گایز اگه احساس تنهایی میکنین یا کلا دلتون گرفته یه سر پاشین برین شیراز یه حال و هوایی عوض کنین کل مردم عین دوست خونی باهاتون رفتار میکنن :))))))) درد کم‌مهری هایی زندگی توی دوری بهم وارد کرد، هر بار که برمیگشتیم اون شهر خوشگل، تسکین پیدا میکرد و خوب میشد یادمه یه عید رفتم تنها سوار اتوبوس شم و با هر رفتار ملت اینجوری بودم که :))))))))))))) قلبم اکلیلی میشد و برای خودم گریه میکردم که خونمون شیراز نبود، (همون جهنم‌دره‌ای بود که قبلا براتون تعریف کردم)

البته مهاجر بودن توی شهرا همه‌ش برام رشد بود. درک چیزایی که شاید همسن و سال هام تجربه نکنن.. به هر حال دوسش دارم زندگیمو و خدارو شکر خیلی زیاد

همیشه با کسایی که عنوان دوست بهشون میدم دلم میخواد در ارتباط باشم اما این ارتباط بستگی به طرف مقابلمم داره. یجایی به بعد ببینم خیلی دارم زنگ میزنم و پی‌ام میدم همراهی نمیکنه کلا حذفش میکنم از دایره دوستیم. دنیا پر از دوستی های سطحیه نگه داشتنشون فقط کانتکتای گوشیتو شلوغ میکنن. *تام هالَند* @farsitweets

بچه ها اینکه قبول کنی کِی بس کنی خودش بلوغه قرار نیست از هر کسی خوشمون اومد نقشه ی دوستیمون به سر انجام برسه. گاهی آدم هایی که میان میخوان بهمون یاد بدن کِی باید رها کنیم و اینم بگم، هیچکی ارزششو نداره عزت نفستو بخاطرش زیر سوال ببری

کاش از خودم دو نسخه داشتم

یکی برای درد، یکی برای تسکین

چطور باید نسخه ی جسمانیم، نسخه روحانیو به آغوش بکشه؟ یا برعکس

بهش نیاز دارم.

چند شب پیش داشتم با یه آلمانیه تو گیم حرف میزدم، گفت تو باید خودتو مرکز جهان بدونی چون بعد از مردن تو، دنیا هم با تو میمیره. گفتم شرمنده من نمیتونم همچین تفکر مسخره ای رو داشته باشم چون دارم میبینم چطور دنیا بعد از رفتن عزیزانم به کارش ادامه میده. من هم حتی اگه بگیرم، عزیزانم به زندگی ادامه میدن. درواقع کلا دنیا اینجوریه و درستش هم همینه چون مکان اصلی ما یه جای دیگه ست. برگاش ریخت از این تفکر و کلی تعریف و تمجید کرد، منم نتونستم بهش بگم این یه دیدگاه دینی هست که درونم ریشه کرده.

هویتم فاش شد