فکر میکنم یکی از عجیبترین ویژگیهای آدمها اینه که میتونن همزمان دلتنگ گذشته باشن،ازش متنفر باشن،و بازم هر چند وقت یکبار برگردن و مرورش کنن.انگار مغز ما هیچوقت کامل چیزی رو رها نمیکنه.
اونجایی احساس کردم به دوران بزرگسالی رسیدم که دیگه تو خونه با چراغای مطلقا خاموش تند راه نرفتم و گذاشتم ارواح به ارومی سراغم بیان. ( ارواحم ازم میترسن دیگه )
