شنیدی صدای هل من ناصر بابا رو. صدای گریه ات از صدای رجز خوانی عباس ع در میدون بالاتر رفت.

برای آخرین بار...

مادرت تو رو از دل گهواره چید، محکم تو را به سینه چسباند و با گریه ات، گریست. با تک انگشتش اشک از گونه از برداشت و به صورت کشید و بوسه بر گلوی کوچکت کرد.

برای آخرین بار...

مادر لالایی برایت خواند تا مگر به حنجره کوچیکت دو دقیقه استراحت دهی، هر ثانیه که می‌گذشت... هر ثانیه که صدای گریه هایت قطع نمی‌شد، صدایت ضعیف تر می‌شد. انگاری گنجیشکی به له له تشنگی تُکش را از هم می‌چیند...

رقیه خبر می‌آورد که بابا عمود عمو عباس را پایین می‌آورد...

مادر دیگر لالایی نمی‌خواند... مادر هم همراه تو گریه می‌کند...

برای آخرین بار...

مادر لباست را مرتب می‌کند، و راهی میدانت می‌کند‌.. مثل ام وهب، مثل زینب...

مادرت دستانش رو به شکل دعا در اسمان می‌چرخاند تا دمی در رویایش تو را تکان دهد که بخوابی.

من چقدر این آهنگ رو دوست دارم. بابا چقدر می‌تونید با ساز قشنگ حرف رو از اعماق دل بکشید بیرون و به تصویر بکشید...

بعضی کلمات رو فقط با نگاه می‌شه زد. بعضی کلمات با دست ها بیان می‌شند، مثل زبان اشاره، بغل.... بعضی کلمات با ساز و نوا و موسیقی.