هدایت شده از مسواک|Messwak
همین که لازم نیست اول مهر برم مدرسه ،منت خدای را عزوجل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزید نعمت🙏
|nora|
@Messwak
تو دایرهی آدمای نزدیک و خاص زندگیم، تعدادشون خیلی کمه؛ شاید کمتر از انگشتای یه دست.
از این بابت ناراحتم؟ بعضی وقتا، آره.
مخصوصاً وقتی هر کدوم گرفتار مشکلات خودشون میشن و منو کنار میذارن. انگار هنوز نفهمیدیم تنهایی، کنار اومدن با سختیها رو فقط سختتر میکنه.
دیروز وقتی از دانشگاه برمیگشتم، رفتم توی پارک نشستم. قرارم با یکی از همین آدمها لغو شده بود و اصلاً دلم نمیخواست برگردم خونه و تنهایی خفهم کنه.
به یکی دیگه پیام دادم، گفت سرش خیلی شلوغه.
و اون یکی... یواشیواش شد یار تنهاییهام. انتخابش نکردم، خودش شد. کسی که وقت و بیوقت براش مینویسم تا حداقل یه نفر بدونه چه حالی دارم.
البته خودش هم گوشهی کتابخونهی خاکگرفته نشسته بود. من خبر داشتم، میدونستم اونم حالش مثل منه. انگار همهمون تو غمامون تنها میشیم، هر چقدر هم با هم حرف بزنیم، باز تهش آدم با خودش میمونه. ولی با این حال... باید کنار هم بمونیم. همین کنار هم بودن، حتی اگه همهچی رو درست نکنه، باز یه کم سبکترمون میکنه.
نمیدونم چرا وقتی سختی پیش میاد، از هم فرار میکنیم. چرا میریم قایم میشیم یه گوشهی تاریک، که کسی نبینهمون.
ولی مهم نیست چقدر دور باشین، من حال بدتون رو حس میکنم. من توی قلبهاتون حضور دارم و ناخودآگاه از حالتون باخبرم.
و من... این روزا اصلاً خوب نیستم.
دلم یه دورهمی دوستانه میخواد؛ بشینیم، بخندیم، از زندگیهامون بگیم، به هر دردی بخندیم و آخرش نفهمیم چی شد که اشکمون دراومد.
دلم برای آغوشاشون تنگ شده... برای عطرشون، صداشون.
الان حال کسی رو دارم که گوشهی خیابون رها شده؛ تنها، خسته، غمگین.
غروب هم که میاد، دیگه قشنگ نیست؛ فقط نمک میپاشه روی زخما.
ولی امیدوارم نتونه اشکمو دربیاره...
دیگران تنها شادیات را میپسندند، اما من دوست دارم غمگینترین بخش از وجودت را در آغوش بکشم زیرا که غمهایت مقدار بیشتری از تو را در خود دارند. :)
#تکست
هدایت شده از مسواک|Messwak
مامانای ما میگفتن میوه گرون نبر مدرسه، خیار بو داره کسی دلش میکشه، به بابا میگفت دو تا کوچه پایینتر مدرسه برسونه کسی ماشینو نبینه، محله خونهمونم دو تا محله پایینتر میگفتیم کسی آه نکشه. نفهمیدم چی شد فضای مجازی پر شد از این همه آدم اهل شو آف با ماشین و طلا جواهر و سفر لاکچری.
»مامان پلها«
@Messwak
6.9M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
ولادت با سعادت حضرت زینب -سلاماللهعلیها- بر همه عزیزان مبارک:)
م̲س̲̲کن̲ه ه̲̲ای̲ غ̲ی̲ر̲ ̲ک̲پس̲̲ول̲ی̲
چیزی درون من هست که از دیدن غلیان احساسات آدمها لذت میبره.
از خندهی کسی که به سختی میخنده، از گریهی کسی که همیشه خودش رو نگه میداره، از هیجانِ آدمهایی که مدتهاست هیچ چیز براشون هیجانانگیز نیست.
نمیدونم چرا، ولی وقتی این چیزها رو میبینم، حس میکنم هنوز زندگی جریان داره.
انگار بخشی از من با دیدنِ اون لحظههای واقعی، یه نفس عمیق میکشه.
شاید چون خودم مدتیه کمتر چیزی رو با اون شدت حس میکنم.
اما دیدنِ اون احساسهای خالص توی بقیه، یادم میندازه هنوز میشه لرزید، خندید، یا حتی شکست.
م̲س̲̲کن̲ه ه̲̲ای̲ غ̲ی̲ر̲ ̲ک̲پس̲̲ول̲ی̲
عشق آدمها رو عوض میکنه... عجیبشون میکنه.
میگن وقتی آدم عشق رو تجربه میکنه، همون هورمونی توی بدن ترشح میشه که موقع جنون و دیوانگی فعاله.
شاید واسه همینه که آدم عاشق، عجیب رفتار میکنه.
شاید عشق خودش نوعی جنونه.
شاید واسه همینه که یکی از عاشقترین اسطورههای ایرانی، اسمش «مجنون» بوده!
یعنی اون آدم از شدت عشق دیوونه نشده؛ بلکه چون زیادی عاشق بوده، از همون اول زیادی هم دیوونه بوده.
حالا منطقی بهنظر میرسه که چرا توی همهی دنیا عاشقها رو "دیوانه" خطاب میکنن، چرا کارهای عجیب میکنن، چرا حرفهای عجیبتر میزنن.
بنظرم اون معجونهای عشقی که توی داستانهای فانتزی و جادویی هستن، در اصل فقط معجونهایی بودن که عقل رو یهکم خاموش میکردن. یعنی یه جورایی فرد رو به مرز جنون میرسوندن.
شاید اون داستانها فقط استعاره بودن؛ شاید گذشتگان میخواستن غیرمستقیم بهمون هشدار بدن که از عشق دوری کنیم.
اما... با دوری از عشق که چیزی درست میشه؟ میشه؟
یا شاید همین ذهنیتی که داریم — اینکه عشق ممکن نیست، که خطرناکه، که نباید سمتش رفت — خودش بخشی از یه نقشهس؟ یه توطئه؟ نمیدونم...
راستش عشق، توی تمام دورانها و توی تمام جهانها، یه حس و حال ناشناخته بوده و هنوز هم هست.
شاید اصلاً نباید کشفش کرد.
شاید عشق همون منطقهی ممنوعهایه که نباید نزدیکش شد...
نمیدونم.
واقعاً نمیدونم.
م̲س̲̲کن̲ه ه̲̲ای̲ غ̲ی̲ر̲ ̲ک̲پس̲̲ول̲ی̲
هدایت شده از اِلبـــــــا ؛
یه شب داداشم ازم پرسید:اجی تو چند سالته؟
جواب دادم: نوزده.
گفت: از من خیلی بزرگتری ، من کی اندازهء تو میشم؟! .
این بشره ک اعداد رو ابداع کرد و بعدشم تقویم ؛ مراحل رشدشُ با اینا تطبیق داد تهشم باعث همچین تفکری تو ذهن بچه ها شد :نوزده .. چقدر بزرگ!
به خودم قول دادم یه روزی، کنار یه بچه بشینم، سرم رو به گوشش نزدیک کنم و آروم بگم:
گاهی وقتا بزرگ شدن تو یه شب خیلی معمولی اتفاق میوفته
گاهی وقتا فاصلهی بین کودکی و بزرگسالی، چند ثانیهست..
چیزی به کوچیکی یه آغوش، یه بوسه، سالهای زیادی رو کنار میزنه..
بزرگ شدن اینجا اتفاق میوفته، نه توی تقویم و شناسنامههامون..
دست بذارم روی پیشونیش، همونجایی که افکار و خاطرات کوچیکش متولد و بعد به خاک سپرده میشن..
و از ته دل آرزو کنم که به زیباترین شکل بزرگ شه..