گویا که این تن و بدن‌ها تو تنهائی کرم خستگی نمی‌زنن؛ منشاء خستگی غالباً از فرسودگی ذهنیِ حاصل از تعامل و ارتباط با جهان بیرونه. این تن و بدن تو تنهائی کرم غربتزدگی می‌زنن. خدایا نذار ما غربتیا بشیم غربتی پرومکس پلاس اولترا

در دومّین روز از بهار صفر پنج؛ انگار زنده هستم. زنده هستم.

دلتنگی در گلدان؛ دلتنگی در شیشه‌ی عطر؛ دلتنگی در سینه‌های چاک چاک آدمی‌زاد. اینجا دلتنگی موجود است.

ما آدمی‌زادهائی هستیم که بیشتر شبیه به بارکش می‌مونیم، بار چندصد تُنی غم و غصه و غمباد‌ رو داریم می‌کشیم. مزد ما کو؟

تو ایستگاه نشستیم، بارون می‌اومد و تا زانو تو گل و آب بودیم. می‌ارزید. می‌ارزید

هنوز هم اونقدر که باید تکنولوژی پیشرفت نکرده؛ وقتی نمی‌تونم این هوای بهشتی رو باهاتون شِیر کنم. بارون ریز ریز و سوزنی می‌باره و سرمای هوا اذیت کننده نیست، زنده کننده‌ست. تکنوژی پیشرفت نکرده چون نمی‌تونیم رایحه‌ها رو به اشتراک بذاریم. هنوز تکنولوژی پیشرفت نکرده