من امشب مجدد شفا یافتم! شفا یافتگی و التیام یافتن، دقیقا اون نقطه عطف هایی هست که آدمی می‌شینه و می‌کاوه و تلاش می‌کنه تا نقاط تاریک و قوت خودش رو تحلیل کنه و مسئله و مشکل به وجود آمده را بازبینی کند! و به گذشته و رفتار ها و انتخاب هایش نگاه کند و ببیند چه چیزی در گذشته اشتباه و نادرست پیش رفت که موجبِ بیماری های روحی یا به عبارت اهل دین، تسلط شیطان بر او و افکار او شد! آن زمان که این کلاف در هم شده را بازبینی می‌کند و آن را باز می‌کند، آن زمان هست که آدمی شفا می‌یابد. درست عین مهاجرانی که راه گم می‌کنند و به یک باره با عنایت حضرت حق و تلاش خودشان مقصد و راه اصلی را پیدا می‌کنند. یا بیماران جسمی که بعد از تحمل رنج ها بلاخره از درد رهایی می‌یابند. من شفا یافتم!

امشب شب اول محرم هست. و ای دردمندان مسیر! از مولایتان طلبِ شفا و التیام کنید.

زمانی که محرم توی فصل پاییز بود اکثرا توی این حوالی ابر محزونی آسمان و شهر رو بغل می‌کرد. گاهی می‌بارید و گاهی فقط بود تا فضای شهر رو تیره و بغض‌آلود کنه. اون ایام‌ دل آدم هم عین فنچ اندازه یک نقطه می‌شد. از غبارِ نینوا و بوی جدایی ها و اسارت ها... الان که توی تابستانیم، به جای ابر، باد محزون شروع به گردش کرده و پیامِ خیمه زدگانِ کربلا رو با خودش آورده...

آه یا مهدي اشلونك شهر المحرم...!؟ حالتك والله اعلم...:)))

خانه/

می‌گفت؛ محرم‌ات را دوست دارم؛ خستگی را از یادم می‌برد و آدم‌ها را...

هنوز هم جای دختر سه‌ ساله، رو شونه‌ علمدار هاست @BisimchiMedia