حباب پوچ سرگرمی دنیا. یه مدت سرخوشی. اثرش که میپره انگار یکی خوابونده تو گوشت. سرت سوت می‌کشه و سر معده ات سوز می‌زنه.

به خاطر همین خیلی دلم برای کسایی که نوجونیشون رو با دنیای سرگرمی و گوشی میگذرونن میسوزه. چون میفهمم خودم چرا نمیتونم رها بشم. میفهمم چقدر آسیب دیدم و از کجا ها. و اینطور نیست که شاید فقط من اون اشتباهات رو کرده باشم. میبینم که یه سری کارها رو همه داریم انجام میدیم. و از بهای اون آگاه نیستیم.

ما دقیقا از همان چیزهای که به آن توجهی نداشتیم و در روزمرگی انجام داده ایم و می‌دهیم و خواهیم داد این چیزی شده ایم/میشویم/خواهیم شد،که اسمش ما است شخصیت ما خاطرات ما پس آیا بهتر نیست به آن توجه کنیم؟

یکی از دوستای دبستانمو دیدم و گفتم برم یه سلام بهش بکنم .و طرف اصلا منو نشناخت. و شاید این بخاطر این بود که خیلی تغییر کرده بود.خیلی زیاد و بعضی افراد که تغییر میکنن گذشته متفاوت خودشون رو بکار فراموش میکنن. ولی بنظر من تغییری درسته که از گذشته است درس گرفته باشی.چیزای خوبو هم نگه داری و فقط بذارم بریزی دور.نه به نسخه متفاوت.چون بازم در نهایت اون عصاره درونی‌ت میمونه پس خیلی هم تلاش نکن و نقاب نذار

واسه تولدم ازین دسته گلا بیار بی زحمت اتود طراحی هم داشته باشه ❤️

وایب چنل ᵛᵃᶜíᵒ ᵐᵃʲᵉˢᵗᵘᵒˢᵒ-! https://eitaa.com/neylavi

باشه منتظر باش