دوست داشتن آدم‌ها یعنی خواستن اون‌ها به همون شکلی که واقعا هستن، تیره، زیبا، زخمی، ادامه دهنده، شکسته.

خیلی وقتا عادیه ، یعنی عادیه حس کنی زندگیت داره تموم می‌شه . عادیه که حس تنهایی بند‌بند ِوجودتُ در بر بگیره ، عادیه که بابت یسری‌از چیزایی که می‌شنوی گریه‌ت بگیره یا دلت بشکنه . عادیه که دیر رسیدن ِامیدتو کم کنه. عادیه که غم یکدفعه‌ای اوار بشه روت و نفس‌کشیدن و سخت کنه‌ ، عادیه جواب ِلبخند آدمارو ندی ، عادیه نتونی دربرابر ذوق بقیه توهم ذوق کنی . همشون عادیه . عادیِ‌عادی ؛ انسان بودن همینه.

امشب می‌خواد شبی بشه که تا سه هفته " عجب غلطی کردم " داره .

🤍 / روز دختر ِ۴۰۵

معلومه‌که ۳۶۵ روز سال ، روز دختره

امشب " ببین هایلایتر‌ِگونم و شاینِ‌ پشت پلکم خوب شده؟ " بود .

یسری هم‌کلاسی عقب موندۀ با مغزِخر دارم که همچنان از عموترامپ‌شون میخوان بازم حمله کنه. عقل نداشتن‌هم راحته‌ها.

جدی وقتی می‌خوان به اینترنشنال بگن بازم بزنن ایران‌و ، وجدانشون درد نمی‌گیره؟ یا ندارن همچین‌ چیزی؟