امروز دیدمش؛ در آن تیغِ مستقیم آفتاب.
وسط خیابان ایستاده بود و برای ما که بینِ آمدن، رفتن، پرچم چرخاندن و تکبیر گفتن معلق بودیم، با صدای رسا و دلسوخته، فریادِ افتخار سر میداد.
پلاکاردی سر دست گرفته و بالابرده بود که ردِ اشکِ کنجِ چشمهاش، بیحواسم کرد از آن همه شعارات و عبارتِ پیدا و پنهانِ تو در تو!
پیرمرد بود، با سری خلوت و سفید. زانوهایی لرزان که دست به گُردهٔشان نداشت و هرچند کمی تا قسمتی خمیده اما، سینه سپر، قد عَلَم کرده بود برای وطن. کهنه صدایی داشت که میخواست از سربازان بگوید، از نیروها، خدمتگزاران، جوانترها و آن مادرِ خسته و باحوصلهی کالسکه به دست.
سخت، اما ایستاده بود تا فخر بفروشد به اهالیِ آن ممالک جعلی و بَزَک کردهی بیآبرو.
سی و سه روز اشک جمع کرده بود برایِ امروز که فریادی شود به حمایت از آری به انقلابِ خمینیِ کبیر و دادخواهیِ مظلومیتِ قائدِ شهید.
آفتاب چتری بود بالای سرم و من، تنها برای دقایقی ایستاده تماشایش کردم و دستِ آخر، چکه عکسی نگرفته گذشتم.
پیرمرد را همانجا وسطِ خیابان، در مسیرِ رفت و آمد آدمها، با همهی فکرهام و احساساتِ بی دست و پایی که میگفت: تو برای این نظام و انقلاب چه کردی؟
تنها گذاشتم و رفتم ..
°
°
@naahiit
