دلم از دنیا گرفته، شب من مهتاب نداره.

دو انسان خردمند نمى توانند عاشق يكديگر شوند؛ عشق راستين، دست کم به يک ابله نياز دارد. -فئودور داستایفسكى

من مدتی‌ست دیگر شبیه خودم نیستم؛ انگار چیزی درونم بی‌صدا خاموش شده و من فقط دارم روزها را به دوش می‌کشم. نه دلم می‌خواهد کسی نجاتم بدهد، نه می‌توانم به چیزی فکر کنم، نه چیزی را احساس کنم، نه می‌خواهم جایی بروم، نه معاشرتی داشته باشم و نه حتی حوصله‌ی توضیح دادنِ این همه درد را دارم.

در ستايش جزئيات تو كاش می‌توانستم مويرگ چشمت را ببوسم.

سقوط من در خودمه.

به سمت عشق دویدم زیرا نیاز داشتم که منی که قبلاً بودم را نابود کند. -داستایفسکی

حاضر بود همه چیزش را بدهد تا تنها باشد؛ با این همه، احساس میکرد دقیقه‌ای هم نمی‌تواند تنهایی را تحمل کند. - داستایفسکی

از تو در من شبی جا مانده که هرگز صبح نخواهد شد.