باور بفرمایید زمانی که گفتم چار نفر بیان که کسی نیومد، تا آدم میاد از بدبختیاش میگه یهو همه میان عضو میشن.

نظرتون چیه من هرروز میام توضیح میدم درمورد بدبختیام، بعد که تو مسابقه‌ی فلاکت برنده شدم، اونموقع دیگه عالی میشه. تازه، در عرض یکی دو ماه از ۲۲۰ میرسیم به ۱k

خب خودتم داری میگی قراره.

نمیدونم بهر حال، تو از اون کارای بد نمیکنی، ولی حتی شنیدن اینکه این احساسات رو داری قلبم رو به درد میاره

میدونید چیه، من چندین ساله، به خودم اجازه دادم زندگی تاریکم رو با فکر و حضور یک نفر روشن کنم، حتی خود اون نفر نمیدونه که چقدر زندگیمو روشن کرد، حتی اگر بگم شاید همه بخندن بهم، ولی خب بهرحال هرچی که بود.. امروز تصمیم گرفتم باهاش خداحافظی کنم، تصمیم گرفتم دیگه نورشو از خودم بگیرم، چون فقط داشتن اون نور یه حماقت محض بود...حماقت محض...و هیچ انتها و نتیجه‌ای نداشت...

نه من از اون کارا نمیکنم. ولی خب، متاسفم، نمیخوام قلبتو به درد بیارم.

خب زندگی کی قرار بوده آسون باشه؟ حقیقت همینه. زندگی سخته. و آدم بی دغدغه و بی درد حقیقت زندگی رو درک نکرده. منتها ما مجبوریم سر سخت تر از زندگی باشیم

آره همیشه همینطوریه. منم نگفتم آسون باشه، من خودم همیشه میگم زندگی بدون سختی بی‌معناست، اما خب، چرا تمومش نمیکنه؟؟ چرا یه توقف کوتاه نمیکنه؟؟ فقط یه توقف کوتاه، نمیخواد طولانی باشه..!

برای من متاسف نباش. همین که هستی کافیه

میفهمم، میفهمم. همین توقف های کوتاه هم گاهی خیلی طول میکشه تا برسه و پدر آدمو در میاره ولی میرسه.. میرسه قول میدم میرسه

خدا کنه زودتر برسه