❤️ یک نکته از هزاران
اگر میخواهید
نویسنده شوید،
باید هم «نویسندگی» را بدانید و هم «نَنویسندگی» را؛ هم بدانید چه چیزی را باید «بنویسید» و هم بدانید چه چیزی را باید «ننویسید»
و حتی گاه دومی از اولی مهمتر است.
🌷 «شمیم»
@noshamim❤️
❤️ یک تمرین ویرایش
🔷 ویرایش
جملهٔ بالا👆
✅ بعضی آدمها انگار از بهشت آمدهاند؛ یک جور عجیبی خوبند!
🔶 یک نکته
کلمهٔ «بعضی/برخی» میتواند با حرف اضافهٔ «از» بیاید یا نیاید. برای تکرار نشدن حرف «از» در جملهٔ بالا، اولی را حذف میکنیم.
@noshamim❤️
❤️ یک پرسش و یک پاسخ
یک نکته با تو گویم شاید ندیده باشی
تا دستهدسته نرگس زین باغ چیده باشی
✅ پرسش:
«پ.ن» به چه معناست؟
✅ پاسخ:
گاهی در ادامه یا پایان متن اصلی، در فضای مجازی و مانند آن، دو حرف «پ.ن» آورده و پس از آن، دو نقطه (:) گذاشته میشود و سپس مطلبی به قلم میآید.
«پ.ن» نشانهٔ اختصاری و کوتاه شدهٔ کلمهٔ پینوشت یا پینگاشت است.
این نشانه به معنای نوشته و نگاشتهای است که در پیِ متن اصلی یا در پایان آن آورده میشود و معمولاً شامل توضیح، تذکر، نکتهٔ تکمیلی، نقد، پرسش یا مطلبی مرتبط با همان فرسته (پست) و متنِ پیش از خود است.
پینوشت میتواند یک کلمه، یک عبارت، یک جمله، یک پاراگراف یا متنی کوتاه یا بلند باشد.
به پینوشت در زبان عربی تذییل میگویند که نشانهٔ اختصاری ندارد و در زبان انگلیسی Postscript میگویند که نشانهٔ اختصاری آن P.S. است.
مثال:
دکتر محمد معین دارای تألیفات فراوانی است. از مشهورترین آثار او «فرهنگ فارسی معین» است که در زمینهٔ واژهها و معانی آنها تدوین شده است.
پ.ن: دکتر محمد معین نخستین فرد در ایران بود که به دریافت مدرک دکتری زبان و ادبیات فارسی نائل شد.
@noshamim❤️
❤️ یک گفته و یک نکته
🔺حکمتِ وزیدنِ بـاد،
🔺رقصاندنِ
🔺شـاخهها نیست؛
🔺آزمـودنِ
🔺ریشههاست...
▪️
☕️
@smohsenzamanii
☕️
@noshamim❤️
11M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
❤️ آغاز کنیم آدینه را
با تلاوت آیات کلام الله
و یاد حضرت زهرا
علیها سلام الله
و نوای دلنشین یکی از
قاریان کتاب الله
استاد کریم منصوری
حَفِظَهُ اللّٰه
@noshamim❤️
7.7M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
❤️ سلام
صبح به خیر
@noshamim❤️
1.7M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
✓ مذاکره با آمریکا
یه چیزی تو
این مایه هاست! 🤣😂
.................................
❤️ یک نکتهٔ
نگارشی-ویرایشی
در گذشته معمولاً نشانهٔ جمعِ «ها» را به کلمهٔ پیش از خود میچسباندند:
قلمها، کتابها، درختها.
امروزه معمولاً آن را جدا از کلمهٔ پیش از خود، ولی با نیم فاصلهٔ تایپی مینویسند:
قلمها، کتابها، درختها.
بنا بر این، امروزه
در جملهٔ بالا👆مینویسند:
✅ مایهها
و نمینویسند:
⛔️ مایه ها.
@noshamim❤️
*زبان فارسی ما دارد خفه میشود!
نه با گلوله، نه با سانسور...
که با واژههایی که از دهان جوانان بیرون میریزد و بوی بیریشگی میدهد.*
دیگر کسی نمیگوید «زمان»، میگوید «تایم.
نمیگوید «باشه»، میگوید «اوکی».
«نشانی» شده «آدرس»
«فشار روانی» شده «استرس»
«خطر» شده «ریسک»
«شگفتی» شده «سورپرایز»
«نظر» شده «کامنت»
«بازخورد» شده «فیدبک»
«طرح» شده «پروژه»
«گروه» شده «تیم
»، «طراحی» شده «دیزاین»
«فراگیر» شده «ترند»
«هدف» شده «تارگت»
«آغاز» شده «استارت»
«پایان» شده «فینیش»
«رایگان» شده «فری»
«ویژه» شده «پریمیوم»
«مکان» شده «لوکیشن»
«پوشه» شده «فولدر»
«پرونده» شده «فایل»
«پخش» شده «پلی»
«مکث» شده «پاز»
«واکنش» شده «ریاکشن»
«متن» شده «تکست»
«رنگ» شده «کالر»
«قلمنوشت» شده «فونت»
«زمینه» شده «تم»
«داده» شده «دیتا»
«برخط» شده «آنلاین»
«خارج از خط» شده «آفلاین»
«فشردن» شده «کلیک»
«بازدید» شده «ویو»
«پاسخ» شده «ریپلای»
«کاوش» شده «اکسپلور»
«سبک» شده «استایل»
«عملکرد» شده «پرفورمنس»
«حذف» شده «دلیت»
«رونویسی» شده «کپی»،
«نوشته» شده «پست»
«پسند» شده «لایک»
«داستان» شده «استوری»
«جعلی» شده «فیک»
«بینقص» شده «پرفکت»
و...............................
و همه اینها را با افتخار میگویند.
با ادای «باوقار بودن».
انگار هر واژهٔ بیگانه، نشان تمدن است و هر واژهٔ فارسی، نشانهٔ عقبماندگی.
اما این، عقبماندگی نیست.
این، خودباختگی است.
این، مرگ تدریجی عزت است.
زبان، فقط ابزار حرف زدن نیست.
زبان، حافظهٔ جمعی ماست.
زبان، خاکریز فرهنگ است.
وقتی واژههای مان را مفت میفروشیم
یعنی سنگرمان را واگذار کردهایم.
خطاب به جوانان، به نسل آینده
تو که گوشی هوشمند داری
تو که در شبکههای اجتماعی مینویسی
تو که با دوستانت حرف میزنی...
بدان که هر واژهای که به کار میبری، یا سنگر است، یا شکاف.
اگر «شگفتی» را با «سورپرایز» عوض کنی
اگر «نشانی» را با «آدرس» عوض کنی
اگر «باشه» را با «اوکی» عوض کنی
داری سنگر را واگذار میکنی.
داری به بیگانگی خوشآمد میگویی.
داری به فراموشی لبخند میزنی.
و این، نه باکلاسی است، نه جهانی شدن.
این، خودکشی فرهنگی است.
یادآوری بزرگان ادب فارسی
فردوسی، هزار سال پیش گفت:
«زندهام با زبان و با سخن،
مردهام بیزبان، بیوطن.»
سعدی، با واژههای فارسی، انسان را به اخلاق رساند.
حافظ، با زبان فارسی، عشق را جاودانه کرد.
مولوی، با واژههای فارسی، عرفان را جهانی کرد.
خیام، با زبان فارسی، فلسفه را به کوچهها آورد.
نظامی، با واژههای فارسی، داستان را به شعر بدل کرد...
و حالا ما، وارثان این زبان
داریم آن را با «ریاکشن» و «فیدبک» خفه میکنیم.
زبان فارسی، مجروحی است که هنوز زنده است.
اگر امروز از آن دفاع نکنیم
فردا دیگر چیزی برای دفاع باقی نمیماند.
نه شعر
نه اندیشه
نه عزت.
برگردیم.
منبع و نویسنده (؟)