عمقِ پرواز رنگها....

اونجا که داشتم با دیدن آنشرلی خاطرات شیرین کودکی را ورق میزدم.... همان جا که میگوید:آنه تکرار روز های غریبانه‌ات چگونه گذشت؟!.... اونجا که آنه با کالسکه آقای متیو بر فراز گلهای جاده گیلاس پرواز میکند... در اوج رویا.... دلم خواست عمق این شکوفه های ساکورا را به تنه برگ دفترم حکاکی کنم... یاد آنشرلی... یاد کودکی شیرینم...

و اینکه دلم خواست جلد ششم مجموعه انشرلی رو بخونم🙄 تا جلد پنجم خوندم.... هرچی از این دلچسبی این نوشته های خانم مونتگمری بگم کمه....🌱 با اینکه رمان کلاسیک دوست ندارم ولی آنی‌شرلی فرق داره....

شب‌های پاییز زمستون... غرق نوافشانی اتاق... با یک لیوان چای....

دیدی چِنان جفا کردی که حتی وقت نشد باهات خیابون ولیعصرُ قدم بزنم ؟ #میم_سادات_هاشمی

با لبخندی بزرگ از این واقعه بارانی.... حیف نیست بریم تو پَستو و روی جزوه و کتاب چنبره بزنیم!؟ بریم خیابون های بلوار جمهوری رو گَز کنیم. هات چاکلت و ساندویچ فلافل بزنیم به رگ... آهنگ چاوشی و شجریان و قربانی پلی کنیم... خدا رو لحظه لحظه شکر کنیم...

به قول آنه: فکر می‌کنم چیزای شکسته یه زیبایی غمگینی دارن. بعد از سالها داستان و پیروزی و شکست که داخلشون تزریق شده، اونا می‌تونن خیلی رمانتیک‌تر از چیزای جدید باشن که اصلا زندگی نکردن. پی‌نوشت:مهر شکستم و رنگین کمانی که نقش نماز ظهرم بود....

اینا همه کلیشه اند... خش خش برگهای پاییزی زیر قدم هایم... قهوه فوری بعد کلاسای ساعت هفت و نیم... سوز پاییزی... اگر زندگی لذت از تک تک لحظات نیست و شکر نعمتِ نفس کشیدن،شده کلیشه... این دنیا دیگه کجاش قشنگه!؟ اصلا من میگم اگر این لحظه های ناب عبادت رو درنیابیم ، تو اوج سختی و درد قراره چی مرهم زخمهامون شه!؟ قوه و توانتون رو تو این لحظه ها جمع کنید و حرکت کنید...حرکت....

بی تعارف... چرا اینقدر آدمای صفر صدی هستید!؟ مثلا اگر امتحان داشته باشی تو محکومی که از زندگی لذت نبری!!! یادمه کنکور که داشتم همه همین رو میگفتند... انگاری نفس کشیدن و زندگی تو اون برهه محکوم به خط خوردنت از لیست قبولی های کنکوره...!!!! اینطوری نباشید...هرچیز جای خودش....