یکی از بهترین مباحثی که این روزا دارم گوش می‌دهم.

واقعا چرا باید مقلدِ فلسفه و منطق دیگران بود وقتی خودمون غنی ترین دانش جهانی روی دوشمون داریم!؟ مخصوصا گرفتن تفکرات ریشه‌ی غرب! وقتی خودمون میتونیم غنی ترین تفکرات و متفکرین رو داشته باشیم!؟ اصلا مگر تفکر باید تقلیدی باشه؟:/// *وول خوردن در کتاب های شهید مطهری #نظام_حقوقی_زن_در_اسلام

امروز قصد کردم فقط کتاب بخونم.🚶‍♂ بوی بارون و قهوه و آسمون ابری رو هم ضمیمه این کار کنم.

دارم به این فکر میکنم چی می‌شد اگر کنار نیکا توی ایتالیا انسان شناسی می‌خوندم. بنظر جالبه کسی با تفکرات من انسان‌شناسی توی غرب بخونه.... البته شاید تمام حیثیت مذهبی من اونجا از بین بره و شاید هم من حیثیت روشنفکرانه انسان‌شناسانه اون ها رو آتیش بزنم... به هر حال بنظر جالبه.. میتونم ساعت ها راجع بهش خیال پردازی کنم.

امروز که قرآنم (*مَطَر) رو ورق می‌زدم به این یادگاری رسیدم که از درختهای بین الحرمین کندم... اون زمان به این فکر نکردم طفلی گناه داره که از خونه امام حسین جدا میشه. برای همین بهش قول دادم بگذارمش لا به لای قرآنم تا غصه نخوره. بگذریم.... داشتم خاطرات رو مرور میکردم که یهولبخند گشاد نشست روی صورتم.... آخه اصلا متوجه این نبودم من برای کندن این گل ها از حصار کنار نخلستونی بین الحرمین بالا رفتم!!! گاهی نمیدونم چرا اضطراب اجتماعیم میرسه به منفی بیست!!! و جالبیش اینجاست که ننبابام هم تشویقم‌ کرد برای این حرکت! یاد بچگیم افتادم که از در و دیوار و درخت بالا می‌رفتم و توت می‌چیدم و همون بالا درخت می‌خوردم و از زندگی لذت می‌بردم... واقعا اگر حرم امام حسین و حضرت عباس برام معنی خونه نمی‌داد باز هم جرعت این کار رو داشتم یا نه!!!! *مطر: اسم‌ قرانم... چون روز بارونی توی شلمچه خریدمش.

«مذاکره» برای «عبور از ایران» 🔸 در Foreign Affairs، نشریه‌ای که نخبگان سیاسی و امنیتی غرب، پیش از هر اقدامی، دربارۀ آینده و نظمِ جهان اندیشه می‌کنند، یادداشتی مهم از «عاموس یادلین»، فرمانده پیشین اطلاعات ارتش اسرائیل، منتشر شده است. عنوان این یادداشت «خاورمیانۀ پساایران» (The Post-Iranian Middle East) است و یادلین در آن می‌نویسد: «خاورمیانه‌ای بدون ایران، نه از راه جنگ، که از مسیر مذاکره ساخته می‌شود». این جمله به وضوح نشان می‌دهد که پروژۀ عبور از ایران، دیگر نه از مسیر گلوله و حمله، که از مسیر گفت‌وگوهای فرسایشی، دیپلماسی بی‌دستاورد، و روایت‌سازی‌های جهت‌دار دنبال می‌شود. این مسیری آرام اما دقیق است؛ با هدف حذف تدریجی تصویر «ایرانِ مقاوم و تسلیم‌ناپذیر» از حافظۀ منطقه. 🔻ضعف ایران در روایت‌سازی و دیپلماسی عمومی متأسفانه، برخلاف رژیم صهیونیستی و هم‌پیمانان غربی‌اش، ایرانِ پساجنگ، هنوز روایتی روشن، یکپارچه، عزتمند و قابل فهم برای افکار عمومی جهان ارائه نکرده است. تصویری که این روزها از ایران در رسانه‌ها و ذهن جهانیان شکل می‌گیرد، تصویر یک فاتح نیست؛ بلکه تصویری است آشفته، مبهم، محتاط و گاه متناقض. دستگاه دیپلماسی رسمی کشور، از ترجمه و توسعۀ سرمایۀ نمادین روزهای جنگ عاجز بوده است. این در حالی است که در آن روزها، فرصت‌هایی بی‌سابقه پدید آمدند که هیچ‌گاه به درستی بهره‌برداری نشدند: - کمپین «ایران اگر می‌شنوی انجامش بده» در تیک‌تاک - حمایت چهره‌هایی همچون ساراخان، کمال شرف، مرام علی، الیور استون، لوکاس گیج و صدها هنرمند و کنشگر دیگر - فریاد علمای اهل‌سنت در کشورهای عربی همراهی میلیونی مردم یمن - شادمانی مظلومان از آمریکای لاتین تا شمال آفریقا همۀ این سرمایه‌ها رها شدند. نه بهره‌برداری رسانه‌ای، نه تداوم ارتباط، و نه طراحی پیام مناسبی صورت گرفت. 🔻اختلال ساختاری در نظام رسمی: فراتر از کم‌کاری اما ماجرا فقط کم‌کاری نیست. فراتر از این بی‌برنامگی و سوگیری، یک اختلال ساختاری در نظام رسمی وجود دارد؛ جریانی مزمن از درونِ سیستم، که اراده‌های زنده، مستقل و مردمی را یا از رمق می‌اندازد، یا در پروژه‌های باندی و مقطعی مستهلک می‌کند. این مشکل داخلی، توانایی ایران را در ساخت یک روایت منسجم به‌شدت تحت تأثیر قرار داده است. 🔻شکل‌گیری نظم‌های جدید و جایگاه ایران زیرتیتر مقالۀ یادلین از تیترش هم صریح‌تر است: «آمریکا و اسرائیل می‌توانند یک نظم جدید منطقه‌ای بسازند». امروز، روسیه، ترکیه، و بلوک آمریکا-اسرائیل، هر یک نظم و روایتی برای آیندۀ منطقه در ذهن دارند. در این میان، ایران با تاریخ و تمدن کم‌نظیر و حرکت متمایزش از سال ۵۷، نمی‌تواند فقط برای بقا بجنگد و در آرمانشهرِ ترک‌ها و روس‌ها و غربی‌ها حاشیه‌نشینی کند و منتظر بماند. 🔻فرصتی که از دست خواهد رفت و راه حل پیش‌رو جنگ ۱۲ روزه، فرصتی تاریخی برای ایران بود تا از زیر فشار ۴۷ ساله بیرون بیاید، دروازۀ تمدنی‌اش را باز کند، و با جهان گفت‌وگو کند. اما باز هم این صدا خفه شد. خاورمیانۀ جدید، همین حالا در حال شکل‌گیری است و ربط‌دادن همه‌چیز به «مذاکره»، با عناوینی فریبنده چون «وفاق»، «انسجام» و یا «منافع ملی»، در عمل یعنی تضعیف صدای مستقل ایران و سوق‌دادن او به ورطهٔ نابودی. اکنون، زمان بازیابی تصویر ایران است؛ ایرانِ الهام‌بخش، قدرتمند، روایتگر. راهش نیز روشن است: فعال‌کردن ظرفیت‌های مردمی، رسانه‌ای، و روایت‌ساز؛ برای گفت‌وگو با میلیاردها انسان، نه با دولت‌ها. @siasate_no

گویی عطر تن تو همه جا پخش شده... #بوی_بارون

این آهنگی بود که ایام جنگ همایون شجریان توی صفحه یوتیوبش منتشر کرد...

حسم وقتی آهنگ پایینی رو گوش میدم.💫