🟣 ● خداوند می‌فرماید: بندگانم درهایِ مردم را می‌کوبند، در حالی که بسته‌ است و دَرِ مرا رها می‌کنند، در حالی که باز است. «فَإِنَّهُ يَقُولُ: وَيَطْرُقُ أَبْوَابَ عِبَادِي وَهِيَ مُغْلَقَةٌ، وَيَتْرُكُ بَابِي وَهُوَ مَفْتُوحٌ» ● حافظ می‌گفت: کی دلِ مرده‌ات از باد صبا زنده شود نفس عیسوی از باد هوا می‌طلبی ____ نـــــــورمـــــــاه | @normah ___

🟣 ● دنیا درست میشه؟ هموار کرد خواهی گیتی را؟ گیتی‌ست، کی پذیرد همواری ● سعدی می‌گفت: بپرسیدم این کشور آسوده کی شد؟ کسی گفت: سعدی! چه شوریده رنگی ____ نـــــــورمـــــــاه | @normah ___

زیرکی را گفتم: «این احوال بین»، خندید و گفت: «صعب‌روزی، بوالعجب‌کاری، پریشان‌عالمی» #حافظ

🟣 ● انسان هر چه که انجام می‌دهد در سایه‌ی غفلت است. غذا که می خورد و راه که می‌رود و کار که می‌کند، در هیچ کدام آگاه نیست. برخلاف عرفا که حتی به نفس های خود نیز واقف‌اند. نفس شمرده زدن ذکر اهل عرفان است ● هرگز روزی نبوده است که به قدم‌های خود فکر کنیم و زیر و بم های زمین را احساس کنیم. شاید لازم باشد که دقیقه‌ای کفش خود را از پا بیرون آوریم تا زخم‌های پا ما را وادار کند که به زیر و بم های زمین و قدم‌های خود بیندیشیم. گاه زخمی که به پا داشته ام زیر و بم های زمین را به من آموخته است _____ نـــــــورمـــــــاه | @normah ______

🟣 جهان نادیده...! ● ما روزانه چندین بار دکمه‌های پیراهنی را باز و بسته می‌کنیم و در یک سال، هزاران بار این کار را تکرار می‌کنیم بدون آنکه بدانیم دقیقا چند دکمه بر روی پیراهن دوخته شده است. فخر رازی از تعبیر "جهان نادیده" استفاده می‌کند؛ به این معنا که انسان بدون آنکه این جهان را ببینید آن را ترک می‌کند. بدون آنکه بداند در کوچه‌ای که هزاران بار از آن عبور کرده است، چند تا درخت و از چه نوعی وجود دارد. ترسم بروم عالم جان نادیده بیرون شوم از جهان جهان نادیده در عالم جان چون روم از عالم تن در عالم تن عالم جان نادیده ● عطار می‌گفت: از پس تابوت می‌شد سوگوار بی‌قراری، وانگهی می‌گفت زار کای جهان نادیدهٔ من چون شدی هیچ نادیده جهان بیرون شدی _____ نـــــــورمـــــــاه | @normah ______

🟣 ● قرآن می‌فرماید: بدون استثناء همه‌ی انسان‌ها به سمت خداوند سبحان در حرکت‌اند(يَا أَيُّهَا الْإِنْسَانُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَىٰ رَبِّكَ كَدْحًا فَمُلَاقِيهِ). اگرچه در یک نقطه‌ای ساکن باشد، همچون شمع در حال سوختن است. ستاده است شمع و همان گرم رفتن است با این تفاوت، کسی که به این حرکت علم دارد، ناگاه خودش را در کمین‌گاه تیراندازان پیدا کرده و بعینه مبدأ رنج‌های خودش را می‌بیند. برخلاف کسی که این تیرها برای او نامرئی است و با هر اصابتی آشفته می‌شود. و به تعبیر حافظ، آنکه این مسیر را دانسته رود، صرفه از اعدا می‌برد. راهِ عشق ار چه کمینگاه کمانداران است هر که دانسته رَوَد صَرفه ز اَعدا ببرد _____ نـــــــورمـــــــاه | @normah ______

افتادن دیوارِ کهن نو شدن اوست جز مرگ کسی در پی آبادی من نیست… @normah | کلیم کاشانی