دلتنگی در گلدان؛ دلتنگی در شیشه‌ی عطر؛ دلتنگی در سینه‌های چاک چاک آدمی‌زاد. اینجا دلتنگی موجود است.

ما آدمی‌زادهائی هستیم که بیشتر شبیه به بارکش می‌مونیم، بار چندصد تُنی غم و غصه و غمباد‌ رو داریم می‌کشیم. مزد ما کو؟

تو ایستگاه نشستیم، بارون می‌اومد و تا زانو تو گل و آب بودیم. می‌ارزید. می‌ارزید

هنوز هم اونقدر که باید تکنولوژی پیشرفت نکرده؛ وقتی نمی‌تونم این هوای بهشتی رو باهاتون شِیر کنم. بارون ریز ریز و سوزنی می‌باره و سرمای هوا اذیت کننده نیست، زنده کننده‌ست. تکنوژی پیشرفت نکرده چون نمی‌تونیم رایحه‌ها رو به اشتراک بذاریم. هنوز تکنولوژی پیشرفت نکرده

برای این تصویر نمی‌دونم چی بنویسم. اجازه می‌دم اینبار اجالتاً عکس حرف بزنه. لطفاً اون قسمتی که چاووشی می‌گه آه وطن وطن وطن رو مرور کنید. تصویر از خضرا

ما دیگه فکر نمی‌کنیم موشکا ستارن؛ این تراژدی‌بازیها چیه. ما نهایتا بریم محل وقوع حادثه برای کمک.

نمی‌دونم. به مرور حس می‌کنم این زندگیِ جنگیِ شُخمی(از جهت شخم زدن اراضی اشغالی) با یک قسمت قابل توجهی از زندگی عادّیم گره کور خورده و یک پیوند ناگسستنی ایجاد کرده. پس برگشتن به روند عادّی زندگی یک جوک بیمزه‌ی شوهر عمه‌ایه