تنها خاکستری از من باقی مانده بود؛ غباری سرد که در میانه بی‌تفاوتیِ باد گم شد. دیگر نه “منی” هست تا اندوهش را بشناسد، و نه حسی تا تفاوتِ درد و آرامش را دریابد. در این خلأِ میانِ بودن و نبودن، حتی نامم نیز غریبه‌ای است که در تاریکیِ ذهن، پرسه می‌زند. @no_lie

آنچه آلوده به التماس است را نمیخواهم حتی اگر زندگی باشد. @no_lie

میترسم‌دیربرگردی،یه‌وقتی‌که‌دیگه‌ احساساتم‌ته‌‌کشیده؛وقتی‌که‌براداشتنت‌ دیگه‌ذوقی‌نداشته‌باشم میترسم‌خیلی‌زوددیر‌بشه‌وجفتمون‌ شرمنده‌ی‌غرورمون‌بشیم میترسم‌این‌ما'تبدیل‌به‌منوتوبشه میترسم‌دیگه‌بودونبودت‌برام‌فرقی‌نکنه میترسم‌دیگه‌بابقیه‌آدمابرام‌یکی‌بشی خیلی‌میترسم,میترسم‌دوربرگردی وقتی‌بیای‌که‌دیگه‌قلبی‌نمونده ; @no_lie

آدمایی که وقتی ناراحتم سعی می‌کنن حالمو بهتر کنن تو امن ترین جای قلبم نگه می‌دارم؛ حتی اگه تلاششون بی‌نتیجه باشه. @no_lie

‌

چه شب ساکتی است

بعضیا می‌گن من مهربون‌ترین آدم دنیام، بعضیای دیگه هم می‌گن من یک شیطانم. هر دو رو باور کن. هر کسی همون نسخه‌ای از من و دیده که لیاقتش رو داشته. @no_lie

هرچه استعداد آنها کمتر باشد، غرور و تکبر بیشتری دارند. اما همه این احمق‌ها احمق‌های دیگری را پیدا می‌کنند که آن‌ها را تشویق می‌کنند. @no_lie