دوست داشتن آدمها یعنی خواستن اونها به همون شکلی که واقعا هستن، تیره، زیبا، زخمی، ادامه دهنده، شکسته.
خیلی وقتا عادیه ، یعنی عادیه حس کنی زندگیت داره تموم میشه . عادیه که حس تنهایی بندبند ِوجودتُ در بر بگیره ، عادیه که بابت یسریاز چیزایی که میشنوی گریهت بگیره یا دلت بشکنه . عادیه که دیر رسیدن ِامیدتو کم کنه. عادیه که غم یکدفعهای اوار بشه روت و نفسکشیدن و سخت کنه ، عادیه جواب ِلبخند آدمارو ندی ، عادیه نتونی دربرابر ذوق بقیه توهم ذوق کنی . همشون عادیه .
عادیِعادی ؛ انسان بودن همینه.