همین الان به جمله‌ای که یه هفته به‌خاطرش پودر شدم رسیدم، و بله. یادم نمی‌آد اصلا چی می‌خواستم بگم:))))))))

آخه وقتی بخاطر یه جمله شروع می‌کنی به نوشتن، مگه میشه جمله رو یادت بره؟:))))))

جدی پاکِ پاکه. الان چهل دقیقه‌ست دارم فکر میکنم.

جای‌تان خالی. یَک حس بیهودگی عجیبی مرا فرا گرفته‌ست که نگو.

یه سگِ خوب.

‌

آدمیزاد تغییر می‌کنه عزیزِ من. زیربنای وجودش از هم می‌پاشه و ساختمونش از اسکلت می‌ریزه و دوباره آجر به آجر، با دستاش جمع می‌شه و از نو می‌سازه که باز بریزه. ناراحت نباش. می‌دونم چقدر بهم ریخته‌ای. خوب می‌شی. اشکال نداره. این رنج انسان بودنه انگار. ـ ــ

کاش حرف نزنم. حرف زدن واقعا آزارم میده. حتی اینجا.