همه چیز از اون روزی شروع شد که دوپامین‌م رو بجای تلگرام و یوتوب از ایتا و بله گرفتم.

عاشق غروب های ساکت تنهای بهاری هستم...

جالبه. این مدت چیز جدیدی که بهش فکر میکنم اینه که حتی شاید مسیر آکادمیک مال من نیست. شاید من آزادی بیشتری میخوام، و ترجیح میدم خودم رو صرف چیزهایی کنم که خودم ارزشمند میدونم. شاید بهتر باشه من هم قربانی این نظام آموزشی نشم و مسیرم رو خودم پیدا کنم. جالبه که مدت ها یک چیزی رو چطور از ته دل آرزو میکنی و احساس میکنی که تمام وجودت رو به سمت خودش میکشه، و یکدفعه توی یک لحظه، متوقف میشی و از خودت میپرسی چرا دارم اینجور دنبال این میدوم؟ شاید اصلا انقدر خواستنی نیست. جالبه.

یکی از چندش ترین آدم ها کسیه که برای خودش بی دلیل دل میسوزونه و احساس قربانی بودن دائمی داره.

اسپاگتی کد css <<<<< اسپاگتی کد js