🔴 کفتارهای لاشه‌خوار در کمین ایران اسلامی امروز باید با صراحت و بصیرت گفت: کفتارها منتظر ایران‌اند؛ و این سخن، نه شعار احساسی، بلکه گزارشی دقیق از صحنه نبردی پیچیده و چندلایه است. ایران اسلامی اکنون در محاصره طیفی از دشمنان ریز و درشت قرار گرفته است؛ از پک که ، پژاک، کومله و دموکرات در مرزها، تا سلطنت‌طلبان و جریان‌های براندازِ بزک‌کرده در فضای رسانه‌ای؛ و از آن‌سوتر، آمریکا و رژیم صهیونیستی به‌عنوان اتاق فرمان، و داعش به‌مثابه بازوی خشن و میدانی. این‌ها شبکه‌ای به‌هم‌پیوسته‌اند، نه جریاناتی پراکنده. این مجموعه، همان کفتارهای لاشه‌خوار تاریخ‌اند؛ موجوداتی که قدرت رویارویی مستقیم با ایرانِ مقتدر را ندارند و حیات خود را در آشوب، تفرقه، تحریف و فرسایش درونی جست‌وجو می‌کنند. آنان می‌دانند که ایران را نه با جنگ کلاسیک، بلکه با جنگ شناختی، نفوذ فرهنگی، تخریب ایمان و سست‌کردن اراده عمومی می‌توان هدف قرار داد. محاصره امروز ایران، محاصره جغرافیا نیست؛ محاصره ذهن‌ها و باورهاست. هر جا قداست‌زدایی از دین، تحقیر ارزش‌های انقلابی، عادی‌سازی خشونت کلامی و تخریب سرمایه اجتماعی رخ می‌دهد، همان‌جا ردپای این کفتارها پیداست. اختلافات قومی، مذهبی و سیاسی، خوراک اصلی آنان است؛ چرا که تجربه آموخته‌اند هیچ کشوری از بیرون فرو نمی‌ریزد، مگر آنکه از درون فرسوده شود. قرآن کریم به‌درستی این صحنه را ترسیم کرده است؛ آنجا که می‌فرماید : وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا نبرد ادامه‌دار است، شکلش عوض می‌شود، اما هدف همان است: تهی‌سازی ایران از هویت اسلامی و انقلابی. در چنین شرایطی، غفلت، ساده‌انگاری و بازی در زمین دشمن، دقیقاً همان بویی است که کفتار را جری‌تر می‌کند. امروز همه مسئول‌اند؛ از سیاست‌گذار و خطیب و استاد، تا رسانه و فعال فرهنگی. اینجا جای نزاع‌های سطحی و جناحی نیست؛ اینجا میدان حفظ اصل خیمه است. مراقب ایران اسلامی باشیم؛ مراقب باشیم که دشمنان قسم‌خورده این ملت، با نام آزادی، حقوق بشر، قومیت یا رفاه، ما را از درون تهی نکنند. این سرزمین، تجربه عاشورا، صفین و کربلای معاصر را دارد؛ و تاریخ گواه است که هرگاه ملت بیدار بوده، کفتارها نه‌تنها موفق نشده‌اند، بلکه خود، در گرداب رسوایی و زوال افتاده‌اند. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/7351

🔴 انسان تا چه اندازه باید از شرافت، غیرت و هویت تهی شده باشد که نه‌تنها با مردمش که با خاک و وطنش نیز دشمنی کند و دست در دست رژیمی بگذارد که دشمن آشکار انسانیت است. خیانت به وطن فقط یک خطای سیاسی نیست، سقوط اخلاقی و بریدن از ریشه‌های انسانی است؛ آن‌جا که کینه و عقده، جای وجدان را می‌گیرد و فرد برای ضربه‌زدن به کشورش، به هر پلیدی پناه می‌برد، حتی اگر نامش همکاری با اسرائیل جنایتکار باشد. آیا جنایات در غزه را فراموش کرده اید؟ ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/7353

🎥حق و باطل! 🔹به زودی خواهید فهمید حق کدام است و باطل کدام! ✅ @Rajanews_com

🔴 #پیام_تشکر بسم الله الرّحمن الرّحیم ملت بزرگ و قهرمان ایران در تاریخ ۲۲ دی ماه ، تاریخ ایران را با یک اقدام بزرگ و الهام‌ بخش رقم زدید. این اجتماعات و راهپیمایی های میلیونی باشکوه و پرشور، نه تنها عظمت و قدرت ملت ایران را به نمایش گذاشت، بلکه نقشه های شوم دشمنان و اغتشاشگران را به خاکستر کشید و آینده‌ای روشن را برای کشورمان رقم زد. این حضور گسترده و فوق العاده زیاد ، پاسخی قاطع به کسانی است که تصور می‌کردند می‌توانند با فریب و تحمیل، اراده ملت ایران را خم کنند. این ملت، همواره در برابر فشارهای خارجی و استعمارگران سلطه طلب ایستاده و با ایمان و اراده خود، از ارزش‌های انقلاب اسلامی و آرمان‌های والای ملی و ولایت فقیه دفاع کرده است. ملت ایران، میراثی غنی از تاریخ و فرهنگ پربار دارد. این ملت، در طول تاریخ، با شجاعت و فداکاری، از سرزمین و هویت خود دفاع کرده و همواره نقش مهمی در تمدن بشری ایفا کرده است. امروز، این ملت با ایستادگی در برابر تهدیدات، نشان داد که این میراث ارزشمند، در خون و جان جوانان این کشور جاری است. این اقدام، هشداری جدی به سیاستمداران آمریکا و حامیان آنهاست. آنها باید بدانند که فریبکاری و تکیه بر مزدوران داخلی و ضربه به اموال عمومی و خصوصی، در برابر اراده یک ملت متحد و مصمم، محکوم به شکست است. ملت ایران، در سایه اتحاد و همدلی، قادر است هر مانعی را از سر راه خود بردارد و به سوی اهداف والای خود حرکت کند. ملت ایران، قوی، هوشیار و دشمن‌ شناس و با بصیرت است. این ملت، همواره در صحنه حضور داشته و با ایمان و اراده خود، از منافع ملی و اسلامی خود دفاع خواهد کرد. این ملت، با تکیه بر توانمندی‌های داخلی و هوشمندی، قادر است آینده‌ای روشن و پربار را برای خود و نسل‌های آینده رقم بزند. امیدوارم خداوند متعال، این ملت قهرمان را حفظ کرده و در راه تحقق آرمان‌های والای انقلاب اسلامی، یاری فرمایید. با افتخار و تقدیر، ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/7355

🔴 این اقدام وحشیانه و ظالمانه علیه حوزه علمیه علوی هیدج، توهینی آشکار به مقدسات دینی، فرهنگی و هویت یک ملت است. شعله‌ور کردن آتش جهل و خشونت در مکانی که ۱۷۰ سال نماد نور، دانش و ایمان بوده، جنایتی است که هر وجدان بیداری را می‌آزارد. سوزاندان قرآن‌های مقدس و کتاب‌های دینی، حمله‌ای مستقیم به قلب معنویت مردم و نشانه‌ای از عمق کینه و بی‌خردی عاملان این فاجعه است. این کار نه تنها صفحات کاغذ را خاکستر می‌کند، که تلاشی نافرجام برای سوزاندن کرامت، ایمان و تاریخ جامعه‌ای استوار بر این ارزش‌هاست. تبعید و آوارگی علما و طلاب پاکسرشت، که نگهبانان حقیقی ارزش‌ها و سربازان امام عصر(عج) هستند، زخمی عمیق بر پیکره امت است. این رویداد تلخ، پرسش‌هایی بزرگ و وجدانی را پیش روی همه قرار می‌دهد: چگونه می‌توان در سایه چنین جفاهایی آسوده خوابید؟ امنیت در جامعه‌ای که نور علم و مشعل دینش را می‌سوزانند، چه معنایی دارد؟ این حرکت شوم، هرگز نمی‌تواند نور الهی و عشق به معارف را از دل‌ها بزداید. حوزه‌های علمیه همچون خورشیدهایی هستند که ابرهای تاریک جهل و تعصب، هرگز درخشش جاودان آن‌ها را محو نخواهد کرد. ملت ایران، با تکیه بر ایمان ریشه‌دار خود، بارها ثابت کرده که از خاکستر چنین حوادثی، استوارتر و مصمم‌تر قد برمی‌دارد و به ساختن آینده‌ای درخشان‌تر ادامه می‌دهد. همدردی عمیق خود را با مردم متدین ، علما، طلاب و همه آزادگان جهان اعلام می‌داریم و مطمئنیم که عدالت الهی و بیداری مردمی، پاسخگوی این ظلم خواهد بود. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/7356

🔴 داعشی‌های وطنی و اغتشاشگران هنجارشکن هیدجی. این همه طفل معصوم، این همه آوارگی... عمرتان، مالتان، آسایشتان — همه و همه را بر باد دادید. خداوند بدل این اشک‌ها را بی‌شک از جگرگوشه‌هایتان خواهد ستاند. چه پاسخی خواهید داد؟ پاسخ شما را نه در دنیا، که در قیامتِ همین زندگی خواهید دید : همان شبی که خواب از چشمانتان می‌گریزد، همان روزی که نان و نمک بر حلقومتان گیر می‌کند، همان دم که بغضِ فروریخته، تکتک ثانیه‌های زندگیتان را خفه می‌کند. کمرِ عدالتِ الهی بسی سخت‌تر از شمشیر است و آن روز دور نیست که مکافاتِ کردارِ ننگین‌تان، دستِ تقدیر را بر گریبانِ نسلتان بیندازد. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/7357

🔴 اغتشاش‌گران ، ابزار پروژه شکست‌ خورده دشمن اغتشاشات اخیر، صرفا یک واکنش هیجانی یا خطای جمعی چند جوان خام نبود؛ بلکه پدیده‌ای چند لایه و پیچیده بود که ریشه‌های آن در سه عرصه داخلی ، منطقه‌ای و فرا منطقه‌ای تنیده شده است. برای فهم دقیق این رویدادهای ناگوار و دلخراش ، باید از سطح شایعات گذر کرد و به عمق واقعیت‌ها و طراحی‌هایی نگریست که ماه‌ها پیش از وقوع در اتاق‌های فکر دشمنان این سرزمین چیده و برنامه ریزی شده بود. نخست آن‌ که، انگیزه‌های ویرانگر جریان آشوب هرگز از دل مطالبه‌گری مشروع و نقد سازنده برنخاسته بود. مطالبه‌گری واقعی و اعتراض به سوء مدیریت دولت ، بر پایه عقل، گفت‌ وگو و خیرخواهی عمومی استوار است؛ اما آنچه در اغتشاشات اخیر مشاهده شد، شکستن مرزهای اخلاق، هنجارهای جامعه و حتی سوزاندن نمادهای هویتی و دینی مردم لزوم جمله مساجد و قرآن ها و مراکز دینی بود. این رفتارها نشانه‌ای آشکار از نفوذ ایدئولوژی‌های بی‌ریشه و پروژه‌های هدایت‌ شده است، نه حرکت خودجوش مردمی. در سوی دیگر، سازمان‌های اطلاعاتی دشمنان دیرینه ایران —از جمله شبکه‌های رسانه‌ای وابسته به دولت‌های غربی و بازوی عملیات روانی صهیونیسم بین‌الملل — با تمام ظرفیت خود در نقش موتور محرک این آشوب‌ها ظاهر شدند. هدف آنان روشن است : تضعیف ثبات اجتماعی، دو پاره‌ سازی ملت و ایجاد گسل‌های فرهنگی و امنیتی. صهیونیست‌ها که از اقتدار منطقه‌ای ایران خصوصا شکست در جنگ ۱۲ روزه به ستوه آمده‌اند، تلاش کردند میدان‌های جنگ نیابتی در منطقه را به خیابان‌های ما منتقل کنند و هزینه‌های امنیتی را از مرزهای فلسطین اشغالی به قلب ایران بکشانند. نباید فراموش کرد که صهیونیسم رسانه‌ای ، سال‌هاست به دنبال القای بی‌اعتمادی عمومی، ترویج نفرت و شکستن حرمت‌هاست؛ آن هم در جامعه‌ای که قرن‌ها بر پایه ایمان، عقلانیت و انسجام مذهبی ایستاده است. سوزاندن قرآن کریم ، حمله به حوزه‌ها، اهانت به روحانیت و هویت دینی —تمام این‌ها نه حرکات خودجوش، بلکه حلقه‌های یک زنجیره طراحی‌ شده برای تخریب روح و ریشه این ملت است. اما قدرتمند ترین بخش این ماجرا، نه در تحلیل امنیتی، بلکه در واقعیت اجتماعی ایران است : مردم این سرزمین، بارها نشان داده‌اند که هرچند ممکن است در برخی عرصه‌ها از مسئولان گله‌مند باشند، اما هرگز سرنوشت خود را در دست جریان‌های وابسته، مزدوران رسانه‌ای و طراحی‌های شیطانی صهیونیسم قرار نخواهند داد. این حقیقت، مهم‌ترین عامل ناکامی اغتشاشات اخیر بود. بی‌تردید، کشورما نیازمند گفت‌وگوهای عاقلانه ، اصلاحات هوشمندانه در نوع مدیریت دولت و تقویت شفافیت است؛ اما اصلاح‌ طلبی حقیقی تنها در سایه امنیت، عقلانیت و وحدت ملی و انسجام داخلی معنا می‌یابد. هر حرکتی که امنیت را به آشوب، نقد را به نفرت، و مطالبه را به قتل، تخریب و آتش‌ افروزی تبدیل کند، در واقع نه اصلاح‌ گر، بلکه بازوی عملیاتی دشمن است. ✅ فلذا ، اغتشاشات اخیر یک پیام مهم دارد : ایران قوی می‌ماند، اما برای قوی ماندن، نیازمند بصیرت عمومی، مرزبندی با آشوب، و بازگشت به ارزش‌هایی است که این ملت را در دشوارترین دوران‌ها حفظ کرده‌اند. دشمنان این مرز و بوم، به‌ویژه صهیونیسم جهانی، باید بدانند که شعله‌ای که برای سوزاندن هویت این ملت افروختند، پیش از آن‌که به مقصد برسد، خود آنان را خواهد سوزاند. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/7358

🔴 وقتی خطای داخلی، مرگبارتر از جنگ خارجی می‌شود. تحلیلی بر دو حادثه بزرگ امسال آنچه در سال جاری بر کشور ما تا این زمان گذشت، اگر با عقل سرد و نگاه تحلیلی دیده شود، تصویری به‌مراتب عمیق‌تر از صرف درگیری امنیتی یا ناآرامی اجتماعی پیش روی ما می‌گذارد. اسرائیل و آمریکا در جنگ دوازده‌ روزه امسال، مستقیما به کشور ما حمله کردند؛ خسارات مادی گسترده‌ای وارد شد و ۱۲۰۰ نفر از هم‌ میهنان ما به شهادت رسیدند. با این‌همه، به هدف راهبردی خود نرسیدند؛ نه نظام فروپاشید و نه رؤیای سوریه‌ سازی ایران محقق شد. این یعنی جامعه ما ، علی‌رغم فشار خارجی، از یک حداقل انسجام و تاب‌آوری برخوردار بود که مانع تحقق سناریوی دشمن شد. اما تنها چند ماه بعد، در ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، ما با صحنه‌ای به‌مراتب تلخ‌تر مواجه شدیم. اعتراض به گرانی ( که در ذات خود می‌تواند یک مطالبه اجتماعی مشروع باشد ) در اثر ترکیبی از فریب‌ خوردگی بخشی از معترضان، هیجان‌زدگی، فقدان سواد رسانه‌ای و نقش‌آفرینی شبکه‌های مجازی، به اغتشاشی افسارگسیخته تبدیل شد. نتیجه چه بود؟ خسارات مالی بسیار سنگین و شهادت ۲۴۲۷ نفر از مردم عزیز کشور، آن هم نه با موشک و بمباران دشمن خارجی، بلکه با چاقو، قمه، آتش و خشونت خیابانی. این مقایسه، صرف‌نظر از هر بحث آماری، ما را ناگزیر به مکث و تأمل می‌کند. مسئله اصلی دقیقا همین‌جاست : چرا ضربه‌های مهلک‌تر را از درون می‌خوریم؟ این واقعیت، اگرچه تلخ و تکان‌دهنده است، اما دریچه‌ای به یک حقیقت عمیق‌تر می‌گشاید؛ اینکه ما بیش از آنکه قربانی دشمن خارجی باشیم، قربانی اختلالات درونی، خطاهای انباشته، سوءمدیریت‌ها و بی‌عدالتی‌هایی هستیم که جامعه را مستعد انفجار می‌کند. این گزاره نه احساساتی است و نه سیاه‌ نمایی؛ بلکه طبق مطالعات بنده با بدیهیات علم سیاست، جامعه‌ شناسی و اقتصاد هم‌خوانی دارد. در اندیشه سیاسی، از ابن‌خلدون گرفته تا متفکران مدرن، یک قاعده بارها تکرار شده است : هیچ جامعه‌ای از بیرون فرو نمی‌ریزد، مگر آنکه از درون ترک برداشته باشد. دشمن خارجی ذاتا فرصت‌طلب است؛ بحران را تشدید می‌کند، اما آن را خلق نمی‌کند. بحران واقعی زمانی شکل می‌گیرد که تصمیم‌سازی‌ها غیرشفاف شود، شایسته‌ سالاری تضعیف گردد، مسئولیت‌پذیری جای خود را به توجیه‌گری بدهد و جان انسان، عملا ارزان‌تر از حفظ آبروی مدیر یا نهاد تلقی شود. در چنین شرایطی، دشمن خارجی فقط ماشه را می‌کشد؛ اما تفنگ از مدت‌ها قبل، در داخل، مسلح شده است. وقتی از اسرائیل درونی سخن گفته می‌شود، منظور یک شعار یا برچسب سیاسی نیست، بلکه یک استعاره تحلیلی است. اسرائیل درونی یعنی مجموعه‌ای از مدیریت های ناکارآمد و غیرپاسخگو، امنیتِ فاقد عقلانیت اجتماعی، اقتصادِ جداشده از عدالت، قدرتِ بی‌نظارت و قانونی که برای همه به‌طور برابر اجرا نمی‌شود. چنین رویه ای ، حتی اگر نیت خیانت نداشته باشد، در عمل همان کاری را می‌کند که دشمن می‌خواهد : فرسایش سرمایه انسانی، گسترش بی‌اعتمادی عمومی و افزایش تلفات بی‌دلیل. در این میان، اقتصاد بیش از هر حوزه دیگری از درون ضربه می‌خورد. تحریم‌های خارجی مهم‌اند، اما خود تحریمی ها و سوءمدیریت داخلی دولت و مجلس به‌مراتب ویرانگرتر است. تحریم خارجی فشار ایجاد می‌کند، اما این سوءتدبیر داخلی است که می‌تواند به فروپاشی منجر شود. اقتصادی که تصمیماتش غیرقابل پیش‌بینی است، قوانینش سلیقه‌ای اجرا می‌شود، رانت در آن از تولید سودآورتر است و خطای مدیر هزینه‌ای ندارد، حتی بدون تحریم هم می‌لنگد. به بیان دقیق‌تر، ضریب تخریب یک تصمیم غلط داخلی، چند برابر فشار دشمن خارجی است. مقایسه میان دشمن بیرونی و خطای درونی، هرچند تلخ، اما ضروری است. دشمن خارجی گاهی حمله می‌کند، هزینه دارد، قابل شناسایی است و معمولاً مردم را در برابر خود متحد می‌سازد. اما خطای داخلی دائمی است، فرسایشی است، به‌تدریج عادی می‌شود و جامعه را از درون تهی می‌کند. به همین دلیل است که مرگ ناشی از بی‌کفایتی، بی‌عدالتی یا سوءتدبیر، کم‌صداتر اما عمیق‌تر و گسترده‌تر از مرگ در جنگ است. این نقد، نفی دشمن خارجی نیست و تضعیف امنیت یا هم‌صدایی با دشمن هم محسوب نمی‌شود. برعکس، شرط اصلی پیروزی بر دشمن خارجی، اصلاح شجاعانه و عاقلانه درون است. هیچ ملتی با بستن دهان منتقد، حذف عقلانیت یا تقدیس خطا قوی نشده است. قدرت واقعی در توان اصلاح، شجاعت اعتراف به اشتباه و تقدم جان و کرامت مردم بر مصلحت‌ سازی‌های کوتاه‌ مدت بی پایه ، شکل می‌گیرد. اگر اسرائیل بیرونی دشمن ماست، اسرائیل درونی خطرناک‌تر است؛ چون درواقع اولی می‌کُشد، اما دومی ریشه را می‌زند. و ملتی که ریشه‌اش آسیب ببیند، حتی اگر در جنگ پیروز شود، در صلح خواهد باخت. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/7359

🔴 ۱۹ دی ۱۴۰۴ قزوین همانند ۱۹ دی ۱۳۵۶ ؛ روزی که مردم، امنیت و پیروزی را امضا کردند بسم‌الله الرحمن الرحیم #بیانیه در پی دعوت روشنگرانه و مسئولانه امام جمعه محبوب و مردمی قزوین، مردم مؤمن و بصیر استان در نوزدهم دی‌ماه امسال با حضوری آگاهانه و به‌ موقع، برای مقابله با اغتشاشگران و برهم‌ زنندگان امنیت عمومی به میدان آمدند ؛ حضوری که نه از سر هیجان، بلکه برخاسته از عقلانیت اجتماعی، غیرت دینی و احساس مسئولیت ملی بود. در همان شب، با حضور پرشمار و مقتدر مردم، کاسه و کوزه اغتشاشگران کوردل برچیده شد و قزوین شاهد خاموش شدن فتنه‌ای بود که می‌کوشید آرامش و امنیت شهر را هدف قرار دهد. بدین‌ سان، ۱۹ دی‌ماه به روزی تاریخی در حافظه اجتماعی قزوین بدل شد؛ روزی که مردم، خود پاسدار امنیت و ثبات شهرشان شدند. این حضور آگاهانه، تنها به آن شب ختم نشد. در ۲۲ دی‌ماه و در آیین باشکوه تشییع پیکر شهدای والامقام مدافع امنیت، خیابان‌های قزوین صحنه جلوه‌ای کم‌ نظیر از همبستگی، وفاداری و قدرشناسی مردمی بود؛ به‌گونه‌ای که جای سوزن انداختن نبود و حضور گسترده و بی‌سابقه مردم، پیام روشنی به دوست و دشمن مخابره کرد : امنیت این سرزمین، خط قرمز مردمی است که قدر فداکاری فرزندان خود را می‌دانند. آنچه این روزها در سپهر اجتماعی و معنوی استان قزوین رقم خورد، صرفا مجموعه‌ای از رویدادهای مقطعی نبود؛ بلکه تجلی روشن پیوند عمیق مردم با عقلانیت دینی، ولایت‌ مداری آگاهانه و تاریخ زنده انقلاب اسلامی بود. مردم مؤمن قزوین در شب مبارک میلاد حضرت اباعبدالله الحسین علیه‌السلام با بشارتی دل‌نشین همراه شد و نشان داد که این ملت، مسیر خود را نه بر مدار غوغا، بلکه بر پایه بصیرت، ایمان و تشخیص درست حق از باطل انتخاب کرده است. قدردانی دفتر مقام معظم رهبری از مردم شریف قزوین، نشانه‌ای روشن از ارزش و جایگاه این سرمایه عظیم اجتماعی است؛ سرمایه‌ای که باید آن را حفظ و تقویت کرد. در همین چارچوب، سخنان سنجیده و راهبردی حضرت آیت‌الله مظفری، امام جمعه محترم و محبوب قزوین، و طرح درخواست حضور مردم این استان در کنار مردم قم در دیدار تاریخی نوزدهم دی، یادآور امتداد یک حقیقت بزرگ تاریخی است؛ حقیقتی که از قیام ۱۹ دی قم در سال ۱۳۵۶ آغاز شد و در قیام آگاهانه و بصیرت‌ محور مردم قزوین در ۱۹ دی ۱۴۰۴ جلوه‌ای تازه یافت. نوزدهم دی ۱۴۰۴ اثبات کرد که جامعه‌ای زنده و آگاه، نه‌تنها فریب فتنه‌ها را نمی‌خورد، بلکه با حضور عقلانی و وحدت‌ محور، خود به عامل خنثی‌ سازی توطئه‌ها تبدیل می‌شود. قزوین در این آزمون، نشان داد که امنیت، عزت و پیشرفت، محصول همراهی مردم با مرجعیت دینی و رهبری حکیمانه است، نه نتیجه تسلیم در برابر آشوب و التهاب‌ آفرینی. اینجانب به عنوان طلبه ناچیز ، بر این باورم که آینده روشن ایران اسلامی، در گرو تقویت همین روحیه است؛ روحیه‌ای که در آن عقلانیت بر احساسات زودگذر، بصیرت بر فریب رسانه‌ای، و وحدت ملی بر تفرقه‌افکنی غلبه دارد. قزوین، در این مسیر، بار دیگر ثابت کرد که نه حاشیه‌نشین تاریخ، بلکه از سازندگان اصلی آن است. ✅ امید آن دارم که با استمرار این هوشمندی اجتماعی و تعمیق پیوند مردم و رهبری، گام‌های استوارتری در مسیر تحقق تمدن نوین اسلامی برداشته شود و ایران عزیز، با تکیه بر مردم مؤمن و آگاه خود، از همه گردنه‌های پیش‌رو با عزت و سلامتی عبور کند. ضمنا بر خود لازم می‌دانم از حضرت آیت‌الله مظفری، امام جمعه محبوب و بصیر قزوین، که با هدایت عالمانه و دعوت مسئولانه خویش نقش تعیین‌کننده‌ای در شکل‌گیری این حضور تاریخی و حفظ امنیت شهر ایفا کردند، صمیمانه قدردانی کنم و السلام علیکم و رحمه‌الله ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/7360

🔴 اغتشاشات اخیر ، فقط محصول دستِ آتش زنان نبود؛ بلکه محصول چشمِ تماشاگران هم بود در بررسی اغتشاشات اخیر، ساده‌ سازیِ ماجرا بزرگ‌ترین خطاست. این‌که همه تقصیرها را تنها بر گردن اغتشاشگرانِ آتش‌زن بیندازیم، گرچه بخشی از حقیقت را می‌گوید، اما همه حقیقت نیست. تاریخ، جامعه‌شناسی و حتی معارف دینی و قرآنی به ما می‌آموزند که هیچ فاجعه‌ای تنها با یک عامل شکل نمی‌گیرد؛ فاجعه زمانی متولد می‌شود که فاعلِ شر در کنار تماشاگرِ خاموش قرار بگیرد. در این حوادث، میلیاردها تومان از اموال عمومی و خصوصی به آتش کشیده شد؛ حوزه‌های علمیه‌ای که مأمن علم و اخلاق بودند، سوختند؛ خانه‌هایی که حاصل یک عمر رنج و کار مردم بود، ویران شد. اما پرسش کلیدی این است که : آیا همه این‌ها فقط کار چند اغتشاشگر بود؟ پاسخ صادقانه این است : نه. سکوت، همیشه بی‌طرفی نیست در هر جامعه‌ای، وقتی ظلم، تخریب و جنایت در برابر چشم‌ها رخ می‌دهد، سه گروه شکل می‌گیرند : 1_ عاملان مستقیم (اغتشاشگران) 2_ مدافعان و مانعان (کسانی که ایستادند، روشنگری کردند یا هزینه دادند) 3_ تماشاگران خاموش تجربه‌های تلخ تاریخی نشان می‌دهد که اگر گروه سوم نبود، گروه اول هرگز تا این اندازه پیش نمی‌رفت. اغتشاشگر، وقتی جسور می‌شود که ببیند جمعیت کثیری نگاه می‌کند اما واکنش ندارد؛ فیلم می‌گیرد اما فریاد نمی‌زند؛ تحلیل می‌خواند اما موضع نمی‌گیرد. در منطق قرآن، سکوت در برابر منکر نوعی مشارکت غیرمستقیم در آن است؛ نه به اندازه عامل، اما به اندازه‌ای که وجدان را مسئول می‌کند. آن‌جا که می‌فرماید چرا عالمان بنی‌اسرائیل مردم را از منکر بازنمی‌داشتند، دقیقا انگشت اتهام را به سوی سکوت نخبگانی و اجتماعی می‌گیرد، نه فقط فاعلان گناه. ■ تماشاگران چگونه مقصر می‌شوند؟ نه با بنزین، نه با کبریت؛ بلکه با بی‌تفاوتی. کسی که تخریب را دید و گفت : به من چه . کسی که آتش‌زدن خانه‌ها و... و.... را دید و گفت : بگذار هرچه می‌خواهد بشود. کسی که هتک حرمت قرآن و مساجد و حوزه‌های علمیه را دید و گفت : حالا یک عده طلبه‌ آخوند اند دیگر. این‌ها شاید آتش نزدند، اما فضای آتش‌زدن را امن کردند. اغتشاش، بدون پشت‌ صحنه روانیِ بی‌تفاوتی عمومی ، دوام نمی‌آورد. ■ سهم خواصِ ساکت، سنگین‌تر است. در این میان، مسئولیت خواص اهل رسانه، اهل قلم، اهل منبر، اهل دانشگاه و اهل کانالهای مجازی محلی و.... سنگین‌تر است. وقتی کسی که قدرت تبیین دارد، ابهام را انتخاب می‌کند؛ وقتی کسی که می‌تواند مرز اعتراض و اغتشاش را روشن کند، عامدانه همه چیز را خاکستری نشان می‌دهد؛ وقتی کسی که باید جلوی دروغ بایستد، برای محبوبیت، سکوت می‌کند؛ او فقط تماشاگر نیست؛ او تسهیل‌کننده اغتشاش است. ■ جامعه‌ای که مسئولیت جمعی را فراموش کند ، به عبارتی جامعه‌ای که هر کس فقط به نجات خود فکر کند، دیر یا زود همه‌چیزش می‌سوزد؛ امروز خانه همسایه، فردا خانه خودت؛ امروز حوزه علمیه، فردا مدرسه فرزندت؛ امروز اموال عمومی، فردا امنیت شخصی. اغتشاش، اگر مهار نشود، مرز نمی‌شناسد؛ و سکوت، بدترین نوع مهار نشدن است. ✅ در اغتشاشات اخیر، اغتشاشگران مجرم‌اند و باید پاسخگو باشند؛ این تردیدی ندارد. اما جامعه‌ای که تماشاگر بودن و بدتر محافظه کاری را فضیلت بداند، جامعه‌ای که بی‌طرفی در برابر ظلم را عقلانیت جا بزند، جامعه‌ای که از هزینه دادن برای حق و حقیقت بترسد، دوباره و دوباره، همین صحنه‌ها را خواهد دید. درس بزرگ این حوادث آن است که : شر، فقط با دستِ بدکاران پیش نمی‌رود؛ با سکوتِ خوبان هم رشد می‌کند. اگر این درس را نیاموزیم، خسارت‌های بعدی، دیگر فقط مالی نخواهد بود؛ خسارتِ وجدان، خسارتِ اعتماد و خسارتِ آینده خواهد بود. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/7363

🔴 غمنامه سترگ هجده روز است که در بی‌خبریِ مطلق می‌سوزیم؛ هجده روزِ سنگین، کش‌دار و فرساینده. اغتشاشات آمد، خانه‌هایمان آسیب دید، سقف امن‌مان فرو ریخت و ما ماندیم و آوارگی؛ ماندیم و خانواده‌هایی که شب را با اضطراب صبح می‌کنند و صبح را با ترسِ شب. در این روزها، آن‌که رفیق نامیده می‌شد، آن‌که دم از همراهی می‌زد، آن‌که در روزهای آرامش با لبخند و تعارف چاکرم، بله قربان می‌گفت، ناگهان ناپدید شد. مسئولین دولتی و حوزوی هم، گویا در تقویم‌شان جایی برای رنج ما ندارند؛ انگار مصیبت، اگر رسانه‌ای نشود، اگر پر سر و صدا نباشد، اصلاً وجود خارجی ندارد. در روزهای خوشی، همه بلدند بیایند، عکس بگیرند، وعده بدهند، اظهار همدردیِ تشریفاتی کنند؛ اما در سختی‌ها، در بی‌خانمانی، در زمانی که توان‌مان تحلیل رفته و امیدمان لب پرتگاه است، هیچ خبرِ استعجالی نیست، هیچ پیگیری فوری نیست، هیچ دستی برای گرفتن نیست. ما آواره شدیم، اما انگار درد آوارگی فقط برای خودمان واقعی است. سکوت‌ها بلندتر از هر فریادی ما را خفه می‌کند. این غمنامه نه از سر گلایه شخصی، که فریاد یک واقعیت تلخ است: وفاداری‌ها موسمی است، همراهی‌ها تا روز راحتی دوام دارد، و وقتی نوبت امتحان می‌رسد، بسیاری غایب‌اند. هجده روز گذشته است؛ اما برای ما، هر روزش به اندازه یک سال گذشته….. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/7364