_✯براے آخرین بار✯_ «#ورق_بیست_چهار» رهآم هادیآني: ساعت تقریبا از هفت شب گذشته بود و من هنوز کنار مزار عزیز ترین آدمای زندگیم دراز کشیده بودم؛خورشید جاش و با ماه عوض کرده بود و ابر سیاه توی آسمون خبر از بارون میداد...، سرم درد میکرد،حس میکردم یه نفر داره با چماق میزنه تو سرم.. ولی اهمیت نمیدادم، مطمئنم هرکس منو این ساعت اینجا میدید،فکر میکرد جن زده ای دیوونه ای چیزی هستم.. ولی چیکار کنم،زمان و مکان از دستم در رفته بود.یعنی آرامشی که اینجا داشت از مورفینم بیشتر بود=))) وقتی میومدم پیششون اصن نمی‌فهمیدم ساعت چنده،شبه یاروز،هوا تاریکه یا روشن،آسمون ابریه یا آفتابی؛ حتی یه وقتایی خودمم کنارشون یادم می‌رفت و گم میکردم... یعنی اگه به من بود همین چند سال باقی مونده ی عمرم و اینجا زندگی می‌کردم تا روزی برسه که واقعی خونم اینجا بشه.. ولی متاسفانه تواین دنیای مزخرف وظیفه های زیادی داشتم و بزرگ ترینشون دیدن تابآنم بود. باصدای زنگ گوشیم از جاده ی پیچ در پیچ فکر زدم تو خاکی.، اصلا اعصاب تلفنی حرف زدن با کسی و نداشتم،نمیدونم چرا ولی انگار واقعا جنس اعصاب و حوصله ام از شیشه بود... نفس ام و کلافه فوت کردم واز حالت دراز کشیده به نشسته در اومدم. گوشی و برداشتم تا تماس و قطع کنم که با دیدن اسم 'Aliar' منصرف شدم؛ تره های موهام که بخاطر عرق روی پیشونی ام چسبیده بودو به طرف بالا هدایت کردم وصدام صاف کردم...، آیکون سبزو فشار دادم._جانم برادر؟ +بالاخره کار خودت و کردی،نه؟! آب دهنم و بی صدا قورت دادم و لب زدم: کدوم کار داداش؟! +نمی‌خواد منو دور بزنی بچه جون!.خودت میدونی من صدات و بشنوم می‌دونم چی شده ،چی نشده.. کلافه سرم و تکون دادم و زمزمه کردم: -آره،رفتم حرف زدم تمومش کردم +رهام من مردم که تو تک و تنها راه بیفتی بری پیش اون حیوون؟! عادت داری کلا حرفای منو بگیری به چیزت؟ دستی به شقیقه هام کشیدم و گفتم: -دادا،این چه حرفیه الان؟باید تنها میرفتم باهاش حرف میزدم.. +حرف زدی یا خودت و تیک پاره کردی؟! نگاهی به دست باند پیچی شدم انداختم،یکم خون ازش پس داده بود و باند و قرمز کرده بود. _حرف زدم علی،حرف.. یکم لحنش مهربون شد و گفت: +حالا تابآن خانوممون و پیداکردی؟! _علی می‌گفت تابآن چند روزه نیومده خونه،یه آدرسی داد گفت خونه رفیقاشه.. نکنه چیزی شده.. آروم زمزمه کرد: +هیچی نشده بابا الکی استرس نگیر.. تابآن دختر توعه،طبیعیه تو خونه ای که افسانه و فرهاد هست دووم نیاره. کجایی حالا؟ لبای خشکم و با زبونم تر کردم و گفتم: _قبرستون! عصبی گفت: +رهام برادری و رفاقت و میذارم کنار میام دوسه تا چک افسری میخوابونم گوشتا؛ چرت میگه همش... خندیدم و گفتم: _دادا،واقعی بهشت زهرام.سرخاک مادر پدر..یکم مکث کرد و شرمنده گفت: +خب شما یه کاری کن.. الان اول دوتا صلوات از طرف من واسه ایران خانوم و عمو بفرست بعد پاشو بیا خونه ی من برنامه چیدم. _اعصاب جمع ندارم علیار،ولش.. +احمق!فقط خودم و خودتیم. پاشو بیا بعد چهارده سال می‌خوام منکرات بیارم وسط.! خندیدم و گفتم:_نکه تو نبود من یه بارم نه خ.وردی نه کش.یدی!.. درحالی که خنده تو حرفاش مشخص بود زمزمه کرد: +نمیگم نخ.وردم،ولی تواین چهارده سال هیچوقت مث قدیم نشستم سرش.؛ _اوکی داداش،اومدم ولی بدون پ.ا.ر.م.. فقط به عشق خودت و برنامه هات دارم از تنهایی دل میکنم! کلافه لب زد: +رهام به وقتایی حس میکنم یه تخته ات کمه،الان اگه باهم رفته بودیم اون فرهاد و از سیصد جا ج.ر داده بودم. حالتم اینطوری نبود.‌.. _داداش مگه تو نگفتی فقط باید حرف بزنی باهاش؟جر دادن چیه این وسط...؟ +ج.ردادن فقط با تیزی نیستش که،یه وقتایی باحرف طرف و رنده میکنی! _ول کن مشتی،میبینمت. +منتظرم برادر.....

چرا وقتی تواین شرایط بد هم دارم پارت میدم باید دوتا لف داشته باشم؟!

_✯بـراے آخـرین بار✯_ «#ورق_بیست_پنج» راوي: علیاربرای بار دوم، از کابینت دوتا پ.ی.ک برداشت وشیشه ای که بهش محموله میگفتن به دست گرفت؛با لبخندی که انگار بیشتر از شادی از روی درد بود،به سمت رهامی که روی میز بیلیارد دراز کشیده بودرفت.... رهام،خسته تر از هرزمان دیگه ای دراز کشیده بود؛چشماش سرخ بود و شقیقه هاش نبض میزد،از م.س.ت.ی زیاد کل تنش می‌لرزید و بهش شک عصبی وارد می‌شد.سیگار بین انگشتاش می‌رقصید،و به لب های خشکش بوسه میزد؛ علیار روی میز بیلیارد نشست وبا خنده لب زد:+ول شدی که!.رهام از جا پاشد و نشست،طبق عادت همیشگی اش دستش و توی موهاش که تا پایین گردنش می‌رسید کردو بهمشون ریخت ،با صدای خش دارو گرفته اش زمزمه کرد: _حاجی اینجا نسبت به قدیم خیلی عوض شده...؛علیار روی پیشونی اش و خاروند و گفت:+از چه نظر؟! رهام یه تای ابروش و بالا انداخت وبا خنده لب زد: راس بگم دیگه!.. علیار سرشو به معنی آره تکون دادو رهام در حالی که میخندیدگفت: _داداش ترکیده،دلم نمی‌خواست بگما،ولی تروخدا یه دستی به سر و روی اینجا بکش. از اینجا فقط همون دیواری مونده که با نوار درستش کردیم،.. علیار قهقهه زد و در حالی که رد پای خنده وسط حرفاش مشخص بودگفت: _اصل کاری همونه دیگه،هر نوار..یه خاطره=)) رهام لبخنده تلخی زد و علیار ادامه داد،: _ولی داداش،چه روزایی داشتیما.، توی اون یه سال باهم برنامه کرده بودیم که هرکس دلش گرفت یا هرناکسی دلش و بد شکوند طوری که نتونست به کسی حرف بزنه بیاد یه نوار که وصف حالشه بزارن رو این دیوار...؛ رهام سرش و بین دستاش گرفت،سرش از قبل درد میکرد و حالا حس میکرد از درد زیاد، عضوی به اسم سر توی بدنش وجود نداره.خاطره ها دونه دونه به مغزش حجوم میاوردن،قلنج دستاش و شکست و به دیواری که باعث میشد اشکاش روی گونه هایش بریزه خیره شد،.. حلقه ی اشک توی چشماش جمع شده بودو دیدش تار بود.ولی باهمین دید تارهم بین اون همه نوار که چهار تایی چیده بودن چشماش نوار -یاورهمیشه مومن- داریوش و خوب میدید،‌. اون آهنگ،اون نوار، دیوار... همشون باهم اون روزی که افسانه رو با فرهاد دید و دخترش و ازش گرفتن براش زنده میکرد...، دست خودش نبود،حتی حالا که نسبتا همچی درست شده بود و تابآنشو پیدا کرده بود نمیتونست شدت دردی که اون روز چشیده رو فراموش کنه!..رهام اون روز تحقیر شده بود،توسط قابل اعتماد ترین آدم زندگیش.. اون روز کسی که بیشتر از هر آدم دیگه ای بهش باور داشت؛ ارزشمند ترین چیزی که تو زندگیش بود و ازش دزدیده بود... افسانه با بی وجدانی تمام رهام و بازی دادو در حالی که دستاش قفل دست فرهاد بود جلوی رهام راه می‌رفت..، زخم رهام از عشق نبود،رهام عاشق افسانه نبود حتی این و خودش اعتراف هم میکرد.. ولی بعد از پنج سال زندگی،حتی به اجبار!..به افسانه اعتماد کرده بود؛حتی بیشتر از چشماش..، اما اون چیکار کرد؟!توی دو ثانیه تاروپود این اعتماد و به گند کشید.؛ وقتی بعد از شیش ماه رهام از زندان آزاد شد و توقع خوش آمد از افسانه داشت. دختر کوچولوش و تو بغل فرهاد دید در حالی که دستای ناموسش تو دستای فرهاد میلغزید؛..افسانه اون لحظه تابآنش و ازش دزدیده بود. رهام اون موقع شکست،اونقدر که حتی وسط بهترین روزای زندگیشم این روز یادش نمیره..،مثل یه زخم کهنه که هرچند وقت یه بار روش کنده میشه و حالت و میگیره.! ولی اون روز حتی نتونست یه کلمه حرف بزنه،فقط اومد پیش علیارو اون نوار و روی دیوار گذاشت و از ته دل گریه کرد؛ علیار تنها کسی بود که میدونست اون روز چی به رهام گذشته..

_✯بـراے آخـرین بار✯_ «#ورق_بیست_شیش» راوی: علیار از جا پاشد و سمت دیوار رفت؛روبه رهام لب زد: _همیشه مومن داریوش مگه نه؟! رهام در حالی که اشکاش روی صورتش فرود میومد سرشو به معنی آره تکون داد.، علیار میدونست رهام چشه،یعنی یه جورایی از کل دردهای زندگی رهام خبر داشت و تنها مرهمش بود. نوار و توی کاست گذاشت و سمت رهام رفت. به اندازه ای که خودشون میدونستن کف دوتا پ.ی.ک ریخت،. رهام به سلامتی زمزمه کرد و پ.ی.ک و سر کشید. از شدت تلخی و سوزش گلوش به سرفه افتاد و صورتش جمع شد..، و دوباره به همون حالت دراز کشیده در اومد.بدنش داغ کرده بودو پلکش می‌پرید. علیار پ.ی.ک و مزه مزه کرد و کنارش دراز کشید.، سیگاری روشن کرد و به دستش داد.رهام پک عمیقی از سیگار زد و بدون اینکه کنترلی روی خودش داشته باشه شروع کرد به قهقهه زدن. صدای خنده هایش وسط صدای آهنگ گم میشد. علیار نگران تر از هروقت دیگه نظاره گر حال رفیقش بود،. +خوبی رهام.؟ _بهتراز هر زمان دیگه ای داداش،چرا باید باشم؟! شبی که تابآن و پیدا کردم چرا باید حالم بد باشه،.. علیار آروم لب زد:_حالا مارو به تابآن خانوم نشون میدی یانه،؟! من عموی بزرگش ها!.. رهام با خنده گفت: _آره بابا ، اصن همون اول میارمش تو قهوه خونه ی اژدر باهم دیزی بخوریم. +ده.ن.ت ،س.رو.ی.س! رهام جواب حرف علیار و با خنده داد اما ناخودآگاه شروع کرد به هق هق کردن؛ زیر چشمای گرد شده از تعجب علیاراز شدت گریه نفس نفس میزد و مثل ابر بهارگریه میکرد. دستشو به صورتش کشید وباآستین اشکاش و پاک کرد؛ در حالی از شدت گریه صداش در نمیومد با صدای داریوش زمزمه کرد:_ای تبلور حقیقت توی لحظه های تردید، تو شب و از من گرفتی تو من و دادی به خورشید.اگه باشی یا نباشی برای من تکیه گاهی برای من که غریبم ؛تو رفیقی جون پناهی.‌.؛ حال رهام اونقدر بد بود که علیار هم بغض راه گلوش و بسته بود، رفیقش جلوی چشماش آب میشد و هیچ کاری ازش بر نمیومد.دستشو روی شونه ی رهام گذاشت و باهاش زمزمه کرد: یاور همیشه مومن تو برو سفر سلامت، غم من مخور که دوری برای من شده عادت ناجی عاطفه من شعرم از تو جون گرفته رگ خشک بودن من از تن تو خون گرفته=)

-مربوط به رمان- _اصل کاری همونه دیگه،هر نوار..یه خاطره=)) رهام لبخنده تلخی زد و علیار ادامه داد،: _ولی داداش،چه روزایی داشتیما.، توی اون یه سال باهم برنامه کرده بودیم که هرکس دلش گرفت یا هرناکسی دلش و بد شکوند طوری که نتونست به کسی حرف بزنه بیاد یه نوار که وصف حالشه بزارن رو این دیوار...؛ رهام سرش و بین دستاش گرفت،سرش از قبل درد میکرد و حالا حس میکرد از درد زیاد، عضوی به اسم سر توی بدنش وجود نداره.خاطره ها دونه دونه به مغزش حجوم میاوردن،قلنج دستاش و شکست و به دیواری که باعث میشد اشکاش روی گونه هاش بریزه خیره شد،.. حلقه ی اشک توی چشماش جمع شده بودو دیدش تار بود.ولی باهمین دید تارهم بین اون همه نوار که چهار تایی چیده بودن چشماش نوار -یاورهمیشه مومن- داریوش و خوب میدید.... نظراتون و بشنوم؟!✨

Pove: + ممبرات و چقدر دوست داری؟! -واااااااااااااااااا،این پرسیدن داره؟.... کل دنیا یه طرف،بابونه های زیبامم یه طرف،.. اونا عزیز دردونه هامن🤌🏻🤍=)))) 04/12/20

این ممبر خوشگله🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐=))))))))))))))))

_✯بـراے آخـرین بار✯_ «#ورق_بیست_هفت» تابآن: کیفم و روی دوشم جابه جا کردم و با خستگی بیش از حدی که ناشی از تمرین بود،شروع به قدم زدن کردم. بدنم، مخصوصا پاهام به طرز وحشتناکی درد میکرد که البته طبیعی ام بود. همیشه بعد از تمرین بدن درد شدید داشتم،یعنی از موی سرم تا ناخون پام تیر می‌کشید. هندزوری ام توی گوشم میخوند و پلی لیستم و دوره میکرد،ومن هر دقیقه بیشتر از این دنیا و درداش فاصله میگرفتم..، راستش هرکی تو این دنیا به روش خودش داره دست و پا می‌زنه که به اندازه ی یه ثانیه هم که شده از این دنیا فرار کنه،. آهنگ گوش کردن هم برای من،یه راهی بود واسه فرار کردن از این دنیا.، همه ی خستگی و گر گرفتن تنم، همه ی استراسم و حتی بدن دردم هم... با پیچیدن صدای خواننده توی گوشم از بین می‌رفت..؛ انگار یه مسکن بود واسم،البته کی میدونه؟! شاید آهنگ گوش کردنم یه طور مسکنه، یه طور درمونه،که دکترا و پرستارا اونقدر از تاثیرش روی آدما خبر ندارن؛.. دلم میخواست ساعت ها،روزها،هفته ها،حتی سال ها.... وسط آهنگام و خاطره های همراهشون گم شم و کسی دنبالم نگرده و پیدام کنه. خب دنیای آهنگا خیلی قابل تحمل ترو قشنگ تر از این دنیا و آدماشه=)))).. ولی نمیشد،نمیشد چون با فرار و گمشدن هیچ وقت قرار نیست چیزی درست بشه، آدم زمانی می‌بره،که با اون سختی ها و پستی بلندی های زندگیش روبروشه؛ نمیدونم،هرکسی درک کنه یانه،! ولی من با این خستگی بی انتهای بد تمرین از ته دل حال میکنم. همیشه از قصد،همه ی توانم و سر فوتبال میذارم و در حد مرگ تمرین میکنم طوری که باعث تعجب همه میشه؛ همیشه به قول نعنا،تنها الویتم تو زندگی فوتباله، تا بالاخره یه روز بیاد که به هرکس که معتقده فوتبال مال دخترا نیست و من نمیتونم ثابت بشه افکارش چرت و پرتی بیشتر نیست؛ وقتی هر لحظه دارم وسط زمین چمن از حال میرم و باز دوباره با تمام توانم میدوم. وقتی که مهران هر ثانیه بهم میگه بسه داری از حال میری و من باز مصمم تر از قبل ادامه میدم؛ زمانی که از گل شدن توپم ناامیدم و یه دفعه توپم سر از دروازه در میاره.، موقع که بعد از چندین ساعت تمرین بازم آماده ی ادامه ی بازیم و تا گل چندم و به مهران بزنم،آروم نمی‌شیم.‌.. حتی زمانی که بعد تمرین خسته تر از رستم بعد از رد شدن از هفت خوانش تنم تو آغوش زمین چمن جامیگیره،. همه ی حس و حال های خوب دنیا توی قلبم خونه میکنه؛ توی همه ی این زمان ها خوشحالم چون ساکت نشستم و فقط حرفاشون و گوش کنم؛خوشحالم چون بااین کارم دیگه هیچ کس منو،به عنوان اون دختر آرومی که هرچی بهش میگن سرش پایین و حرفی برای گفتن نداره،نمیشناسه؛ حالم خوبه،چون امید دارم به اون روزی که اسم منم به عنوان خانوم گل تیم ملی خونده بشه،:))) رویای خیلی بزرگیه،ولی میگن آدم اگه کاری در توانش نباشه توی افکارش نمیچرخه..، بخاطر همینم من امیدواربودم،امید داشتم چون قرار نبود همچی همین طوری که هست بمونه.بالاخره واسه یه بارم که شده این چرخ روزگار به نفع من میچرخید،.. آفتاب داغ تیر ماه توی ملاجم میزد و باعث تشدید سردردی میشد که همین چند ساعت پیش با سه تا مسکن مهارش کرده بودم،.. البته،دور از چشم نعنا؛راستیتش همین چندهفته پیش جلو نعنا قول داده بودم که تا جایی که میتونم سیگار نکشم و چند تا چند تا مسکن نخورم. میدونستم که اگه ببینه با بفهمه،امشب خونه رام نمیده. چشمامو روی هم بستم و روبروی یه ساختمون که سایه مینداخت وایستاد. هر لحظه که راه میرفتم بیشتر به خودم فحش میدادم سر اینکه چرا موتورم و نیاوردم. گرمی هوا داشت بهم ثابت میکرد واقعا نمیتونم ادامه بدم، همه ی اینا درحالی بود که فقط با یه تیشرت بیرون بودم... بی حال خواستم روی پله بشینم که احساس کردم به نفر داره اسمم و صدا میزنه،مشکوک هندز وری و از گوشم در آوردم که صداش دوباره تکرار شد: +تابآننن؟!