https://eitaa.com/kingdomblack1/5052 مهم نیست چند نفر تورو دوست ندارن و ایگنور میکنن مهم اینکه هنوز یه نفر با تمام وجودش خودتو کانالت و دوست داره

:))) خب چه کسی با تمام وجودش من و کانالم دوست داره،؟؟ هوم؟؟.. فک نکنم موجود باشه ولی خب..

_منم دوازدهمم و همین حسو دارم +به به..میدونی چیه دوست عزیز ، بنظرم خیلی ناراحت کننده س که دیگه مدرسه نری..واقعا آدم قلبش میگیره..

_دیل نزن +باور کن اگه دست خودم بود هرگز اینکارو نمیکردم..حتی تصمیم بهش هم نمیگرفتم

https://eitaa.com/kingdomblack1/5060 شاید من

نمیشه مارو ۵۰ کنین؟🤡

گااااد.. گااااااااد... پروردگارا.. خداونداا.. بارالها.. ایزد منااان.. یاالله.. خدااا..

😔😂 دوست عزیزمون حقگو شدند.. خب ببین ، وقتی مامانا نمیکنن یکی باید این سختیو به جون بخره و نصایح لازم رو به ملت بکنه دیگه..هوم؟😂

هنگامی ک کلادیا در نیمه های شب در اعماق هزارتو قدم میزد و با انگشتان درازش پیراهنش را که خاکی شده بود را می تکاند و سعی میکرد به لرزش دستانش توجهی نکند ناگهان صدای شیهه ی بلند اسب هارا شنید و زمانی ک با تردید سرش را به سمت عمارت چرخاند با تاریکی مطلق کل سرزمین مواجه شد. او از زمانی ک لاشه ی گرگ سفید را در مقابل عمارتش دیده بود می‌دانست ک او برگشته است. هیچ موجودی نمی‌توانست مانند او جنازه ی حیوانات را با دندان هایش تکه تکه کند و پوستش را از تنش جدا کند و چشمانش را از حدقه در بیاورد . تاریکی و مرگ از بارزترین نشانه های بازگشت او بودند . ولی کلادیا که پیش از همه متوجه حضور دوباره ی او در سرزمین شان شده بود سعی میکرد وجودش را از ترس و وحشت خالی کند و به موضوع های دیگری بیاندیشد ولی این غیر ممکن بود. او دیگر توان تحمل آشوب های بیشتری را نداشت . هر لحظه ای ک می‌گذشت او نا آرامتر و رنگ پریده تر از قبل میشد و پیش از قبل بیمار به نظر می‌رسید . چشمان نیلی رنگش که وحشت در آنها موج میزد همچون دو گوی سحرآمیز زیر نور مهتاب می درخشیدند.

وزش باد، موهای خاکستری اش را بهم می‌ریخت و صورت رنگ پریده اش در میان موهایش پنهان میشد. کلادیا میخواست به هر نحوی که شده از آنجا برود ، به جایی در دوردست ها ، جایی ک آن موجود ترسناک اورا پیدا نکند . او سال ها قبل هرچه را که داشت از دست داده بود و چیزی برایش باقی نمانده بود ک باعث نگرانی اش شود ولی او از آینده ی تاریکی که پیش رو داشت میترسید.

حالا دیگر سراسر جسمش از وحشت می‌لرزید . آرام آرام به طرف عمارت برمیگشت. بوی خون و صدای فریاد مردم همجا را فرا گرفته بود. صدای نفس هایش با لرزش همراه بود. به نزدیکی های عمارتش ک رسید به سمت درخت لیمو قدم برداشت، وقتی به چند سانتی آن رسید ارام دستش را بلند کرد و به سوی تنه ی تنومند درخت برد و آرام آنرا لمس کرد؛ سپس کلماتی را زمزمه کرد و برای ثانیه ای چشمانش را بست. لحظاتی بعد تنه ی درخت شکافته شد و درون آن خنجری نمایان شد ؛ کلادیا دستش را درون حفره برد و آرام خنجر را بیرون آورد ؛ خنجری نقره ای با نشان اژدهایی زمردی . خنجر را محکم گرفت و تنه ی درخت را که به شکل اولش در می‌آمد را تماشا کرد ؛ سپس به راهش به سمت عمارت ادامه داد. صدای فریاد ها گوش خراش تر میشد و بوی خون اورا به یاد گذشته ها می انداخت . او هم اکنون در مقابل پله های عمارتش ایستاده بود . خنجرش را بالا گرفت و نگاهی به آن انداخت ، اژدهای زمردی زیر مهتاب برق میزد و بال هایش را تکان میداد.

کلادیا سرش را که بالا گرفت با دو جفت چشم زمردی خون آلود مواجه شد. او آنجا بود، درست در مقابل کلادیا . همان هیولای درنده ای که همه از او متنفر بودند و خوف داشتند. چهره اش مثل همیشه غرق خون بود و بی رحم تر به نظر می‌رسید . کلادیا خنجر را بالا آورد و در همان لحظه آن موجود صورتش را به او نزدیکتر کرد و کنار گوشش زمزمه کرد : "فرصتش رو داشتی ولی کاری نکردی ، الان هم شرایط فرقی نکرده " سپس مانند دود از کنار کلادیا رد شد و با صدایی بلندتر و واضح تر گفت:"فکر نکنم هیچوقت تغییری ایجاد بشه دیا" کلادیا نفسش را در سینه حبس کرده بود و به او خیره شده بود . گویا پاهایش بی حس شده بودند و نمی‌توانست قدم دیگری بردارد . به سمت آن هیولا برگشت و با خود گفت: "تو همیشه در اشتباهی آردن و این هیچوقت تغییر نمیکنه"