شهادت مظلومانه امیرالمومنین، حضرت علی علیه السلام تسلیت باد نفس خویش←@nafsma→

عید سعید فطر مبارک🌹🌸 عید رمضان آمد و ماه رمضان رفت صد شکر که این آمد و صد شکر که آن رفت قاآنی نفس خویش←@nafsma→

دروغ سیزده! هیچ پایه‌ای در فرهنگ ما ندارد/ تارنگار شهربَراز تا آنجا که من می‌دانم در فرهنگ پیشااسلامی ما دروغ یکی از زشت‌ترین کارها بوده است. دروغ (در پهلوی: دروج drug/druj) نام دیوی است از یاران اهریمن و هر انسانی باید با اهریمن و دوستان و یارانش پیکار کند و با گفتار نیک و کردار نیک و اندیشه‌ی نیک اهورا مزدا را یاری کند. این باور هنوز نیز در میان ما رایج است که «دروغگو دشمن خدا است!». در فرهنگ اسلامی نیز دروغ از زشت‌ترین کارها است و همواره بر گفتن حق و راستی تاکید شده است. به طوری که حدیثی می‌گوید «والاترین جهاد گفتن سخن حق در برابر فرمانروای ستمگر است.» (افضل الجهاد کلمة الحق عند الحاکم الجائر). یا «راستگویی نیمی از ایمان است» و مانند آن. موضوع اصلی این نوشتار کوتاه پدیده‌ای است که به تازگی در چند سال اخیر به تقلید از فرنگیان در مملکت ما به ویژه در رسانه‌های نوشتاری رایج شده است و آن هم چیزی است به نام بدشگون و نامیمون «دروغ سیزده»! من نمی‌دانم چرا این رسانه‌ها (و به گمانم نسل جدید روزنامه‌نگاران) به این پدیده‌ی خنک و بی‌مزه - که هیچ پایه‌ای در فرهنگ ما ندارد و تنها تقلیدی است از رسانه‌های غربی - روی آورده‌اند. به گمانم نخستین یا معروف‌ترین نمونه‌ی این «نوآوری» خبر روزنامه‌ی شرق درباره‌ی احتمال سقوط «برج میلاد» در تهران بود. تقلید کارهای مثبت و تاثیرگذار خوب است اما تقلید از چیزی که هیچ فایده‌ای ندارد برای چه؟ آخر کجای رسانه‌های ما به رسانه‌های غربی می‌ماند که این یکی کارمان بماند؟ پس از تقلید در لایه‌های رویی فرهنگ - مانند سبک لباس پوشیدن کنونی و آرایش مو و ریش و ... - نوبت به لایه‌های زیرتر رسیده است. ابتدا که سبک جمله‌بندی و نگارشی زبان پارسی را به ویژه به خاطر ترجمه‌ای شدن فرهنگ به زبان انگلیسی نزدیک می‌کنند و حالا نیز محتوای آن را. پس از تقلید «روز عاشقان» (به قول برخی والانتاین!) نوبت تقلید از «روز گول‌ها» است. دلیل روشن بر تقلید بودن این دو روز، به ویژه دروغ سیزده، نزدیکی آنها به روز تقویم فرنگی است. حالا اگر هم تقلید می‌کنید انصاف داشته باشید و دست کم تقلیدتان را بومی کنید. یعنی پیش از این ما دروغ هم نمی‌گفتیم که روز دروغ‌مان باید همان روز «گول اپریل» (April's Fool) فرنگی باشد؟ از عشق و عاشقی هم خبری نداشتیم که روز عاشقان‌مان باید روز والنتاین فرنگی باشد؟ لای هر دیوان و کتاب شعری سنتی را باز کنید در هر صفحه دست کم ۲-۳ بار واژه‌های عشق و مهر و محبت را می‌بینید. واقعا دارم باور می‌کنم که نسل امروزی نسلی بی‌ریشه است و از پیشینه و تاریخ و فرهنگ خودی آن قدر بیگانه است که نه تنها زبانش بلکه مناسبت‌های تقویمی‌اش هم فرنگی شده است. مولانای بلخی می‌گوید: خلق را تقلیدشان بر باد داد ای دو صد لعنت بر این تقلید باد! پی‌نوشت: با کمی جستجو در اینترنت به نظر می‌رسد که نخستین بار در سال ۱۳۲۲ خورشیدی بود که روزنامه‌ی «نبرد» دروغ سیزده را به کار برد و در گرماگرم جنگ جهانی دوم نطقی از هیتلر درباره‌ی آتش بس به چاپ رساند. اما این پدیده در چند سال اخیر به ویژه به خاطر ارتباط مستقیم و بیشتر ایرانیان با جامعه‌ی فرنگی (از راه ماهواره و اینترنت و مهاجرت) باز داغ شده است. جالب آن که برخی از ایرانیان بدون داشتن هیچ سندی در ویکی‌پدیا افزوده‌اند که سیزده به در - که از ۵۳۶ سال پیش از میلاد برگزار می‌شده - روز دروغگویی و شوخی در ایران بوده است و بدین ترتیب کهن‌ترین سنت در این زمینه در جهان است! و شاید روز «گول آوریل» تقلیدی از دروغ سیزده به در باشد! (البته ویکی‌پدیا به خاطر آزاد بودنش چندان معتبر نیست ولی جالب است که برخی ایرانیان چه قدر با فرهنگ خود آشنایند!) فروردین ۱۳۸۸ - شهربراز نفس خویش←@nafsma→

عدد ۱۳ و سیزده بدر در فرهنگ و تاریخ ما هیچ نحسی ای ندارد. سال هاست عده ای نابخرد و به بهانه ی مبارزه با صهیونیست و یهود و عده ای دیگر به بهانه های واهی تحت تاثیر فرهنگ اجنبی عدد ۱۳ را نحس و سیزده بدر را به پوریم و ایرانی کشان ربط می دهند! در حالی که نه تنها بنیه دینی و فرهنگی ندارد بلکه از نظر تاریخی هم مخدوش است و مورد تایید نیست،تا جایی که ما می دانیم تعطیلات عید نوروز نوعی زمان شناسی مغان است و فلسفه ها پشت آن است ۱۲ روز به مشابه ساعت های شبانه روز می باشند که عدد ۱۳ یعنی اتمام یک دوره و ورد به دوره و بازه ای نو و جدید،همچنین در عقیده مسلمانان شیعه ۱۳ رجب هم روز و عددی آشناست که نه تنها نحسی ای ندارد بلکه عیدی مهم است. نفس خویش←@nafsma→

فراتر از اخلاق و انسانیت در کلام شیخ ابوالحسن خرقانی عارف قرن ۴ و ۵ هجری هر که در این سرا درآید، نانش دهید و از ایمانش مپرسید نفس خویش←@nafsma→

فراتر از اخلاق و انسانیت در کلام شیخ ابوالحسن خرقانی عارف قرن ۴ و ۵ هجری گفته اند در سر در خانقاه او چنین جمله ای نوشته شده بود: "هر که در این سرا درآید، نانش دهید و از ایمانش مپرسید" این جمله از ابوالحسن خرقانی، عارفی بزرگ از خراسان، تنها یک توصیه به مهمان‌نوازی نیست، بلکه فلسفه‌ای عمیق از انسانیت، عرفان و اخلاق را در خود جای داده است. مهمان‌نوازی به مثابه یک اصل عرفانی؛ خرقانی با این جمله، مهمان‌نوازی را فراتر از یک رسم اجتماعی، به سطح یک واجب اخلاقی و عرفانی ارتقا می‌دهد.در سنت تصوف، "حقِ مهمان" مقدس است، چرا که مهمان را نشانه‌ای از لطف الهی می‌دانند گاهی حتی فرشته یا ولی‌الله در لباس گدا می‌آید!این نگاه یادآور حدیثی از پیامبر اسلام (ص) است: "هر که به شما پناه آورد، به او امان دهید و غذا بدهید."  گذر از قضاوت و پذیرش بی‌شرط؛"از ایمانش مپرسید" به معنای کنار گذاشتن پیش‌داوری‌های دینی، عقیدتی و اجتماعی است.خرقانی در عصری زندگی می‌کرد که اختلاف‌های مذهبی (شیعه-سنی، مسلمان-زرتشتی-مسیحی) گاه به خشونت می‌انجامید. نان نماد مهرورزی ملموس"نان" در اینجا می‌تواند نماد امداد مادی (غذا، پناهگاه) یا روحیه بخشش (کمک بی‌منت)باشد.در ادبیات عرفانی، نان گاه کنایه از قوت روح هم هست؛ مانند سخن مولانا: نان عشق را به جان بخرید.خرقانی تأکید می‌کند که پیش از سخنرانی درباره خدا، ابتدا گرسنه‌ای را سیر کنید (اخلاق پیش از شعار!).  نقد ریاکاری دینی؛برخی این جمله را پاسخی به متشرعان خشک‌اندیش زمانه می‌دانند که به جای خدمت به خلق، به جدل‌های مذهبی مشغول بودند.مشابه این نگاه را در سخن عین‌القضات همدانی می‌بینیم: آن کس که بهشت خواهد، به او بهشت دهید و آن که خدا خواهد، او را به خدا رسانید. عطار در وصف خرقانی می گوید: خرقانی آن عارف اسرارآمیز  بودش دل پراز نور، جان بی‌گزند هر کس که به درگاه او شد مقیم از مال و منال دنیا شد بی‌بند! این جمله خرقانی در نقد جامعه ای بود که در آن اعتقاد و ایمان حرف اول را میزد و جریان هایی مثل معتزله دست به تفتیش عقاید می زدند،اخلاق و مرام خرقانی به مانند حدیثی از امام علی(ع)است از این رو برادری و خدمت به خلق حد و مرزی ندارد: الناسُ إمّا أخٌ لَکَ فِی الدّین، أو نَظیرٌ لَکَ فِی الخَلق «مردم یا برادر دینی تو هستند، یا برابر با تو در آفرینش» نفس خویش←@nafsma→

اول اردیبهشت روز بزرگداشت سعدی گرامی باد اول اردیبهشت ماه جلالی بلبل گوینده بر منابر قضبان   بر گل سرخ از نم اوفتاده لآلی همچو عرق بر عذار شاهد غضبان نفس خویش←@nafsma→

پدیده لبخند کیهانی و چند سخن در مورد آن ...و گفته اند چشمِ عارف گریان باشد و دل وی خندان (ابوعلی عثمانی) فردا (جمعه) صبح که ماه به جمع زحل (دلیل اندوه) و زهره (دلیل لذت) در برجِ سراسر احساسِ حوت می‌پیوندد شکل لبخندی در آسمان نقش می‌بندد که یک چشمش شوق یک چشم اندوه است.این ترکیب نشانگر احساسات مبهمی همچون غم آمیخته با شادی است که فقط می‌توان به آن لبخند زد‌(احسان خازنی) نفس خویش←@nafsma→

ابوعلی عثمانی،عارف بزرگ قرن پنجم من باب تضاد ظاهر و باطن یک جمله بسیار پر مفهوم دارد:«چشم عارف گریان باشد و دل وی خندان»(نفحات‌الانس،جامی) اشک عارف از درد فراق یا دلسوزی برای خلق است؛اما دلش از معرفت خدا شادمان است.همان گونه که مولانا که در رقص سماع اشک می‌ریخت،اما دلش از شوق خداوند می‌تپید.بایزید بسطامی که از شدت شوق می‌گریست؛اما درونش از معرفت پر بود.علی(ع) که در محراب عبادت اشک می‌ریخت، اما قلبش مطمئن و آرام بود. نفس خویش←@nafsma→

ایران تسلیت،بندر عباس تسلیت،حرف بسیار است اما گاهی سکوت بهترین راه است.... نفس خویش←@nafsma→

موضوع ویسکال:بررسی و تحلیل تجزیه طلبی و قوم گرایی در ایران، پان‌ترکیسم و پانترک ها ، اقدامات و فعالیت ها و جعل های تاریخی آنها چهارشنبه ساعت 22 مشارکت برای عموم آزاد است برای نجات ایران ، باید به این فتنه ها همگی آگاهی داشته باشیم مشارکت برای عموم مردم آزاد است https://rubika.ir/joing/HIGIIIFD0KOHRZTBKHLYMDEZWLBLUOQY