بچه ها من هنوز یه مقدار منگم و باورم نمیشه آقا شهید شده و دیگه نیست. هنوز یه بخش کوچیکی از وجودم انتظار داره که آقا برگرده و بیاد سخنرانی کنه. هنوز نتونستم کامل قبول کنم که دیگه آقا رو نمیبینیم.

توی بهار یجور متفاوتی زندگی در جریانه...

توی برنامه نویسی، یه لحظاتی هست که تمام تصمیمات زندگیت رو مرور میکنی و به تک تک شون لعنت میفرستی که تو رو به انتخاب این حرفه هدایت کردن.

یدفعه دلم برای حس و حال بازی ایران-ولز تنگ شد.

حس و حال خوابگاه اون روز

خواهرم چند روزه که پیگیر کتابشه که رسیده یا نه. ولی کتابش چند روز پیش وقتی خونه نبود رسید، منم تصمیم گرفتم تنبیهش کنم.

تو تلگرام رگباری دنبالم کنید: @Friendly_Bookish_Oldman

واکنش دماغم به تمام اتفاقات زندگیم اینه که: تا تو به این موضوع رسیدگی میکنی من یکم خون میام.

تلگرام یه پیتزا مارگاریتای ایتالیایی خیلی حرفه ایه، بله پیتزا ایرانیه، ایتا ساندویچ کثیفه.

دیدی وقتی از سفر برمیگردی، وسایل رو خالی میکنی، بعدش ولو میشی روی مبل و با یه حالت خاصی میگی «هیچجا خونۀ خود آدم نمیشه» ؟ احساسم نسبت به تلگرام دقیقا همینه.

ینی میخواید بگید خوردن قرص خواب با چایی کار درستی نیست؟

همه چیز از اون روزی شروع شد که دوپامین‌م رو بجای تلگرام و یوتوب از ایتا و بله گرفتم.