برای ماه مبارک بلاخره یک کتابِ در خور پیدا کردم.

پارسال اخباتِ عین صاد رو خوندم. خیلی قشنگ و آموزنده بود... شاید امسال مجدد نگاهی بهش بندازم. ولی امسال میخوام این کتاب رو بخونم:

حشر، بی شک یکی از دوست داشتنی ترین سوره های قرآن هست. حالا میخوام این تفسیر محشر، که چند ماه پیش هانا از تبریز برام فرستاد رو بخونم.

تو عکس قبلی خیلی خوب افتاده بود...😅 معرفی میکنم کُبوگی عزیزم... دوست چندین ساله... بچه خیلی آروم و ساکتیه... عشق منه.‌‌

✨وقتی که انسان خدا را از همه ی نشانه های ضعف و قصور تنزیه میکند و تقدیس میکند و او را مبرا میداند از این صفات، معنای این تسبیح و تنزیه این خواهد بود که خدای متعال در نهایت کمال و قدرت و عظمت است در نهایت علم و بصیرت و معرفت است؛ و انسانی که خود را بنده ی آن خدای مظهر کمال و مظهر عظمت میداند، احساس پشت گرمی و دلگرمی میکند و میفهمد که متکی به یک نقطه ای است که این نقطه هرگز دچار ضعف و تزلزل نمیشود؛ لذا در حرکت خود به سوی نقطه ی کمال و به سوی آرمانهای عالی و شریف انسانی و اسلامی بازوان او نیرومند زانوان او قدرتمند و دل او پرامید میشود؛ تسبیح خاصیتش این است؛ یعنی خاصیت عملی تسبیح این است. /تفسیر سوره حشر امام خامنه ای✨🤍

https://eitaa.com/Sunray_Seeker/1708 چند شب پیش خواب دیدم خونه مادربزرگم روی حیاط خوابیدم، به آسمون نگاه می‌کردم. آخ آسمون... یعنی چطوری توصیفش کنم، که قادر به بیان نیست کلمه. پر از ستاره، مثل دونه الماس نقره ای میزد تو دل نیلیِ آسمون. من منظومه ای از رنگ ها و ترکیبات زیبا می‌دیدم با زحل و مشتری و مریخ و ماه و... همه حاضر بودند. خیلی واضح بود. خیلی قشنگ بود.

تو آهنگ جدید جولیا پطرس هست: ینضل عمري انفدی نذر للحریه عمر من باقی می‌ماند، نذری برای آزادی #برای_فلسطين 🇵🇸

چرا آلبوم بادیگارد از کارن همایونفر این همه زیباست؟!

_:وداع

🪴✨🪐🥺 بلاگر الجزایری که خیلی دوسش دارم

یک جا خوانده بودم آدم وقتی دلبسته است از سمت همان محبوبش آسیب پذیر میشود. حالا من فکر میکنم شاید به همین خاطر است که آدمیزاد بعد دلدادگی لحظه به لحظه و موشکافانه حالات و رفتار و اعمال عزیزش را زیر نظر دارد و به محض کمترین تغییر متوجهش میشود. چرا که کوچکترین سردی، خردترین تلخی برای کسی که دلبسته شده، بزرگ ترین آسیب است. آدمها اهلیِ شیوه ی نگاه کردن، صدا زدن، بها دادن، در آغوش کشیدن میشوند. و زمانیکه این شیوه تغییر میکند دچار مرگ تدریجی میشوند. " تو چرا مثل قبل صدایم نمیکنی؟!" "چرا تماس های تلفنی مان انقدر کوتاه شده؟" " چرا وقتی در آغوشم میکشی مثل قبل مکث نمیکنی و من را چند دقیقه میان بازوانت نگه نمیداری؟!" "چرا دیگر از غمم غمگین نمیشوی؟" " قبل ترها بحثمان میشد خوابت نمیبرد. دیشب تا صبح منتظر پیامت بودم. خوابیدی؟!" "حال بدم برایت مهم است؟ چرا دیگر نشان نمیدهی؟!" " عصبانی که میشدی میگفتی حیف که دوستت دادم و حرفی نمیزدی. اما مدتی است با کمترین بحث سرم فریاد میزنی. چیزی شده؟!" و... فکر میکنم اگر کسی مقابل دیگری می ایستد و این حرفها را میزند دارد عملا با فریاد میگوید: "من دچار تو شده ام و تاب دور شدنت حتی قدر یک قدم را ندارم." میگوید: "تو میتوانی من را ازرده کنی. اما نکن..." میگوید: " منکه داشتم زندگی‌ام را میکردم، خودم باخودم بودی. تو آمدی گفتی از حالا ببعد میخواهی مراقبم باشی. گفتی تکیه کن. گفتی نترس. حالا چرا دستهایت را با بهانه و بی بهانه از پشتم برمیداری؟ حالا که یادم رفته چطور مراقب خودم باشم؟!" .... بعد ازین فریاد زدن ها و در میان گذاشتن ها، تقلا کردنها برای آنکه همه چیز از دست نرود. سر و کله پذیرش از راه میرسد. کسی که دلبسته، دیگر جدل نمیکند. عقب میرود. سر زانوهایش را میتکاند و با چشمهای خالی میپرسد:" گذاشتی از دست بروم؟" بعد پوستش را برمیدارد و در سکوت برای همیشه میرود. #میم_سادات_هاشمی https://t.me/mimsani