من عاشق ادبیاتم؛ عاشق واژه‌هایی که می‌توانند جهانی را در چند سطر جای دهند، عاشق استعاره‌ها، تشبیه‌ها و احساساتی که گاهی حتی از بیان خودشان ناتوان‌اند. اما نمی‌دانم چرا، همین که پای ادبیات به مدرسه باز می‌شود، دیگر آن چیزی نیست که دوستش دارم. انگار واژه‌ها در آنجا معنای دیگری پیدا می‌کنند؛ شعرها به پرسش تبدیل می‌شوند، نوشته‌ها به تکلیف و زیبایی جمله‌ها به چیزی برای حفظ کردن. من ادبیات را برای فهمیدن دوست دارم، نه برای به خاطر سپردن. برای گم شدن میان کلمات، نه پیدا کردن آرایه‌هایشان. شاید مشکل از ادبیات نیست؛ شاید نمی‌توان تمام زیبایی یک جهان را در چند صفحه کتاب درسی و چند نمره خلاصه کرد.

حداقل راجب متن هام نظر بدید

ناشناس دکوری نیستا

سلام خوبین؟ 🚶 + بلاخره ی نفر تو ناشناسسس خوبم مرسی ✨

انسانی 🛐🛐🛐🛐🛐

‌

موهامو کوتاه کردم دوباره

قرار بود بزارم بیاد زیر شونه هام بعد نظرم عوض شد مرسیممنون

شاید بگویید چرا فعالیت نمیکنی باید بگویم ایتای من در لباس زیرش کار خرابی کرده و فعلا هرچه میفرستم خطا میزند

-

عاشق پاتریکم اونی که تو باب اسفنجی بود نه ها