انقدررررررر شلوغ بود که جا برا یه مورچه هم نبود مردم عملا رو هم دیگه نشسته بودند من هی فکر میکردم خب اینا الان نماز صبح بشه چجوری می‌خوان به سجده برن چون واقعا هیچی جا نبود حتی برا یه مهر از هر جا هم که رد می‌شدیم یه خادم ایستاده بود راه رو بسته بود

ما هم اونننن جلو نشسته بودیم و کلی راه داشتیم منم هی استرس داشتم که نکنه نتونم برم پیش مامانم و وسایلم حالا اگه گوشی یا کیفامون همراهمون بود میگفتم به درک یه جا پیدا میکردم می‌نشستیم ولی هیچی دنبالمون نبود

بعد از گذر از هفت خوان رسیدیم به اون جلو من انگار نفسم تازه برگشته دیگه همونجا موندیم ولی مشکل این بود که هرچی به صبح نزدیک تر می‌شدیم خواب بیشتر بر‌ ما سیطره می یافت🤣 البته من زیاد نه ولی مامانم و نورا خییلی خوابشون گرفته بود نماز و که خوندیم دو تاشون گرفتن خوابیدن💆🏻‍♀

ولی خب درحد یه ربع چون هی مجبور میشدن بلند بشن تازه یه بارم که نورا دیگه خوابش برده بود من دیدم اِااا یه عالمه برادر بسیجی اومدن بالا همینجوری کنار به کنار هم ایستادند منم فکر کردم الانه که آقا رو بیارن زوری نورا رو بیدار کردم گفتم بلند شو که وقتشه

از اون موقع تا شاید دو ساعت شایدم بیشتر ما منتظر بودیم آقا بیاد رهبر یه ساعت دیر رسید به ما🙁 با هلیکوپتر آوردنش بعدم دیگه عزاداری و نماز و تشیع

بعد مراسم نورا یهو رفیق نیمه راه شد و از ما جدا شد رفت پیش مامان باباش😢 البته چوبشم خورد🤷‍♂

خادمه برگشت بهم گفت کِی طبقه بالا ساختن واسه شبستان که ما نفهمیدیم؟

خدا نَکُشَتِت همیشه نقش عظیمی در ضایع کردن من داری

خب این مسخره ها کولرم میشدن فکر کردم الان کولره 🤣

هر دو دقیقه یه بار برمیگشتم نگاش میکردم میگفتم دیدیییی گفتممممم در میسازننننن واسش

خیلی دست و پا له کردم خدایی

درسته وقتش نبود ولی خب برادران سپاهی بودن به هرحال