یک‌شب سرم رو از فرط مهربونی حسین به دیوار می‌کوبم و این‌جا عکس می‌فرستم.

"وقتی ما ناراحتیم نیاز داریم یکی کمک‌مون کنه تا دردامون رو تقسیم کنیم. ممکنه دوباره دردمون بگیره اما باید مثل یه سیب ناراحتی‌مون رو قاچ کنیم." اینو من نگفتم. وقتی ریحانه داشت ببعی و ببعو می‌دید، ببعی این دیالوگ رو گفت. حتی گوسفند هم می‌دونه باید چی‌کار کنه. ما برای انجام بدیهی‌ترین امر زندگی‌مون تا کمر تو گِلیم. واقعاً حیوانیم‌ها

دلی به پهنای دریا می‌خواهم تا هر غمی را در آن غرق کنم و خود جهاٰنی باشم تا نیش زهرناک تنهایی در من اثر نکند. ء سوگ مادر, شاهرخ مسكوب