من خودم همینا رو به بقیه میگما

روانی‌ام من.

میدونی، نمیدونم، ولی بنظرم، نیازی نیست. ترجیح میدم کلا نباشه. یعنی خب، اوکی، خوشی هم میاد، میدونم میاد، من هرروز زنده‌م، هرروز میخندم، هرروز کلی چیز جدید میاد. ولی واقعا دیگه نیازی بهش نیست، نباشه بهتره.

آره ولی همینا رو یه وقتایی آدم لازمه که از یه نفر دیگه بشنوه

خب راحت باشید، من که گوشم پره.

منظورم اینه که یه عالمه وقت داری. حالا چند سالی سخت بوده قرار نیست همش سخت باشه که(چرا قرار_)

باور بفرمایید زمانی که گفتم چار نفر بیان که کسی نیومد، تا آدم میاد از بدبختیاش میگه یهو همه میان عضو میشن.

نظرتون چیه من هرروز میام توضیح میدم درمورد بدبختیام، بعد که تو مسابقه‌ی فلاکت برنده شدم، اونموقع دیگه عالی میشه. تازه، در عرض یکی دو ماه از ۲۲۰ میرسیم به ۱k

خب خودتم داری میگی قراره.

نمیدونم بهر حال، تو از اون کارای بد نمیکنی، ولی حتی شنیدن اینکه این احساسات رو داری قلبم رو به درد میاره

میدونید چیه، من چندین ساله، به خودم اجازه دادم زندگی تاریکم رو با فکر و حضور یک نفر روشن کنم، حتی خود اون نفر نمیدونه که چقدر زندگیمو روشن کرد، حتی اگر بگم شاید همه بخندن بهم، ولی خب بهرحال هرچی که بود.. امروز تصمیم گرفتم باهاش خداحافظی کنم، تصمیم گرفتم دیگه نورشو از خودم بگیرم، چون فقط داشتن اون نور یه حماقت محض بود...حماقت محض...و هیچ انتها و نتیجه‌ای نداشت...