‏این زندگی ناجالب در شأن انسان جالبی مثل من نیست واقعا.

☆آدما بهت ضربه میزنن و بعد جوری رفتار میکنن انگار که تو بهشون ضربه زدی

آدمای احمق زیادن ولی آدمایی که آدمای احمق و به چپشون بگیرن کمن>>

یه دیالوگ غمگین هست که میگه کاری نکن ازت متنفر بشم دوست داشتنت به اندازه کافی دردناک هست:)

دردامو به دریا سپردم،نهنگا از دیدن این همه غم جان باختند گویی که دریا به اندازه ی درد من عمق نداشت..

چه میدونم مثلا یهو برگرد بهم بگو "دلم واست تنگ شده بود"

هیشکی دیگه اون نمیشه حتی خودش.

حس میکنم حس وجود یکی تو زندگیم نیست هرچقدر فکر میکنم نمیتونم بفهمم:)

همیشه به "هنرمندا"‌حسودیم میشده،چه حسیه که نوری از جنسِ جادو تویِ وجودت باشه؟که قدرتِ خالق مثلِ خون تویِ رگهات در حرکت باشه؟تواناییِ خلقِ یه دنیا،یه شخص،یه روح. کاش تیکه هایِ روح هنرمندانِ معروف "منو" شکل میدادند. که طرزِ فکرشون و هنرشون،همیشه با من بود و زندگیو ساده تر میکرد. بازیگرا،شاعرا،نویسنده ها،نقاش ها و مجسمه سازها شما خودِ جادو و جهانید!

وقتی گوشیتو برای بار هزارم باز میکنی و میبینی هیچ پیامی از طرف اون نداری<<3

فاز بعضی آدمارو درک نمیکنم .من میگم تعادل روحی ندارم ، اینا دست منو از پشت دستبند زدن.

همیشه منتظر بودم منتظر بودم یکی ازم بپرسه "خوبی؟" و بعد بهش بگم، براش تعریف کنم که نه خوب نیستم و چرا خوب نیستم ولی هیچ کس اونقدر بهم نزدیک نبود هیچ کس انقدر نزدیکم نبود که بتونم بهش اعتماد کنم و از دردهام بگم پس فقط همه چی رو تو خودم ریختم و به مرور زمان بهش عادت کردم🤍🥀