🟣 ● نمک ارزش چندانی به لحاظ قیمت ندارد ولی وقتی هم نشین پسته می شود و خودش را به پسته می چسباند، به ارزش پسته سنجیده و گران قیمت می شود. مانند گِلی بد بو که با گُل می نشیند و خوشبو می شود. بگفتا من‌ گِلی‌ ناچيز بودم ‌ولیكن‌ مدتی‌ با گُل‌ نشستم‌ کمال‌ هم‌نشين‌ در من‌ اثر کرد وگرنه‌ من‌ همان‌ خاکم‌ که‌ هستم ● حافظ می گوید: گرچه در شهر شهرتی دارم و شاعر معروفی هستم امّا بدون لطفِ تو به اندازه ی یک جو ارزش ندارم. بها و ارزش من بسته به لطف و کرم توست که اگر تو یار من باشی من ارزشمند خواهم بود. من اَرچه حافظ شهرم، جویی نمی‌ارزم! مـگر تو از کَـرَم خویش یار من باشی.. ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

استاده‌اند بر سر پا شعله‌ها تمام امشب کدام سوخته مهمان آتش است ؟! @normah | صائب

🟣 بارخدایا! بند دل‌های دشمنان اسلام را [از ترس] قطع کن 🤲 « وَ اخْلَعْ وَثَائِقَ أَفْئِدَتِهِمْ » ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

🟣 ● پروردگارا...! این (سرزمین) را شهری اَمن بگردان. « ربِّ اجْعَلْ هَٰذَا بَلَدًا آمِنًا » ● مولانا می گوید: ای دِهَنْده‌یْ قُوت و تَمْکین و ثَبات! خَلْق را زین بی‌ثَباتی دِهْ نَجات ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

🟣 ● ایستادن نوعی غرامت و مجازات بود برای کسی که مرتکب اشتباهی شده است، همانطور که در مکتب‌خانه‌ شاگرد خلاف‌ کار بعنوان مجازات می‌ایستاد. حافظ می گفت: شمع گر زان لب خندان به زبان زد لافی پیش عُشّاق تو شب‌ها به غرامت برخاست ● در مناجات شعبانیه آمده است: من در پیشگاه تو ایستاده‌ام در حالی‌ که به درگاهت ذلیلانه زاری و تضرّع می‌ کنم. وَ وَقَفْتُ بَيْنَ يَدَيْكَ مُسْتَكِيناً لَكَ مُتَضَرِّعاً إِلَيْكَ ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 ● دنیا خواب است و آخرت بیداری و ما میان این دو در خوابهای آشفته‌ایم. اَلدُّنیا سِنَةٌ وَالآخِرةٌ یَقظَةٌ وَنَحنُ بَینَهُما اَضغاثُ اَحلامٍ ● بیدل می‌گفت: نه از دنیا غم اندیشم نه عقبایی‌ست در پیشم مقیمِ حیرتِ خویشم ازین پس‌کوچه‌ها دورم... ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________