مثل همون موقع که رباب شیره جانش را به او میداد و برای تشکر انگشت اشاره رباب رو سفت میگرفت.

میخندی و دل اهل حرم برای تو می‌رود.

داشتی برای بابا دلبری می‌کردی تا خستگی راه از دل بابا برچینی...

شنیدی صدای هل من ناصر بابا رو. صدای گریه ات از صدای رجز خوانی عباس ع در میدون بالاتر رفت.

برای آخرین بار...

مادرت تو رو از دل گهواره چید، محکم تو را به سینه چسباند و با گریه ات، گریست. با تک انگشتش اشک از گونه از برداشت و به صورت کشید و بوسه بر گلوی کوچکت کرد.

برای آخرین بار...

مادر لالایی برایت خواند تا مگر به حنجره کوچیکت دو دقیقه استراحت دهی، هر ثانیه که می‌گذشت... هر ثانیه که صدای گریه هایت قطع نمی‌شد، صدایت ضعیف تر می‌شد. انگاری گنجیشکی به له له تشنگی تُکش را از هم می‌چیند...

رقیه خبر می‌آورد که بابا عمود عمو عباس را پایین می‌آورد...

مادر دیگر لالایی نمی‌خواند... مادر هم همراه تو گریه می‌کند...

برای آخرین بار...

مادر لباست را مرتب می‌کند، و راهی میدانت می‌کند‌.. مثل ام وهب، مثل زینب...