▪️مواضع ما مهدی جمشیدی ۱. «جنگ، ادامه خواهد یافت». این گزاره‌ای است که چندان محتاج استدلال نیست. بنابراین، باید برای روزهای دشوار، همچنان آماده بمانیم و گمان نکنیم که خطر، دفع شده است. شواهد حاکی از این است که دشمن آمریکایی- صهیونی، در انتظار فرصت است و دیر یا زود، دست‌به‌کار خواهد شد و حمله‌ای دیگر را آغاز خواهد کرد. تصوّر آنها این است که تهاجم‌های پی‌درپی، ایران را از رمق خواهد انداخت و به لحظۀ فروپاشی خواهد رساند. چون رویکرد ضربۀ کاری و ناگهانی، مؤثّر نبود، به دنبال ایجاد خونریزیِ فرسایشی در پیکر ما هستند. دشمن، هنوز ناامید نشده و گمان می‌کند که می‌تواند طرح براندازی را محقّق کند. ترامپ، چند ماهی فرصت دارد که آخرین قمارهای جنگی‌اش را به انجام برساند و بخت شوم خویش را بیازماید. ۲. «اگر مقاومت کنیم پیروز خواهیم بود». این گزاره، جزو آخرین توصیه‌های رهبرِ شهید به ما بود. او می‌دانست که دشواری‌ها و تلخی‌ها و مصائب، ممکن است در ارادۀ برخی از ما، تردید و تزلزل ایجاد کند و ما را به عقب براند. ازاین‌رو، در روزهای پایانیِ حیات ظاهری خویش، ایستاد و با اطمینان رسولانه گفت که مقاومت مؤمنانه، به فتح قلّه خواهد انجامید. اگر دیروز در نزدیکی قلّه به سر می‌بردیم، اینک مسأله این است که باید مشقّت‌ها و بلایای نهایی را به جان بخریم و از راهِ رفته بازنگردیم. این، آخرین دقایقِ تاریخ قدسی ماست که به قلّه، گره خواهد خورد. باور دارم که رهبرِ کنونی نیز اعتقادی به مذاکره ندارد و آن را تنها یک تاکتیکِ موقتی می‌شمارد و هرگز توقع ندارد که بتوان از دریچۀ مذاکره، گرهی را گشود. ۳. «ابتلاء، زمینۀ تولّد معرفت توحیدی است». هرگز نباید از غیرخدا سخن گفت و به غیرخدا ارجاع داد. باید از همۀ تعلّقات و تعصّبات گسست و به کلمۀ توحید پیوست. باید از آب و خاک و قومیّت و تاریخ عرفی و خواطر اینجایی عبور کرد و سراسر باطن خویش را آکنده از فکر و ذکّر الهی کرد. ما برای رضای خدا ایستاده‌ایم و در پی اقامۀ دین او هستیم و می‌خواهیم زمینۀ ظهورِ ولیّ الهی را فراهم آوریم. مسألۀ ما، هرگز و هرگز، تکه‌ای از خاک نیست، بلکه ما انقلاب خویش را در امتداد بعثت‌های انبیای الهی تفسیر می‌کنیم و بر این باوریم که تاریخ انقلابی، ذیل تاریخ محمّدی قرار دارد و به لطف و فضل ربوبی، به تاریخ مهدوی خواهد انجامید. محل نزاع، خیر و شر و حق و باطل و الله و طاغوت است و بس. آرش کمان‌گیر و رستم و ملّیّت خاکی و ... را باید عایق و مانعِ معرفت توحیدی انگاشت و دور افکند. ۴. «خیابان، میدان اول است». هرچه در فضیلت اجتماعاتِ مؤمنانه گفته شود کم است. این ظهورات ایمانی، چه‌بسیار خطرهای مهلک را تاکنون دفع کرده و فتنه را از جامعۀ ما منعزل ساخته است. نبودن مردم، یعنی جمهوری اسلامی در میانۀ این معرکه، تنها و بی‌نصیب از نصرت مؤمنان است. جمهوری اسلامی، حرم است؛ از سنخ حرم حسین‌بن‌علی علیه‌السلام. و اکنون، عاشوراست و میدان نبردِ خونین برپاست. ما در همان صبح تا عصرِ حماسی قرار داریم؛ اما این‌بار، حسین در همان آغاز روز، جرعۀ شهادت را نوشید. و این وارونگی، چه‌بسا حاکی از این باشد که عاشورای انقلاب ما، هم فتح باطن است و هم فتح ظاهر؛ چنان‌که جبهۀ طاغوت، در هم خواهد شکست و ابرقدرتی ما رقم خواهد خورد و مقدّمات تاریخ مهدوی، فراهم خواهد شد. إن‌شاءالله. ۵. «عقل منفصل، باید فعّال باشد». جریان غیرانقلابیِ درون نظام، از میان نرفته‌اند و سوداهای ناگفته در سر دارند. هم لیبرال‌ها در کمین نشسته‌اند و هم محافظه‌کارانِ شبه‌انقلابی. در گذشته نیز این‌چنین بود که آرمان‌های انقلاب در تعلیق ماند و به تمامیّت خویش نرسید. هاشمی‌رفسنجانی و حسن روحانی، تنها کسانی نبودند که منافع رابطه با آمریکا را سیاهه کردند و دهه‌ها کوشیدند آن را به امام جامعه تحمیل کنند. برجام، خدعۀ اینان بود، همچنان که جام زهر را به امام خمینی نوشاندند. اینک پس از این‌همه تجربۀ تلخ، باید در حکم عقل منفصل نسبت به انقلاب، حسّاس و فعّال باشیم و مجال ندهیم که آن دو لایۀ سیاسی، شرایط معطوف به مصلحت پدید بیاورند و مذاکرۀ بی‌حاصل را جایگزین مقاومت تاریخی کنند. مذاکره، بن‌بستِ محض است، نه امتداد مقاومت. مذاکره، به معنی ناتمام رهاکردن جنگ و اعطای فرصت دوباره به دشمن برای تهاجم خونین است. فراموش نکنیم که تجربۀ برجام، برآمده از ارادۀ نهادهای جمهوری اسلامی بود و به‌عنوان تصمیم نظام، فروخته شد، اما در نهایت، رهبرِ شهید آن را خسارت محض خواندند. @mahdi_jamshidi60 @nephaar

▪️مواضع ما مهدی جمشیدی ۱. «جنگ، ادامه خواهد یافت». این گزاره‌ای است که چندان محتاج استدلال نیست. بنابراین، باید برای روزهای دشوار، همچنان آماده بمانیم و گمان نکنیم که خطر، دفع شده است. شواهد حاکی از این است که دشمن آمریکایی- صهیونی، در انتظار فرصت است و دیر یا زود، دست‌به‌کار خواهد شد و حمله‌ای دیگر را آغاز خواهد کرد. تصوّر آنها این است که تهاجم‌های پی‌درپی، ایران را از رمق خواهد انداخت و به لحظۀ فروپاشی خواهد رساند. چون رویکرد ضربۀ کاری و ناگهانی، مؤثّر نبود، به دنبال ایجاد خونریزیِ فرسایشی در پیکر ما هستند. دشمن، هنوز ناامید نشده و گمان می‌کند که می‌تواند طرح براندازی را محقّق کند. ترامپ، چند ماهی فرصت دارد که آخرین قمارهای جنگی‌اش را به انجام برساند و بخت شوم خویش را بیازماید. ۲. «اگر مقاومت کنیم پیروز خواهیم بود». این گزاره، جزو آخرین توصیه‌های رهبرِ شهید به ما بود. او می‌دانست که دشواری‌ها و تلخی‌ها و مصائب، ممکن است در ارادۀ برخی از ما، تردید و تزلزل ایجاد کند و ما را به عقب براند. ازاین‌رو، در روزهای پایانیِ حیات ظاهری خویش، ایستاد و با اطمینان رسولانه گفت که مقاومت مؤمنانه، به فتح قلّه خواهد انجامید. اگر دیروز در نزدیکی قلّه به سر می‌بردیم، اینک مسأله این است که باید مشقّت‌ها و بلایای نهایی را به جان بخریم و از راهِ رفته بازنگردیم. این، آخرین دقایقِ تاریخ قدسی ماست که به قلّه، گره خواهد خورد. باور دارم که رهبرِ کنونی نیز اعتقادی به مذاکره ندارد و آن را تنها یک تاکتیکِ موقتی می‌شمارد و هرگز توقع ندارد که بتوان از دریچۀ مذاکره، گرهی را گشود. ۳. «ابتلاء، زمینۀ تولّد معرفت توحیدی است». هرگز نباید از غیرخدا سخن گفت و به غیرخدا ارجاع داد. باید از همۀ تعلّقات و تعصّبات گسست و به کلمۀ توحید پیوست. باید از آب و خاک و قومیّت و تاریخ عرفی و خواطر اینجایی عبور کرد و سراسر باطن خویش را آکنده از فکر و ذکّر الهی کرد. ما برای رضای خدا ایستاده‌ایم و در پی اقامۀ دین او هستیم و می‌خواهیم زمینۀ ظهورِ ولیّ الهی را فراهم آوریم. مسألۀ ما، هرگز و هرگز، تکه‌ای از خاک نیست، بلکه ما انقلاب خویش را در امتداد بعثت‌های انبیای الهی تفسیر می‌کنیم و بر این باوریم که تاریخ انقلابی، ذیل تاریخ محمّدی قرار دارد و به لطف و فضل ربوبی، به تاریخ مهدوی خواهد انجامید. محل نزاع، خیر و شر و حق و باطل و الله و طاغوت است و بس. آرش کمان‌گیر و رستم و ملّیّت خاکی و ... را باید عایق و مانعِ معرفت توحیدی انگاشت و دور افکند. ۴. «خیابان، میدان اول است». هرچه در فضیلت اجتماعاتِ مؤمنانه گفته شود کم است. این ظهورات ایمانی، چه‌بسیار خطرهای مهلک را تاکنون دفع کرده و فتنه را از جامعۀ ما منعزل ساخته است. نبودن مردم، یعنی جمهوری اسلامی در میانۀ این معرکه، تنها و بی‌نصیب از نصرت مؤمنان است. جمهوری اسلامی، حرم است؛ از سنخ حرم حسین‌بن‌علی علیه‌السلام. و اکنون، عاشوراست و میدان نبردِ خونین برپاست. ما در همان صبح تا عصرِ حماسی قرار داریم؛ اما این‌بار، حسین در همان آغاز روز، جرعۀ شهادت را نوشید. و این وارونگی، چه‌بسا حاکی از این باشد که عاشورای انقلاب ما، هم فتح باطن است و هم فتح ظاهر؛ چنان‌که جبهۀ طاغوت، در هم خواهد شکست و ابرقدرتی ما رقم خواهد خورد و مقدّمات تاریخ مهدوی، فراهم خواهد شد. إن‌شاءالله. ۵. «عقل منفصل، باید فعّال باشد». جریان غیرانقلابیِ درون نظام، از میان نرفته‌اند و سوداهای ناگفته در سر دارند. هم لیبرال‌ها در کمین نشسته‌اند و هم محافظه‌کارانِ شبه‌انقلابی. در گذشته نیز این‌چنین بود که آرمان‌های انقلاب در تعلیق ماند و به تمامیّت خویش نرسید. هاشمی‌رفسنجانی و حسن روحانی، تنها کسانی نبودند که منافع رابطه با آمریکا را سیاهه کردند و دهه‌ها کوشیدند آن را به امام جامعه تحمیل کنند. برجام، خدعۀ اینان بود، همچنان که جام زهر را به امام خمینی نوشاندند. اینک پس از این‌همه تجربۀ تلخ، باید در حکم عقل منفصل نسبت به انقلاب، حسّاس و فعّال باشیم و مجال ندهیم که آن دو لایۀ سیاسی، شرایط معطوف به مصلحت پدید بیاورند و مذاکرۀ بی‌حاصل را جایگزین مقاومت تاریخی کنند. مذاکره، بن‌بستِ محض است، نه امتداد مقاومت. مذاکره، به معنی ناتمام رهاکردن جنگ و اعطای فرصت دوباره به دشمن برای تهاجم خونین است. فراموش نکنیم که تجربۀ برجام، برآمده از ارادۀ نهادهای جمهوری اسلامی بود و به‌عنوان تصمیم نظام، فروخته شد، اما در نهایت، رهبرِ شهید آن را خسارت محض خواندند. https://eitaa.com/mahdi_jamshidi60

🔻لحظاتی پیش، وقتی قالیباف گفت: «من طمعِ مذاکره‌کننده بودن ندارم، اما طلبِ شهادت دارم»، دیگر صدای او را نمی‌شنیدم؛ من صدای سید را می‌شنیدم، آن‌گاه که او را متهم کردند که می‌خواهد سلاح را بر زمین بگذارد. 🔴او گفت: «من زندگی‌ام را با خیانت به پایان نمی‌برم؛ اما قول می‌دهم پایان زندگی‌ام، شهادت است.» 🔻 @hossein_pak69

بیانات‌خوانی امام شهید | امام (ره) فرمودند: راه قدس از کربلا می گذرد امام هم بسیج را درست کرد، هم جهت را نشان داد. امام فقط نگفت حرکت کنید، راه بیفتید، احساس مسئولیّت کنید، بسیجى باشید؛ نه، گفت که چه کار کنید. به ما گفت هرچه فریاد دارید بر سر آمریکا بکشید. این یعنى جهت دادن؛ یعنى یاد دادن که چه کار کنید، کدام طرف بروید، کجا را نشانه بگیرید؛ این را به ما یاد داد. در دوران جنگ، در هشت سال دفاع مقدّس، مکرّر گفت: جنگ در رأس امور است. ماها مسئول بودیم در کشور - بنده رئیس‌جمهور بودم، یکى دیگر مسئول دیگرى بود - هزار جور کار داشتیم. مأمور و مسئول وقتى‌که این‌همه کارهاى اجرایى دوروبرش هست، گاهى غفلت میکند، [امّا] امام راه را نشان داد به همه - به مسئولین، به مردم، به جوانها - [که‌] جنگ در رأس امور است. همین هم بود. جهت داد به همه که بروید سراغ این کار؛ این مهم است. در قضیّه‌ى حرکت به سوریّه براى جنگیدن با رژیم اشغالگر قدس که خوشحال بودند جوانهاى ما - دو نفرشان هم پیش من آمدند که هر دو الان جزو شهداى عالى‌مقام ما هستند - که میخواهند بروند بجنگند. امام مطّلع نبودند؛ بعد که مطّلع شدند، گفتند که راه مبارزه‌ى با اسرائیل از عراق میگذرد؛ جلوى آن را گرفتند. و آنهایى که رفته بودند برگشتند. ببینید؛ این، فهمیدن اولویّتها است، شناختن اولویّتها است. امام راه را، جهت را نشان میداد. فرمود حفظ نظام از اوجب واجبات یا اوجب واجبات است؛ یعنى همه‌ى مسائل بعدى، فرع این مسئله است. این جهت را به ما نشان داد. ممکن است جنابعالى با رفیقت سرِ یک قضیّه‌اى کوچک یا بزرگ اختلافِ‌نظر داشته باشید امّا در حفظ نظام، هردو به‌قدرِ هم مسئولید. آنهایى که نفهمیدند این حرف امام را، در یک جاهایى خطاهاى فاحش کردند. امام، جهت را نشان میداد. این مرد بزرگ، این‌جورى حرکت میکرد. ۱۳۹۳/۰۹/۰۶ @khamenei_ir @nephaar

●|| چرا مذاکرات محکوم به شکست هستند؟ ||● ✍️ دکتر رابرت پیپ، استاد علوم سیاسی در دانشگاه شیکاگو • برخلاف تصور عمومی، شکست آتش‌بس‌های اخیر (از جمله توافق اسرائیل-لبنان و بازگشایی موقت هرمز) ناشی از دیپلماسی ضعیف نیست؛ بلکه ریشه در ماهیت «مجموع-صفر» این نبرد دارد. در این ساختار، هرگونه عقب‌نشینی به معنای یک شکست استراتژیک مطلق برای یک طرف و پیروزی برای طرف مقابل است؛ بنابراین سیستم همواره به سمت تنش بازمی‌گردد. • مسئله هسته‌ای ایران قلب این بن‌بست است. هیچ «حد وسطی» وجود ندارد: ایران یا توانمندی هسته‌ای در آستانه سلاح را حفظ می‌کند یا نمی‌کند. برای آمریکا، پذیرش این توانمندی به معنای پایان توازن قدرت سنتی است و برای ایران، رها کردن آن تحت فشار به معنای پذیرش آسیب‌پذیری دائمی و تهدید بقا است. این تضادی است که با چانه‌زنی تدریجی حل نمی‌شود. • تنگه هرمز از یک گذرگاه بین‌المللی به یک اهرم «کنترل مشروط» برای ایران تبدیل شده است. آمریکا با محاصره دریایی به دنبال باز نگه داشتن آن است و ایران با اعمال حاکمیت نظامی. واقعیت این است که هرمز نمی‌تواند همزمان هم یک مسیر آزاد بین‌المللی باشد و هم تحت فرمان ایران؛ این نبرد بر سر کنترل یکی از حیاتی‌ترین گلوگاه‌های جهان، بازی‌ای است که تنها یک برنده می‌تواند داشته باشد. • طرفین درگیری از آستانه مهمی عبور کرده‌اند: اکنون هر دو طرف به این نتیجه رسیده‌اند که «هزینه جنگیدن» از «هزینه باختن» کمتر است. به همین دلیل، تشدید تنش‌ها نه از روی اکراه، بلکه یک «انتخاب آگاهانه» است. گذار آمریکا از محاصره به توقیف مستقیم تانکرها و پاسخ متقابل ایران، نشان‌دهنده ترجیح هر دو طرف برای پذیرش هزینه‌های درگیری به جای پذیرش شکست استراتژیک است. • نتیجه‌گیری نهایی این است که آتش‌بس‌ها در این مقطع صرفاً «وقفه‌هایی کوتاه» در مسیر یک رقابت بزرگتر هستند، نه راهی به سوی صلح. ساختار فعلی جنگ نه به سمت ثبات، بلکه به سمت «تنگ‌تر شدن» و سخت‌تر شدن درگیری‌ها حرکت می‌کند. هر گام، فضا را برای خویشتن‌داری کوچک‌تر کرده و احتمال یک رویارویی مستقیم و گسترده‌تر را افزایش می‌دهد. @nephaar