واقعا دلم برای آقای رئیسی تنگ شده...

استاد دانش خانواده یه دوره های بی‌تربیتی توی نهاد برامون تعریف کرده اصن آدم آب میشه.

درسته که الآن بزرگ شدم و کتابای بزرگونه تر میخونم، ولی هیچوقت داوود امیریان رو فراموش نمیکنم که من رو کتابخون کرد. دوره کودکی و اوایل نوجوانی، یکی کتاب های داوود امیریان رو خیلی میخوندم، یکی هم کمیک‌بوک های تن‌تن. هردو هم واقعا خاطرات خیلی خوبی رو برام رقم زدن. خیلی زیبا بودن. واقعا ممنونم ازت آقای امیریان. کودکیم رو رنگی و زیبا کردی. خیر ببینی...

من کلاسیک های نشر افق رو هم خیلی میخوندم. سپید دندان، آوای وحش، شاهزاده و گدا، سفر های گالیور، نیکلاس نیکلبی، رابینسون کروزو، الیور تویست، تام سایر، جزیره گنج، دکتر جکیل و آقای هاید، و ... . سپید دندان رو چند وقت پیش دوباره خوندم. البته فکر کنم اون قدیمی ه کوتاه شده بود و ایندفعه کاملش رو خوندم.

البته اگر بخوایم خیلی ریشه ای بحث کنیم، من با می‌می‌نی شروع کردم.

«مشکل ما در کشور اینه: قبل از اینکه متدیّن بشیم، حزب‌اللهی شدیم.» -دکتر غلامی؛ سطح پنج طلیعه حکمت

بچه ها من هنوز یه مقدار منگم و باورم نمیشه آقا شهید شده و دیگه نیست. هنوز یه بخش کوچیکی از وجودم انتظار داره که آقا برگرده و بیاد سخنرانی کنه. هنوز نتونستم کامل قبول کنم که دیگه آقا رو نمیبینیم.

توی بهار یجور متفاوتی زندگی در جریانه...

توی برنامه نویسی، یه لحظاتی هست که تمام تصمیمات زندگیت رو مرور میکنی و به تک تک شون لعنت میفرستی که تو رو به انتخاب این حرفه هدایت کردن.

یدفعه دلم برای حس و حال بازی ایران-ولز تنگ شد.

حس و حال خوابگاه اون روز

خواهرم چند روزه که پیگیر کتابشه که رسیده یا نه. ولی کتابش چند روز پیش وقتی خونه نبود رسید، منم تصمیم گرفتم تنبیهش کنم.