میگم خاتون، آسمون هر کس اندازه دلشه. دل که بزرگ شد، قدِ آسمونشم بزرگ میشه. شاید یک روزی کهکشان رو فتح کردم. یک روزی رسیدم به جهان دگری و از این آدم ها رها شدم.

دوستان منو وسط چمنا شکار کردن...

و می‌فرماید: اگر دیدی جوانی بر درختی تکیه کرده، بدان عاشق شده است و گریه کرده...

الان دارم با نیش باز به صفحه گوشی نگاه میکنم.

این بهار قراره یک بغل زیتون و انجیر بهم هدیه بده. با اینکه خسته ام و کلی کار دارم اما آرومم و مصمم. دعاکنید برام.•~• بهار شما چه شکلیه!؟

باید خدمت عوامل این سریال عرض کنم که این سخن محمد علی قهرمان بوکسر که به عنوان الگو ازش یاد کردید نیست! این روایت مولا علی ع هست. پی‌نوشت:خیلی این حرکت زیبا بود... این سریال که دیشب پخشش تموم شد خیلی قشنگ بود.•~•

الان فقط باید یه بستنی ليس بزنم بشوره ببره...

امروز سر کلاس درحالی که داشتم بیهوش می‌شدم، یک دفعه پنجره باز شد و نسیم چشمام رو بوسید‌. مثل نسیم باشید به تن خسته ی جویباران، به تن کوفته ی درختانِ خفته به هنگام بهاران، به دانه های نوپایِ بی تجربه، ابرهای بی حاصل اما مشتاق باران‌، موج های سهمگین اما مصمم، به زلفان کمند و تابان، برگ های سبز، به دلهای زنگاری و سیه پوشانِ دهر. باورم نمیشه، خسته ام اما دارم تمثیل و استعاره و تشبیه استفاده میکنم و می‌نویسم. واقعا نوشتن با جان آدم چه ها که نمیکنه