیگه به لیست طوماارمانند آرزوی «بودن» هام اضافه شد📜 مهربون بودن □