اولین نشونه فهمیدن اینه که علمتو جار نزنی.

شما در حال تماشای ۱۸۰۰ سال پیش هستید... اینجا کاخ اردشیر بابکان، بنیانگذار سلسله ساسانی است که درسده سوم میلادی در فیروزآباد استان فارس ساخته شد. این کاخ نماد قدرت و هنر ساسانیان است و به عنوان یکی از آثار ثبت شده در فهرست میراث جهانی یونسکو شناخته میشود. معماری آن تأثیر قابل توجهی بر بناهای پس از اسلام در ایران گذاشت. 👤Link ✈️@farsitweets

این کاخ اردشیر حتی خرابه‌ش هم قشنگه جدا. من انقدر که اینجا رو دوستش دارم خونه‌مون رو دوست ندارم😂 جدا خیلی جای خفنیه و واقعا حس خیلی خوبی بهم میده و خیلی توش آرامش داره. مثلا شما تخت جمشید میری یه حس چیز داره، یه هول و ولای خاصی بهت دست میده البته من یه بار بیشتر نرفتم ولی خب یه حس جنگ و این چیزا رو بهم القا میکرد همون موقع، ولی کاخ اردشیر توش یه آرامش خاصی داره واقعا نمیدونم چجوری بگم، قشنگ زنده بودن روح سازه رو حس میکنم وقتی میرم اونجا و خب یه جاییه که تو حالت عادی(یعنی به جز مواقع تعطیلات و شلوغی) بسیار خلوت و آرومه و خب کلا ما معمولا وقتی میریم اونجا هیچکس نیست، خودمونیم فقط و من هرسری واقعا مبهوت و محو این کاخ میشم...جدا خیلی دوستش دارم..

کلا فیروزآباد واقعا جای دوست‌داشتنی‌ایه.

اگه ولم کنن میشینم تا صبح حرف میزنم درموردش😭😂

جدا اگر یه وقتی از بین -سانا، الدا، امیلیا، نامیا، آدرینا، کارو، کایلی، سحر، میتسوری- هر کدوم تون کلا از ایتا برین واقعا نه تنها مثل قبل نمیشه که الآنم نیس، کلا دیگه ایتا جای موندن نیس..

ایتا دیگه هیچوقت بعد از تابستونِ ۱۴‌۰۲ دیگه اون ایتایِ خفنِ قبلی نشد.

دلم تنگ شده برای ایتایی که توش هنوز فلورا ، لالانی ، لونا، آیلا، یونوسان هنوز دیل نزده بودن همون ایتایی که آگاتا و آرالیا، لویی و کیهان توش هنوز تو یه چنل بودن یا همونی که هنوز سانا چنل اترنیتی، الدا چنل کتابخونه خانم الوا، کایلی هنوز چنل قبلش (که اسمشو یادم نیس..) و سحر دیلیشو داشت.. یا همونی که هنوز کورنلیا و چنلش توش بود.. یا همونی که مگان هنوز قضیه ی مامانش و دیل خوردن چنلش و این حرفا رقم نخورده بود.. یا و یا و...

دلم برای لویی، کیهان، فیلیسین، رزا، آرو، لونا، و همه اونایی که رفتن خیلی خیلی تنگه

دقیقا حق تجربه ی دوباره با تمام غم و غصه و شادی و خوشحالی بدون تغییر ولی با این تصور که میدونیم زود گذره حقققق ایشالا ، ایشالا که واقعا دیگه کسی از این جمع نره، حتی اگر چنلاتونو دیل می‌زنین هم کلا از ایتا نرین و بمونین ، هر از گاهی یه پیامی تو چنلایی که توشون ادمینین بدین کلا انشالله که واقعا دوستمون ادامه دار بشه حتی اگر قرار نیس هیچوقت همو تو واقعیت ببینیم، واقعا مهم نیس که تو زندگی واقعی چطوری هستین، حتی اگر محدود به همینجاست، ایتا دقیقا مثل یه روستایی میمونه که انگار اهالیش دارن هی مدرن میشن، ولی بیاین بذاریم اون قسمت قدیمی و چیزی که مونده و خاطراتمون و دوستیمون تو این روستا بمونه، یه بخش مخصوص که اون روزا رو به یادمون بندازه و حداقل با همون جمع بمونیم اگرم کسی اضافه میشه کسی دیگه کم نشه

موافقم، آدرینا یکی از کساییه که دوستی باهاش واقعا واقعا ارزشمنده