ما ملّت شهادت و امام حسین اصلاً، ما صبور هفت اقلیم اصلاً امّا تو دل یه ایران سووشون به راهه؛ می‌فهمی؟ سووشون.

آیین سووشون (یا سوگِ سیاوش) یکی از کهن‌ترین آیین‌های سوگواری در فرهنگ ایران است که ریشه‌های آن به اسطوره‌های ایران باستان و داستان سیاوش در شاهنامهٔ فردوسی برمی‌گردد. این آیین ترکیبی از اسطوره، آیین کشاورزی، سوگواری جمعی و نمایش آیینی است و در طول تاریخ به شکل‌های مختلف در مناطق ایران برگزار می‌شده است. برخی پژوهشگران مانند مهرداد بهار و میرچا الیاده معتقدند سووشون نمونه‌ای از اسطورهٔ خدای شهیدشونده (Dying God) در فرهنگ‌های باستانی است. در اسطوره‌های ایرانی، سیاوش شاهزاده‌ای پاک و بی‌گناه است؛ پسر کی‌کاووس. در باورهای کهن گفته می‌شود از خون سیاوش گیاهی می‌روید. همین عنصر باعث شده بسیاری از پژوهشگران این داستان را با آیین‌های مرگ و زایش طبیعت مرتبط بدانند.

من از دور وایمیستم و آدمهای شهرمو نگاه می‌کنم. براشون معوذتین فوت می‌کنم. گریه می‌کنم، گریه می‌کنم، گریه می‌کنم

من براتون روبان سبز گره زدم؛ جان جهان! جان جهان؛ جون جهان به پیشونی رسید؛ شما نمی‌خوای بیای تا چشمای ستاره‌ای و قلبی قلبی شده‌مون شما رو ببینه؟

سمفونی خرمشهر حکم لرستانی برای من داره؛ از اسلوترین حالت ممکن می‌رم به میگ‌میگی‌ترین حالت ممکن می‌رسم.

چپ میرم راست میام میخونم آنهائی که مدام از فرجت میگفتند عکسشان قاب شد و از تو نیامد خبری نکنه مام؟ نه توروخدا

ندومبه؛ اگرم فکر میکنی حتی ثانیه‌ای اومدنتو به تعویق انداختیم بگو خدا برمون داره ولی تو آخرالزمان زندگی کردنم برامون به پوئن مثبت به حساب بیار و بذار از همونور ویدئوی لحظه‌ی اومدنتونو به صورت لايو ببينيم. ممنونیم imam time بوس