آروم بگیر* :`)))))

وقت‌هایی که می‌بینم غم‌ها در یک قدمی‌م ایستادن، مذبوحانه تلاش میکنم که ۲۴ ساعت رو بدون هیچ آنتراکی پُر کنم که مثلاً یادم بره یه سایه، یه رد، یه علامت و نشونه‌ای از غم‌ها دیدم. و خب، هر دفعه بهم ثابت میشه که زندگی زرنگ‌تر از این حرفاس که بخوای از دستش قِسِر در بری جونم.

اون موقع یک انسان غم‌زده‌یِ معمولی بودم، ولی الان یک انسان غم‌زده‌یِ بی‌خواب با هزارتا کار تلنبار شده و یك اتاق نامرتب و کتاب‌های پخش و پلا هستم. خیلی ممنون از تدابیر ناشیانه‌م در جهت غم‌زدایی.

کاش بغل و زیتون پرورده و باقلوا داشتم. شاید بگید اینجوری دیگه یک انسانِ غم‌زده نبودی؟ که باید بگم نه. اون موقع غم‌زده‌یِ پرومکس بودم. این کجا و اون کجا. شب‌بخیر.

کاش انسان بودن انقدر سخت نبود.

امشب دست گذاشتم روی سمت چپ سینه‌م و حرف آقا امیرالمؤمنین رو زمزمه کردم: - «و خُذ بِقَلبِی إلی مَراشدی..» و دلم را به نقطه‌ای که خیرم در آن است، متوجه ساز.. و بعد چشمام رو بستم. بعضی وقتا فقط خدا می‌دونه چجوری کنار هم بچینه اون قاب هزار و دویست و پنجاه و هشت تیکه‌ای رو که از دستت زمین افتاده و پخش شده کف زمین...

💬 | #پیام_جدید متن پیام: https://eitaa.com/noothinng/22079 و أنا عند قلوب المنکسره.. ➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ ⏱ساعت: ۰۴:۰۲:۴۵ ⏰تاریخ: پنجشنبه مرداد ۱۴۰۴ ➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ طراحی و کدنویسی : @Im_Azad 🆔 @harf_n

چقدر به جا و به موقع گفتیش* :`) به قول صائب تبریزی "که هر کجا که غمی هست، رزق هشیارست" و آخیش...

*

ء. به مرداد فکر کردم که اگه قرار بود صدا داشته باشه، برای من این بی‌کلام بود..

آدم‌ها می‌پرسن خوبی؟ و از قول هلالی جغتایی می‌خوام تایپ کنم که: "صبر اندک را بگویم، یا غم بسیار را؟" و بعد هم از صبر اندک بگم و هم از غم بسیار. ولی خب. اکتفا میکنم به خوبم و خانواده خوبن و شما و عیالِ خونه‌تون چطورید. ناجالب و ناواقِعی.

دلم می‌خواد برم مشهد و در حالی که دارم به گنبد نگاه می‌کنم، به امام رضا بگم: تو هم ای ناز مطلق، از همان بالا ببین ما را... بعدم قربون صدقه‌ش برم. عزیزِ خراساني.