اعضای فرهیخته «نردبان نور» سلام بر شما… در روزهایی نفس می‌کشیم که سنگینیِ غم را در جای جای وطنمان می توان حس کرد؛ از سکوت خانه‌ها، از اضطراب خبرها، از دل‌های ترک برداشته‌،... در چنین روزهایی، آدم گاهی می‌خواهد بنشیند… کنار بکشد… خاموش شود… اما یک حقیقت روشن در میان این تاریکی باقی می‌ماند: تا وقتی زنده‌ایم، رسالتی بر دوش ماست. زنده بودن یعنی هنوز مأموریتی تمام نشده… یعنی هنوز باید در حد توان، چراغی روشن نگه داریم. اگر قرار بود پایان باشد، نفس هم نبود. این روزها ممکن است آینده مبهم‌تر از همیشه به نظر برسد… اما خدا از صحنه بیرون نرفته است. او شاهد است… شنونده است… و هیچ آهی در این سرزمین، بی‌پاسخ در آسمان نمی‌ماند. اگر امروز دلتان سنگین است، بدانید تنها نیستید. پس اگر افتاده‌ایم، باید بلند شویم… اگر ناامید شده‌ایم، باید دوباره خودمان را جمع کنیم… اگر زخمی شده‌ایم، باید زخم را به حکمت بسپاریم و راه را ادامه دهیم. دوستان عزیز… درد هست، حقیقت دارد. اشک هست، طبیعی‌ست. اما تسلیم شدن، انتخاب ما نیست. تا وقتی نفس هست، راه هست. تا وقتی خدا هست، بن‌بست معنی ندارد. برای ایران دعا کنیم… برای دل‌های شکسته… و برای طلوعی که دیر یا زود، از راه خواهد رسید. 🤍🌿 دست هم را بگیریم و با مدد خداوند ادامه دهیم. 🕊