پنجشنبههای دونفرهی نورا❤️
پنجشنبهی گذشته باهم درباره شیوهی صحبت کردن همسران حرف زدیم.🗣
🗯 دیدیم که وقتی زبان باز میکنیم به گلایه و شکایت ، عمدتا یک نیازِ پاسخنگرفته پشت اون گلایه پنهان شده؛ و چقدر فرق میکنه که مستقیم همون نیاز رو به همسرمون بگیم، یا بهش غر بزنیم و شکایت کنیم!🍂
از «اینجا» میتونی ماجرای زوجی که بخاطر همین مدل بیان، مدتها زندگیشون تلخ شده بود و بعد با همین تغییر کوچیک تونستن به تفاهم برسن رو بخونی.👩❤️👨
🏘 حالا موافقی بریم تو دنیای واقعی و ببینیم در طول روز، چه جملاتی رو با زبان گلایه (که دیوار میسازه) منتقل میکنیم و چطور میتونیم زبان نیاز (که پل میسازه) رو جایگزینش کنیم؟
[سایت مرکز نورا] | [ایتا] | [بله] | [ارتباط با ادمین]
❌ زبان گلایه / ✅ زبان نیاز
❌ تو هیچوقت منو نمیفهمی! اصلا گوش نمیدی چی بهت میگم!
✅ وقتی باهات حرف میزنم و جواب نمیدی و گاهی حتی نگاهم نمیکنی، احساس میکنم شنیده نمیشم. برام مهمه که وقتی حرف میزنم فقط به من توجه کنی و خوب گوش بدی تا حس کنم درکم کردی.
❌ همهی کارای خونه و رسیدگی به درس بچهها رو دوش منه. دارم له میشم. کل روز که نیستی، شبم که میای فقط لم دادی پای تلویزیون!
✅ این روزا واقعا خستم. احساس میکنم فشار کارام خیلی زیاد شده. ممنون میشم یه بخشی رو بهعهده بگیری تا منم بتونم استراحت کنم.
❌تو هیچوقت نظر منو نمیپرسی. همیشه هرکاری دلت میخواد میکنی!
✅ برام مهمه که تو تصمیماتی که به هردومون مربوطه، سهم داشتهباشم. این بهم احساس ارزشمندی میده. میشه دفعهی بعد، قبل از تصمیمگیری، نظر منم بپرسی؟
ادامه دارد...
_نویسنده: زینب عبدالهزاده | زوج درمانگر و روانشناس بالینی خانواده_
[سایت مرکز نورا] | [ایتا] | [بله] | [ارتباط با ادمین]
❌ تو اصلا منو میبینی؟! میفهمی چقدر خستم؟! احساس میکنم دارم از خستگی میمیرم و تو اصلا به فکرم نیستی...
✅ برام خیلی ارزشمند و مهمه که احساس کنم تو کنارمی و میفهمی چه فشاری رومه. اگه گاهی بدون اینکه چیزی بهت بگم یا صدات کنم، یه کاری رو انجام بدی احساس میکنم برات مهمم و به فکرمی.
❌دیگه مثل قدیما عاشقم نیستی. رابطمون برات عادی شده. بهم توجه نمیکنی.
✅ من به تحسین و محبت تو نیاز دارم تا به رابطمون دلگرم باشم و احساس امنیت کنم. دوست دارم بیشتر بهم بگی دوستم داری یا زندگیمون رو دوست داری.
❌ چقدر سرد شدی! انگار با یع تیکه یخ زندگی میکنم!
✅ دلم برای اون صمیمیت و نزدیکی اوایل زندگیمون تنگ شده. میشه بیشتر بهم نزدیک شی؟ بیشتر بغلم کنی؟
🎤 شما در این یک هفته چه جملاتی را جایگزین کردید؟
🔄 با این تغییر چه بازخوردی از همسرتان گرفتید؟
_نویسنده: زینب عبدالهزاده | زوج درمانگر و روانشناس بالینی خانواده_
[سایت مرکز نورا] | [ایتا] | [بله] | [ارتباط با ادمین]
آدینههای خانوادگی نورا 🏡
✋🏻چطور «نه» بگم، که طرف مقابلم بهش برنخوره؟💔
🔍 هفته پیش با هم دربارهی «مرزبندی» حرف زدیم و دیدیم که داشتن مرز برای سلامت روان ما و خانوادهمون چقدر ضروریه.
❓ اما احتمالاً خیلیهاتون این سوال رو داشتین که:
«خب، من مرز میگذارم، اما بعدش دعوا میشه! همسرم یا بچههام فکر میکنن دارم بهشون بیاحترامی میکنم یا خودخواه و خودرأی شدم☹️»
🔶 حقیقت اینه که اکثر ما «مرزبندی» رو با «جنگیدن» اشتباه میگیریم.
ما یا خیلی نرم هستیم و اجازه میدیم مرزهامون رو بشکنن، یا یهو منفجر میشیم و با تندی مرز میکشیم🤺.
💡اما راهش چیه؟ راهش ارتباط مؤثر و استفاده از «پیامِ من... » به جای «پیامِ تو...» است. تقریبا شبیه چیزی که در پنجشنبههای دونفرمون تو دوهفتهی گذشته ازش حرف زدیم 🔎.
🤓 بیا با یک مثال ببینیم تفاوت این دوتا چیه:
فرض کن همسرت یا یکی از اعضای خانوادهات، بدون هماهنگی با تو مهمون به خونه آورده.🤨
❌ روش اشتباه (پیامِ تو...):👈🏻
«تو» اصلاً به من احترام نمیذاری! چرا منو آدم حساب نمیکنی؟ همیشه همینطوری! هرکار دلت میخواد میکنی »
(در این حالت، طرف مقابل بلافاصله گارد میگیرد و به جای اینکه به نیاز تو فکر کند، شروع میکند از خودش دفاع کند و بحث تبدیل به دعوا میشود.)
✅ روش درست (پیامِ من...): ✋🏻
«من» خیلی مضطرب میشم و بهم میریزم وقتی یکدفعه میفهمم داره مهمون میاد خونمون. درسته که تو خیلی باهاش راحتی و مشکلی با این قضیه نداری؛ ولی درمورد من اینطور نیست. من واقعا اذیت میشم. ممنون میشم دفعهی دیگه قبل از دعوت کردن دوستت با من هماهنگ کنی. »
🔸 تفاوت این دو تا چی بود؟
در روش دوم، تو به جای 🔪حمله به شخصیت طرف مقابل ، روی 🩺احساس خودت و نیازت تمرکز کردی. تو کسی را متهم نکردی، بلکه فقط وضعیت خودت را گزارش دادی.🎙
👩🏻🏫 برای اینکه بتونی این مدل پیام رو راحتتر تمرین کنی، بهت یه فرمول میدم 👇🏻
_نویسنده: زینب عبدالهزاده | زوج درمانگر و روانشناس بالینی خانواده_
[سایت مرکز نورا] | [ایتا] | [بله] | [ارتباط با ادمین]
👩🏻🏫 برای اینکه بتونی این مدل پیام رو راحتتر تمرین کنی، بهت یه فرمول میدم👇🏻
هر وقت خواستی مرزی رو یادآوری کنی، با این سه مرحله پیش برو: X ➡️ Y ➡️ Z
۱. توصیف موقعیت: (وقتی اتفاق X میافتد...)🖼
۲. بیان احساس: (من احساس Y میکنم...)🫀
۳. بیان نیاز یا درخواست: (ازت میخوام که Z رو انجام بدی...)🤌🏻
👈🏻مثلا: وقتی یه جا قرار میذاریم و دیر میکنی(X)، من احساس میکنم برات کمارزش و بیاهمیتم (Y). ممنون میشم اینجور وقتا تلاش کنی حتما به موقع خودتو برسونی (Z).
یادت باشه، مرزبندی وقتی با «عشق و احترام» بیان بشه، به جای اینکه فاصله ایجاد کنه، باعث میشه بقیه یاد بگیرن چطور درستتر و عمیقتر دوستت داشته باشن. 🌿💞
حالا نوبت توئه:
🌆 یه موقعیت رو به یاد بیار که هفته پیش سعی کردی مرزبندی کنی ولی به دعوا کشید. میتونی برامون توی کامنتها، اون جمله رو با فرمول «پیامِ من...» بازنویسی کنی تا با هم چک کنیم.
_نویسنده: زینب عبدالهزاده | زوج درمانگر و روانشناس بالینی خانواده_
[سایت مرکز نورا] | [ایتا] | [بله] | [ارتباط با ادمین]
شنبههای آرامِ نورا 🌿
لازم نیست کامل باشی تا شروع کنی... 🌱
بسیاری از ما منتظر «لحظه مناسب» یا «انگیزه کامل» میمانیم تا تغییرات زندگیمان را شروع کنیم. اما حقیقت این است: انگیزه، نتیجهی حرکت است، نه پیشنیاز آن!
به جای اینکه بخواهی از شنبه تمام عادتهایت را عوض کنی، فقط «یک درصد» تغییر کن.
✅ به جای یک ساعت ورزش، ۱۰ دقیقه پیادهروی کن.
✅ به جای خواندن یک کتاب، ۲ صفحه بخوان.
✅ به جای تغییر کل زندگی، فقط امروز را با لبخند شروع کن.
کارهای کوچک و مستمر، معجزاتی میسازند که کارهای بزرگ و پراکنده هرگز نمیتوانند.
امروز چه کار کوچکی برای حالِ بهترت انجام میدی؟ برام بنویس. 👇🏻
#گام_اول #تغییر_تدریجی #مرکز_نورا #رشد_فردی #انگیزشی_شنبه
یکشنبههای آگاه نورا🌱
🥱 «چرا جمعها خستهام میکنه؟»
یادمه یه مراجعهکننده داشتم که هر بار جایی دعوت میشد، تپش قلب میگرفت. نه از اینکه آدمها رو دوست نداشت، بلکه از ترسِ اینکه «اگه چیزی اشتباه بگم چی؟ اگه قضاوتم کنن چی؟ اگه محبوب نباشم چی؟»
و اونقدر این فکرها توی سرش میچرخید که آخرش میگفت: «آخه من چرا اصلاً قبول کردم برم؟»
✍این احساس ، اسمش اضطراب اجتماعی است. اما مهمترین نکته اینجاست که خیلیها فکر میکنند این یعنی «خجالت»، در حالی که این دو دو چیز کاملاً متفاوت هستند. و فهمیدن این تفاوت، اولین قدم برای حل مشکل است.
🔍 فرق خجالتی بودن با اضطراب اجتماعی
خجالت یک ویژگی شخصیتی و حالت موقتی هست. آدم خجالتی اولش محتاطه، اما وقتی گرم میشه، از جمع لذت میبره و حالش خوبه.
اما اضطراب اجتماعی یک اختلاله. یعنی ترس عمیق از قضاوت و تحقیر( نکنه اشتباه کنم!نکنه مسخره م کنن! نکنه قضاوتم کنن!..). فردِ دارای اضطراب، حتی توی جمع هم تمام انرژیاش رو میذاره برای «مراقبت از تصویر خودش»؛ به خاطر همینه که بعد از هر جمعی، بهشدت خسته و فرسوده است.
📍**چطور بفهمیم اضطراب اجتماعی داریم؟**
🔺۱. سناریوهای منفی: قبل از هر جمعی، مدام فکر میکنید «اگه مسخره بشم چی؟»
🔺۲. واکنش بدنی: تپش قلب، تعریق یا لرزش دست در جمع دارید.
🔺۳. مرور اتفاقات: بعد از مکالمه، حرفهاتون رو مدام مرور میکنید و از خودتون انتقاد میکنید.
🔺۴. ترس از توجه: از اینکه مرکز توجه باشید وحشت دارید، حتی اگه تعریفی ازتون بشه.
🔺۵. در نهایت، از دعوتها طفره میروید یا برای فرار از آنها بهانه میآورید.
📣 راهکارهای عملی برای غلبه بر اضطراب اجتماعی
🔻 ۱. بازسازی شناختی (بازی با افکار): به جنگِ افکار منفی بروید. «اگه اشتباه کنم چی؟»، به خودتان بگوید: اصلا اشتباه کنم،چه اتفاقی مگه میفته؟مگه بقیه اشتباه نمیکنند؟» فکرهای ترسناک را به چالش بکشید و موقعیت هایی که همه چیز به خوبی و برعکس افکارتان پیش رفت را به خودتان یادآوری کنید.
🔻 ۲. مواجههی تدریجی: ذهن مثل عضله است؛ با تمرین قوی میشود. با جمعهای کوچک و آشناتر شروع کنید و هر بار کمی دامنه را بزرگتر کنید. هدف، حذف ترس نیست، بلکه «ثابت کردن به ذهن» است که این موقعیتها خطرناک نیستند.
🔻 ۳. تکنیک «انحراف توجه»: به جای تمرکز روی خودتان، توجهتان را به بیرون ببرید. به حرفهای دیگران گوش دهید، سوال بپرسید. وقتی روی دیگران تمرکز میکنید، فضایی برای آن «صدای قضاوتگرِ» درونتان باقی نمیماند.
🔻 ۴. تمرین «آشکار کردن آسیبپذیری»: بهصورت عمدی ، کاری کنید که دیگران متوجه اشتباه کوچکی از شما بشوند (مثلاً یک سوال احمقانه بپرسید). این کار به شما ثابت میکند که «هیچ فاجعهای رخ نمیدهد» و ترس شما بزرگنمایی شده است.
🔻 ۵. مدیریت بدن (تنفس و رهاسازی): وقتی اضطراب بالا میرود، بدن به حالت «جنگ یا گریز» میرود. چند نفس عمیق بکشید، و شانههایتان را رها کنید. این کار به سیستم عصبیتان میگوید: «خطر واقعی نیست، میتوانی آرام باشی.»
🔻 ۶. مراقبت از خود (خودشفقتی): بعد از هر جمع، به جای اینکه خودتان را سرزنش کنید، با خودتان مثل یک دوست مهربان حرف بزنید. به خودتان بگویید: «من شجاع بودم که رفتم، و این یکی از قدمهای بزرگ من است.»
📚 (جمعبندی)
اضطراب اجتماعی یک صدای وسوسهگرِ درونی است که شما را به ماندن در خانه دعوت میکند. اما هر بار که با وجود ترس، قدمی برمیدارید، این صدا را ضعیفتر میکنید.
✅ و همیشه این را به یاد داشته باشید: آدمها بیشتر از اینکه شما را قضاوت کنند، درگیرِ خودشان هستند.
مرسی که با من بودید💛
_نویسنده: دکتر فاطمه درزی | روانشناس بالینی خانواده، کودک و نوجوان_
[سایت مرکز نورا] | [ایتا] | [بله] | [ارتباط با ادمین]
#اضطراب_اجتماعی #مراقبت_از_خود #خجالتی #ترس #اضطراب