دیشب به حسب دلتنگی به یکی دوستانِ عزیزم در ارومیه زنگ زدم. البته دلتنگی یک طرف ماجرا بود، من همیشه با حرف های خواهرانه اش آروم میشم و دوباره زنده و پویا میشم. دیشب برایش از غم سنگینِ این روز ها گفتم، گفت نیازی به شرح نیست عزیزم غم تو رو از ابر سیاهی که بالا سر کانالت قرار گرفته میشه فهمید. متوجه حال این شب هایت هستم. مثل همیشه از تجربیات این روزهایش گفت، از حال و هوای ارومیه وقتی هواپیمای شهید کاظمی سقوط کرد، از دانشجوهایش که چطوری فکر می‌کنند و چه گفت و گوهایی میانشان رد و بدل شده، از توماری که با شاگردانش امضا کرده که سال بعد حتما باید سالگرد حاجی کرمان باشد... وقتی قضیه تومار رو شنیدم بهش گفتم: میبینی عزیز من!؟ قرار بود سالگرد حاجی رو به این بهونه کمرنگ کنند، اما تو الان وعده دیدار گذاشتی و عده ای را برای سال آینده به راه کردی؟! _:معلومه... اصلا به قول یکی از این بسیجی بی ترمزا، ما هرجا که بوی شهادت بیاد اونجاییم ‌.‌... دیگه خندم از دستم در رفت🥲😆

بهش گفتم از یوم الحسرت های این روز هایم... که هی دارم خودم رو replay ميکنم که ببینم کجا راه رو کَجَکی رفتم، که به کلی احتمال رسیدم که باید فکری به حالشون بردارم. بهم گفت دخترم اینکه خودت رو گذاشتی زیر ذربین که خیلی عالیه و این لازمه و سلاح مومنه. اما صبر کن زینب! بیا با یک زاویه دیگه بهش نگاه کنیم، تو این دوره که هر لحظه داره شرایط بدتر میشه، داریم به قله می‌رسیم کجا می‌خوای بری!؟ یک نگاه به خودت بنداز، هنوز کلی رسالت و ماموریت داری، کلی کار نکرده... تو رو باید بچلونن عصاره‌ی وجودت گرفته شه... دیدی لیمو رو!؟ از همه چیزیش یه استفاده میشه کرد... از پوستش از هسته اش از خشکش از تَرِش از عصارش... آدما اگر این طوری نباشند که چی از خلقت و حکمتش؟ خیلی ها رو غفلت گرفتار می‌کنه! تو گرفتار نشو... الان با این تجربه که خیلی هم تلخ بود باید بهش رسیده باشی‌... تو باید الان جوون دار تر عمل کنی‌..

برایش از موکب بچه های ندا گفتم... از حرف سید میثم (استاد میرتاج‌الدینی که با این لقب مشهورند) درباره بچه ها که گفتند: شما قرار بود انسان مقاومت را روایت کنید، اما به گمانم خودتان انسان مقاومت شدید. از مدل روایت و حال و هوای بچه ها... از سیر محتوایی مون که چه شب ها به بچه ها گذشت که در آخر خود حاجی دستمون رو گذاشت تو حنا و سخرانی روز قدسشون در دهه هشتاد، نجات‌نجاتمون داد. از حال مردم روز پنجشنبه،بعد حادثه، که می آمدند و روایت فلسطین رو می‌شنیدند. در آخر کلی تشویق و تحسین کرد ما رو بخاطر کارمون و دعای خیر‌‌‌.... و بهم گفت که کاش برای دیدن موکب و سالگرد کرمان می‌آمدم‌...

تو دلم گفتم خداروشکر نیومدی والا شهادت برای تو حتمی بود ولی گویا به قول خودت قرار است چلونده شیم تو این مسیر که رسالت ما جز این نیست.

بعد برایش از سختی و فشار کار های کرده و نکرده گفتم، که مثل ترکش هر روز به تنم می‌شینه. بهم گفت: راه ما مستقیم و آسفالت نیست جانم! کلی پستی بلندی و سنگ و گدار داره، تا دلت بخواد..اگر تو این حال رو حس نکنی باید به خودت شک کنی. پس نترس، پیش برو... توقف نکن... من بهت ایمان دارم... (قیافه من اون لحظه🥹✨)

و در آخر:

گفت برای آرامش دل و جانت سفارش بهت میکنم که بخونی جامعه کبیره. از عمق جانت با توجه به معانی و مضامین...

بهتون گفتم تا شما هم عملی کنید...

بچه ها حتما بخوانید ... این حرف ها قلبم رو آروم و مطمئن کرد... و اگر میدونید کسی غصه این روز ها رو داره برایش بفرستید..‌