زِنُوبــــــاٰ|𓂆
نوشته بودم، محبوبم سالهاست که دلم پریدن میخوهد. اما زنجیرِ تعلق تو شده مانع پروازم. ازت اگر دل کن
در تفسیر این غزل همین بس که:
گاهی باید از متعلقات دل ببری و بگذری و بروی تا به کبریای عالم برسی.
تا به محبوب حقیقی برسی.
زان شب که ماه خویش نمودی به عاشقان
شب نماد بی کسی و تنهایی و بریدن از متعلقاتی است که در دل انبار شده. خب اون لحظه خیلی سنگین و ترس آلوده. چون هیچ در دل ندارید و هیچ کس متوجه شما نیست.
زِنُوبــــــاٰ|𓂆
در تفسیر این غزل همین بس که: گاهی باید از متعلقات دل ببری و بگذری و بروی تا به کبریای عالم برسی. تا
استادم این هفته میگفت: فیلسوف تنها میداند که در عالم چه خبر است و عارف آنچه فیلسوف میداند را میبیند.
و اون حرف امام راحل که میفرمود:
عالم همه محضر خداوند است.
یا سیدی ما که میدانیم که با چه چشم این را دیدی و چه گفتی.
ولی فقط میدانیم.