آدم لابلای دردهاست که بزرگ میشود.
آدم لابلای دردهاست که میفهمد همیشه هم حرف زدن چارهی کار نیست.
گاهی باید سکوت کنی،
به چشمهای کسی نگاه نکنی،
بالا و پایین نپری،
فریاد نزنی
و مدام خودت را از زیر آوار فراموشیِ کسی بیرون نکشی.
گاهی باید بروی، دور شوی و اجازه بدهی فراموشت کنند.
که جغرافیای ذهن و جان هر آدمی، مساعدِ به یاد ماندن و از یاد نرفتن نیست.
گاهی باید بروی و فراموش کنی که روزی عزیزِ سرزمینِ کسی بودی.
که خاک احساس آدمها عوض میشود و تو در زمینهای سخت و بیحاصل، قد نمیکشی! نابود میشوی.
گاهی باید ریشههات را بغل بگیری،
خودت را برداری و از اقلیم پیشبینیناپذیرِ احساسات آدمها دور شوی.
#نرگس_صرافیان_طوفان
شبتون بخیر
🍃 @nor_ir