🟣 ● مرحله‌ای از توبه نزد اهل معنا "تغییر مزاج" است؛ مزاجی که از شیرینی گناه لذت می‌بُرد، اکنون از همان گناه متنفر باشد. امام سجاد علیه السلام فرمود: و ‌دل‌ مرا ‌از‌ کردار زشت ‌و‌ گناهان رسوا کننده متنفر گردان. وَ أَشْعِرْ قَلْبِی الِازْدِجَارَ عَنْ قَبَائِحِ السَّیئَاتِ وَ فَوَاضِحِ الْحَوْبَاتِ ● صائب می‌گفت: توبه بر لب، سبحه بر کف، دل پر از شوق گناه معصیت را خنده می‌آید ز استغفار ما ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 ● هر کسی سخن آشنا نمی‌فهمد. به تعبیر سعدی باید "معاملت" بداند؛ هم کسی که که سخن می‌کند و هم آن کس که می‌شنود. تا تأثیر بگذارد و تأثیر بپذیرد. دگری همین حکایت بکند که من، ولیکن چون معاملت ندارد، سخن آشنا نباشد ● نظامی می‌گفت: آن‌کس که ز شهر آشنایی‌ست داند که متاع ما کجایی‌ست ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 ● برای هر انسانی آورده مشخصی از مجرای عدل وجود دارد و حال اگر از روی تدبیر سست از مجرای ظلم جست و جویش کند، از آورده حلال بی‌نصیب می‌ماند. گمانش خطا بود و تدبیر سست که در عدل بود آنچه در ظلم جست ● امام على عليه السلام وارد مسجد شد و به مردى فرمود : استر من را برايم نگه دار. اما او دهنه استر را در آورد و آن را بُرد . على عليه السلام بعد از تمام كردن نماز از مسجد بيرون آمد و دو درهم در دست گرفته بود تا به آن مرد پاداش دهد ، اما ديد استر به حال خود رهاست . آن دو درهم را به يكى از غلامان خود داد كه دهنه اى بخرد . غلام به بازار رفت و دهنه مسروقه را در آن جا ديد و به دو درهم خريد و نزد حضرت برگشت . على عليه السلام فرمود : آدمى به سبب بى صبرى ، خودش را از روزى حلال محروم مى كند و بيشتر از روزى مقدّر هم نصيبش نمى شود. « إنّ العَبدَ لَيَحرِمُ نفسَهُ الرِّزقَ الحَلالَ بتَركِ الصَّبرِ ، و لا يُزادُ على ما قُدِّرَ لَهُ » ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 ● امام سجاد علیه السلام در خطبه کوفه فرمود: منم فرزند کسی که به قتل صبر کشته شد. « أنَا ابنُ مَن قُتِلَ صَبرا » ● مرحوم طریحی در مجمع البحرین ذیل واژه صبر می‌گوید: قتل صبر؛ یعنی: جان داری را زنده نگهدارند و آن قدر به او ضربه بزنند تا بمیرد! ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 فقرای بهشتی...! ● خازنان بهشت به آنها (فقرای مومن) می گویند: شما در جای خود قرار گیرید تا به حساب شما رسیدگی شود، آنها می گویند: ما را چگونه به حساب می کشید به خداوند سوگند ما چیزی در اختیار نداشتیم تا ستم کنیم و یا عدالت داشته باشیم، ما چیزی را مالک نبودیم که آن را بدهیم و یا بخل داشته باشیم، ما خداوند را عبادت کردیم، تا به درجه یقین رسیدیم. يَقُولُ لَهُمْ خَزَنَةُ الْجَنَّةِ كَمَا أَنْتُمْ حَتَّى تُحَاسَبُوا فَيَقُولُونَ بِمَ نُحَاسَبُ فَوَ اللَّهِ مَا مَلَكْنَا فَنَجُورَ وَ نَعْدِلَ وَ لَا أُفِيضَ عَلَيْنَا فَنَقْبِضَ‌ وَ نَبْسُطَ وَ لَكِنْ عَبَدْنَا رَبَّنَا حَتَّى أَتَانَا الْيَقِينُ ● سعدی می‌گفت: آتش بیار و خرمنِ آزادگان بسوز تا پادشَه خراج نخواهد خراب را... ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 ● سایه، محرم انسان: جز ناله کسی نداشت همدم؛ جز سایه کسی نیافت محرم... ● ولی رضا خادمه مولوی می‌گفت: هرکسی را همدمِ غم‌ها و تنهایی مدان؛ سایه، هم راهِ تو می‌آید ولی همراه نیست... ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________