گاهی تو ذهنم حتی حاضر نیستم تغییرات افرادی که دوستشون داشتم رو به روی خودم بیارم

کلیشهٔ همیشگی، حقیقت تلخه

ولی تغییرات خودمم تو این 7 سال اخیر گاهی جالب به نظر می‌رسن.

مثلا 6 سال درونگرای 100 درصد بودم

امسال میانگرای متمایل به درونگرا- یه پیشرفته خب

قبلا جرعت نداشتم دویستا پیوی سین نشده رو سین کنم و جواب بدم

الان جرعت دارم بیام و از دورهم شده نگاشون کنم

-

درحال نگاه کردن و تو فکر فرار دوباره بودن-

زندگی زیباست

-

- در امواج دریای آرام ذهنم، نهنگ‌ها خشم‌ها را می‌بلعند و برای زنده ماندن در برابر احساسات، چه سخت می‌جنگند. آن‌ها جان خویش را فدای عشق می‌کنند. عشقی که همه و حتی خودشان راهم می‌میراند ولی از مزیتش نمی‌گذرند که رنگین شدن خاک‌هایی است که قبر های کناریشان را قابل توجه‌تر نشان می‌دهند و آن غبار‌ها همانند لبخندی بر روی جان دیگری می‌نشینند. گاهی با نگاهی خسته، تبسمی دردناک و گلویی ابری می‌بالم که این، چنین طبیعت خلق و خویم را در اختیار خویش گرفته. زیرا فقط دردی غیرقابل تحمل است که آرامش بعدش را شیرین می‌سازد. ‌ old emerald ,, february 18 ‌