❤️ هنر نزد ایرانیان است! ✅ هنرمند: استاد علی رضائیان @noshamim❤️

✅ بنویسیم: تأثیر (با همزه) ⛔️ ننویسیم: تاثیر (بدون همزه) @noshamim❤️

❤️ اصطلاح‌شناسی ✅ مفهوم و پیشینه «خالی‌بندی» و «خالی بستن» 🔸در زمان رضاشاه، به‌ دلیل کمبود سلاح، بعضی از پاسبان‌هایی که گشت می‌دادند، فقط غلاف خالی سلاح یعنی همان جلدی را که سلاح در آن قرار می‌گرفت، روی کمرشان می‌بستند و در واقع سلاحی در کار نبود. هنگامی که دزدها و شبگردها متوجه این قضیه شدند، برای این‌ که یکدیگر را مطلع کنند، به هم می‌گفتند که طرف «خالی بسته» است. منظورشان این بود که فلان پاسبان سلاح واقعی همراه خود ندارد و فقط غلاف خالی سلاح را به دور کمرش بسته است که دزدها و شبگردها را بترساند. از آن به بعد، «خالی‌بندی» و «خالی‌ بستن» در معنای گفتن حرف یا انجام دادن کاری مصطلح شد که غیر واقعی باشد و نوعی بلوف زدن به شمار آید. 🌷 برگرفته از: https://eitaa.com/Dorost_Benevisim @noshamim❤️

❤️ آموزش ویرایش کارگاهی ⛔️ بیت ناویراسته منی که لفظ شراب از کتاب میشستم زمانه کاتب دکان میفروشم کرد. ✅ بیت ویراسته منی که لفظ شراب از کتاب می‌شُستم زمانه کاتب دکّان مِی‌فروشم کرد @noshamim❤️ نوشَمیم: کانال ادبی و آموزش تخصصیِ «نویسندگی» و «ویراستاری» @NoshamimAdmin❤️

زابه‌راه❗ وقتی یکی سرگردان و‌ معطل و یا آواره و سردرگم شده می‌گه زابه‌راه شدیم؛ یا زابه‌راهمون کردن. قدیم مردم خیلی کوچ می‌کردن و به‌دنیا آمدن فرزندان در راه، یک اتفاق معمول و در عین حال دشوار بود. این احتمال رو دادن که این اصطلاح از زایمان در مسیر یا راه گرفته شده باشه. وقتی برای «زابه‌را» به فرهنگ لغت رجوع می‌کنیم، ما رو به «زابه‌راه» ارجاع می‌ده. https://eitaa.com/Dorost_Benevisim

❤️ معنای «دوبی» ✅ دکتر خوش‌چشم @noshamim❤️

❤️ آدم‌های تهِ کلاس! @noshamim❤️

❤️ تمرین ویرایش 🔶 متن زیر را ویرایش کنید: آدینه این واژه در ایران باستان ati-ayanaka بوده است که به معنای حرکت به سویی و جمع شدن درآن نقطه می باشد. که دقیقا معادل عربی آن «جمعه» می باشد واین دقیقا بیان می سازد که جمع شدن درنقطه ای برای عبادت و در روزی خاص، ریشه ای باستانی دارد. آدیانکا←آدیانکه←آدیانه←آدینه (فرهنگ ریشه شناختی زبان فارسی، دکتر محمد حسن دوست، ناشر: فرهنگستان زبان و ادب فارسى، ۱۳۸۳.) 🔷 ارسال پاسخ به نشانی زیر:👇👇👇 @NoshamimAdmin❤️

استخوان لای زخم گذاشتن شخص توانمندی زمین خورد، ساعدش شکست و زخم شد. به جراح طَمّاعی مراجعه کرد. جراح استخوان‌های شکسته را به جای خود انداخت و زخم را بخیه زد و بست و به او دستور داد که همه روز برای شست و شوی زخم به مطب او مراجعه کند. مجروح بی‌نوا مدت‌ها همه روز می‌رفت و می‌آمد و هر دفعه جراح برای شست و شوی جراحت ساعد او مبلغی حق‌الزحمه می‌گرفت. تا این که روزی بر حَسَبِ اتفاق، جراح را به بالین مجروحی بردند و پسر جراح، زخم او را باز و معاینه کرد، از ظواهر آثار پی برد که در درون زخم، خُرده استخوانی وجود دارد. فوراً زخم را شکاف داده، خُرده استخوان را بیرون کشید و زخم او را دوباره بخیه زد و شست و بست. او را از تجدید مراجعه به مطب پدر بی‌نیاز ساخت. جراح وارد شد. همین که شرح آن را بیان کرد، جراح پسر را مورد عتاب قرار داد و گفت: "ای احمق تصور کردی من از وجود آن خُرده استخوان بی‌خبر بودم؟ من خود آن را لای زخمش گذاشته بودم تا این که مدتی از جانب او که مردی توانگر و تواناست استفاده نمایم" [داستان‌های امثال_ امیرقلی امینی] https://eitaa.com/Dorost_Benevisim